Θέρος το αθηναϊκόν

Ήταν μια βραδιά τυπική για το αθηναϊκό καλοκαίρι. Όλο το πρωί ηλιοφάνεια, οι θερμοκρασίες μόλις και μετά βίας έπεφταν κάτω από τους 30 βαθμούς. Καλοκαίρι ντάλα, Ιούλιος μήνας και το κέντρο της Αθήνας βρίσκεται άλλη μια χρονιά στα όρια της θερμοπληξίας. Πρόσθεσε τώρα μαζί με τον καυτό ήλιο και τις μονάδες κλιματισμού, δύο ανά διαμέρισμα στην πυκνοκατοικημένη περιοχή μου, και καταλαβαίνεις ότι η θερμότητα που αναδύουν τις ώρες της μεγάλης ζέστης κάνει την κατάσταση ακόμη πιο αφόρητη.

Το βράδυ τα πράγματα είναι λίγο πιο ανεκτά. Το μπετό που βασιλεύει παντού βγάζει από πάνω του τη ζέστη που μάζευε όλη μέρα. Έτσι, εκεί που η θερμοκρασία θα έπεφτε 3,4,5 βαθμούς, τώρα παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Άπνοια, φυσικά, αλλά τουλάχιστον δεν έχει ήλιο. Κάτι είναι κι αυτό. Ωστόσο, η υγρασία επιτείνει την κατάσταση. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βγαίνουν στα μπαλκόνια τους αγκαλιά με τον ανεμιστήρα, διότι καλό το a/c, αλλά να βγούμε και λίγο έξω βρε αδερφέ.

Και να βγεις - πού να πας; Ζέστη, υγρασία, κουφόβραση, κούραση - όσοι μένουν τέτοια εποχή στην Αθήνα δεν το κάνουν από επιλογή - ρουχλιάζεις περισσότερο και άντε βρες όρεξη. Άσε που και τα λεφτά λιγοστεύουν. Πάντα στο τέλος του μισθού περισσεύει όλο και περισσότερος μήνας. Κάθε πέρυσι και καλύτερα.

Εγώ, όμως, τέτοια προβλήματα δεν έχω. Έβαλα τα καλά μου, ντύθηκα, στολίστηκα, παρφουμαρίστηκα και βγήκα στο σεργιάνι. Αυτές τις ημέρες περιμένω κι εγώ για να δω Θεού πρόσωπο. Να έχει ζέστη, να έχει υγρασία, αυτά είναι. Το οικονομικό μου το έχω λύσει εκ γενετής, ανάγκη δεν έχω κανένα και κάθε βράδυ είμαι έξω. Πότε από εδώ, πότε από εκεί, όλο και κάτι θα κάτσει και θα περάσουμε καλά.

Όπως και σήμερα. Βρίσκομαι στα Πατήσια, στο σπίτι φίλου που μπορώ να πω είναι το πιο φιλόξενο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και αρκετές ημέρες. Οι άνθρωποι δεν ανάβουν a/c, το σπίτι τους πληροί τις συνθήκες που εγώ έχω θέσει στον εαυτό μου για να νιώθω άνετα. Φυσικά, δε μιλάμε για το πιο ευρύχωρο σπίτι, αφού πρόκειται για πολυκατοικία 30ετίας στα Πατήσια και το ζευγάρι των φίλων μου είναι νεαρό. Τώρα φτιάχνουν τη ζωή τους. Οπότε, τα 49 τετραγωνικά για εκείνους και το παιδί τους αποδεικνύονται αρκετά. Δεν έχουν και νοίκια, επομένως την περνάμε φίνα.

Βέβαια, η ζέστη αυξάνεται σταδιακά και σε λίγη ώρα άρχισα κι εγώ να νιώθω μια μικρή δυσφορία. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ξεπερνάμε τα όρια, σκέφτομαι, και πριν καλά ήταν. Αποφασίζω, λοιπόν, να μεταφερθώ προς την κουζίνα, μπας και βρω κάτι να διασκεδάσω την πείνα μου.

Εκεί με περίμενε ο παράδεισος. Ένας απρόσμενος παράδεισος μιας έντονης υποδοχής και μια βροχή πιο δροσιστική και απολαυστική από οτιδήποτε στον κόσμο. Ααααα, ζωάραααααχχχχχ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; Βοήθεια, με ακούει κανείς; Δε μπορώ να ελέγξω τα άκρα μου, δε μπορώ να περπατήσω, δε μπορώ να κουνηθώ, όλα θολώνουν γύρω μου, είμαι ανήμπορος να αντιδράσω….

Λίγο πριν αφήσω την τελευταία μου πνοή, άκουσα αχνά μια ανδρική φωνή να λέει θριαμβευτικά:

«ΤΕΖΑ. Εγγύηση. Πάρε τα αρχίδια μου πουτάνα κατσαρίδα».

Ακόμη δεν ξεκίνησε, έκανε φάουλ...

Οι συνάδελφοι από το ηλεκτρονικό Βήμα, το οποίο κατ' ουσίαν δεν είναι τίποτα παραπάνω από την παλιά ιστοσελίδα του Βήματος, παρά τις ευχές όλων και τις ελπίδες του κ. Ψυχάρη, δεν δείχνουν να ξεκίνησαν καλά.

Προσπερνώ τη μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια να φτιάξουν μια ιστοσελίδα που μοιάζει με εφημερίδα. Το lay out είναι προβληματικό, διότι θα φτιάξεις είτε ιστοσελίδα είτε πρωτοσέλιδο - και τα δύο μαζί δε γίνεται. Μπορείς να φτιάξεις μια ηλεκτρονική εφημερίδα που θα υποτάσσεται στους κανόνες ενός website. Αλλά "εφημεριδοsite" δεν φτιάχνεις, δεν γίνεται.


Η πλοήγηση είναι δύσκολη και κουραστική για το χρήστη. Τα πρωτοσέλιδα θέματα καρφωμένα στην αρχική σελίδα, ανάκατα με απόψεις και editorials και κάπου εκεί στην άκρη η ροή θεμάτων, όπου είδα δύο παιχνίδια της Super League, τα οποία, αν και ξεκινούσαν την ίδια ώρα (17:15), δημοσιεύθηκαν με περίπου μία ώρα διαφορά (19:23 - 20:30)!


Φυσικά, οι συνάδελφοι εκεί μπορεί να μη φταίνε για την πλειοψηφία των παιδικών ασθενειών που παρουσιάζει το tovima.gr, μια ιστοσελίδα, η οποία - δεν έχω αμφιβολία, ούτε το λέω ειρωνικά - όταν φύγει το "beta" από το πλάι μπορεί να εξελιχθεί σε εστία αξιοπιστίας και πραγματικό "βήμα". Ωστόσο, κάποια πράγματα αποτελούν ενδείξεις που μόνο αισιοδοξία δεν εμπνέουν.


Μιας και παραπάνω είπα για τα δύο ματς της Λίγκας, άλλες δύο παρατηρήσεις. Κάτω από τη φωτογραφία ενός από τα δύο, αντί λεζάντας βλέπουμε το όνομα του αρχείου (π.χ. 5567.jpg), ενώ το κείμενο ξεκινά με τυπικό εφημεριδάδικο τρόπο, ο οποίος πλέον, όμως, θεωρείται παρωχημένος: "Αθήνα Στο 96' - με γκολ... θρίλερ του Βάλλα" κλπ. Εκτός του ότι οι εφημερίδες που γράφουν έτσι έχουν εκλείψει, εκτός του ότι έτσι κάποτε έγραφαν μόνο οι εφημερίδες, το εν λόγω ματς έγινε στην Ξάνθη!


Όσο, βέβαια, κι αν πρόκειται για παιδικές ασθένειες, μου έκανε εντύπωση κάτι. Ας μην ξεχνάμε πως το Βήμα είναι ένας ιστορικός τίτλος. Μπορείς να διαφωνείς με τις θέσεις του ή τις θέσεις των συντακτών του, αλλά την ιστορικότητά του δεν την αμφισβητείς. Όταν, λοιπόν, γίνεται ένα λάθος σαν το παρακάτω, πλέον μιλάμε για θέμα αξιοπιστίας.


Διαβάζω ένα θέμα για τους λαθρομετανάστες. Ιδού το print screen:



Η υπογραμμισμένη λεζάντα γράφει για τους μετανάστες που "συνεχίζουν την απεργία τους στο κτίριο της Υπατίας".


Πρώτον, δεν υπάρχει κανένα κτίριο στην Υπατία, καθ' όσον η Υπατία ήταν μια νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός. Από αυτήν πήρε το όνομά του το Μέγαρο Υπατία, στο οποίο φιλοξενούνται εδώ και κάμποσο καιρό υπήκοοι των χωρών του Μαγκρέμπ που μπήκαν παράνομα στη χώρα και με τη βοήθεια (βλ. νταβατζιλίκι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην κατάσταση που όλοι ξέρουμε.


Το σημαντικότερο. Αν κάποιος συνδρομητής στις φωτοειδησεογραφικές υπηρεσίες του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων κάνει μια πρόχειρη αναζήτηση στην υποκατηγορία "Πρόσφυγες/Μετανάστες" θα βρει την παρακάτω φωτογραφία:

Είναι η ίδια φωτογραφία, η οποία προέρχεται από ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον 7ο όροφο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, όπου επίσης φιλοξενούνται μετανάστες.


Οι παιδικές ασθένειες είναι ένα πράγμα που πρέπει να ξεπεραστεί και πιστεύω πως θα ξεπεραστεί. Αλλά λάθη σαν κι αυτό δεν προσθέτουν τίποτα στην τελική εικόνα. Κανείς δεν απαγορεύει τη χρήση φωτογραφίας αρχείου - αλίμονο. Αλλά με τη σχετική λεζάντα. Ίσως η χρήση αυτής, της πιο πρόσφατης φωτογραφίας, αντί μιας φωτογραφίας αρχείου του νεοκλασικού της οδού Πατησίων, να οφείλεται στο γεγονός ότι δεν προβλέφθηκε η ύπαρξη δεξαμενής φωτογραφικού αρχείου.


Αυτό, όμως, δεν είναι παιδική ασθένεια. Είναι φάουλ, αφού το ηλεκτρονικό Βήμα προαναγγέλθηκε πολλούς μήνες πριν και θα μπορούσε να υπάρχει ικανό αρχείο από τότε. Εμένα, πάντως, η πρώτη επαφή δε με ενθουσίασε. Και δεν το λέω ως συνάδελφος, αλλά ως χρήστης.


Ως συνάδελφος, θέλω το Βήμα εκεί που ήταν και πριν, γιατί είναι προς το συμφέρον όλων να υπάρχουν πολλά και καλά μαγαζιά.

Update:
Για να είμαστε σωστοί, αντιγράφω από το Media news του enimerosi24:

Οι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι η πολυπλοκότητα του προγράμματος συγγραφής και ανάρτησης των κειμένων και των παρελκόμενων (φωτογραφιών, βίντεο κλπ) στο νέο site σε συνδυασμό με τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό έχει ως αποτέλεσμα να περιορίζεται σημαντικά η ποσότητα, αλλά και η ποιότητα της δημοσιογραφικής ύλης, τόσο στο site όσο και στην Κυριακάτικη έκδοση. Ωστόσο, το τελευταίο δεν φαίνεται - προς το παρόν τουλάχιστον - να απασχολεί τους επιτελείς του "Βήματος".

Αν όντως είναι έτσι, τότε δικαιολογούνται πολλά.

Έχω, όμως, ακόμη ένα σχόλιο:
Τι μου θυμίζει... τι μου θυμίζει...

Ο λόγος στο Χρόνη Μίσσιο (2)

Στο βιβλίο του «Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε;» (εκδόσεις Γράμματα, 1988) ο Χρόνης Μίσσιος αναφέρεται στο παράδειγμα των Θεσπιέων που, παρά το ότι αγωνίστηκαν και πέθαναν μαζί με τους 300 στις Θερμοπύλες, δεν αναφέρονται έντονα στην επίσημη ιστορία, διότι οι ηγέτες τους αποφάσισαν να δώσουν γην και ύδωρ στους Πέρσες και η αντίδραση του στρατού τους στον εισβολέα ήταν στην ουσία μια λαϊκή εξέγερση. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μίσσιος, η ιστορία «θυμάται και τιμά μόνο εκείνους που πήραν εντολή από την εξουσία για να πεθάνουν, κι όχι εκείνους που πίστευαν σε κάτι και γι’ αυτό πέθαναν»...

«Όταν λοιπόν οι Πέρσες κατηφόριζαν για να καταλάβουν την Ελλάδα, τριακόσιοι Σπαρτιάτες, με επικεφαλής των Λεωνίδα, πήραν εντολή από την πόλη τους, τη Σπάρτη, να μείνουν και να πολεμήσουν στα στενά των Θερμοπυλών μέχρις εσχάτων, που λένε. Και οι άνθρωποι, εντάξει, τη βρήκανε μέσα στην εντολή της εξουσίας. Ξέρεις αλήθεια πόσοι τη βρίσκουνε, πόσοι γουστάρουν να παίρνουν εντολές και να βολεύονται, παρά να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, που λένε; Σ’ αυτούς τους κερχανατζήδες στηρίζονται όλες οι εξουσίες. Η προσωπική ευθύνη, το να βγεις δηλαδή έξω από τη μήτρα και την εντολή της κοινότητας και να διαμορφώσεις τη δική σου γνώμη και στάση απέναντι στη ζωή, χρειάζεται μεγάλη παλικαριά, και βέβαια σημαίνει φοβερή μοναξιά...



Οι Θεσπιείς λοιπόν, επειδή οι κυβερνήσεις τους μήδισαν, όπως λένε, δηλαδή χέστηκαν απάνω τους, όπως κάνουν όλες οι κυβερνήσεις και οι εξουσίες όταν πρόκειται για εχθρό που υπερτερεί σε δύναμη, όπως θα έλεγε και ο Βαγγέλης... Ρε συ, δεν υπάρχουν πιο απάτριδες από τις κυβερνήσεις και τις εξουσίες γενικά. Ξέρεις γιατί; Για να μη χάσουν την εξουσία τους. Για την υπεράσπιση της εξουσίας τους κάνουν τα πάντα, από γενοκτονίες του ίδιου του λαού τους μέχρι κώλο στους κατακτητές. Έτσι και δω, δήλωσαν υποταγή στους Πέρσες, είπαν συμμορίτες όσους διαφώνησαν, και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα, που λένε...

Έλα όμως που υπάρχουν πάντα και κάτι κουτσάβια, που πότε λέγονται Θεσπιείς, πότε λέγονται χριστιανοί, πότε λέγονται Ίωνες, πότε ζηλωτές και πότε κομμουνιστές, που τους χαλάνε τη μανέστρα και κρατάνε ανοιχτό το δρόμο του ανθρώπου... Μη σ’ τα πολυλογώ, εφτακόσιοι Θεσπιείς πήραν το δισάκι τους, ρίξανε μέσα κάνα δυο κεφάλια σκόρδο, ψωμί κι ελιές, και χωρίς καμιά εντολή από κανέναν κερατά, αλλά επειδή πιστεύανε σε κάποιες αξίες, και κυρίως στο δικαίωμα να αρνούνται την υποταγή στον ισχυρότερο, πήγαν στις Θερμοπύλες, πολέμησαν γι’ αυτά που πίστευαν και πέθαναν όλοι τους...



Τώρα είναι θαμμένοι κάτω από την άσφαλτο, μαζί με τους δούλους των Τριακοσίων, όλοι τους ξεχασμένοι από την ιστορία, η οποία θυμάται και τιμά μόνο εκείνους που πήραν εντολή από την εξουσία για να πεθάνουν, κι όχι εκείνους που πίστευαν σε κάτι και γι’ αυτό πέθαναν. Όπως βλέπεις, η συνέχεια της εξουσίας εξασφαλίζεται με όλα τα μέσα. Χέσ’ τα, μην ανοίξω πάλι το στόμα μου για τους δικούς μας, που γράφουν αβέρτα στ’ αρχίδια τους όσους πολεμάν και πεθαίνουν έξω από την εντολή του κόμματος, τροτσκιστές, αναρχικούς, βελουχιώτηδες και λοιπά...



Τελικά να σου πω, έχω πια καταλήξει ότι όλες οι εξουσίες, με τις παραλλαγές τους βέβαια και τις ιδιομορφίες τους, σε ό,τι αφορά την ουσία τους έχουν μια τρομαχτική αλληλεγγύη μεταξύ τους. Τι να πεις... Πιστεύω ότι ο άνθρωπος θα καταφέρει να ζήσει σαν άνθρωπος, όταν καταφέρει να ζήσει σαν άνθρωπος όταν καταφέρει ν’ απαλλαγεί απ’ όλες τις εξουσίες, τις αυθεντίες και τις ιεραρχίες του κερατά».

Ρε άντε και φακ γιου

Νομίζατε ότι γλυτώσατε, έτσι? Σας είχα αφήσει καιρό λάσκα και τώρα κουνάτε κωλαράκια σα στράκια που ψωνίζονται στο Ζάππειο, ε? Λοιπόν, ο Αλρούδιος επέστρεψε δριμύτερος και αποφασισμένος να περάσει πριονοκορδέλα πάσα φλωράτζα αποφασίσει ότι διαφωνεί μαζί του. Γιατί μέχρι τώρα από τον AlRouD μάθατε μόνο τον Rouφιάνο και τον Dημοσιογράφο. Καιρός, -λοιπόν, να μάθετε και τον Alήτη, γιατί πολύ θάρρος πήραμε. Θίχτηκες? Ασταδιάλα μωρή μπαλότσα που θίγεσαι κιόλα.

Άρθρον πρώτον. Μπαίνετε betscorer.com και κάνετε register. Είναι δωρεάν, γυφταριά του κερατά. Δεν κατάλαβα, τις ρωσίδες τις πληρώνετε ντάγκα ντάγκα και για το betscorer ρωτάτε άμα είναι δωρεάν? Δηλαδή, όταν λέει η Σβετλάνα «τα κερρράΣει πουτάκ’», τη ρωτάς άμα είναι δωρεάν? Εδώ γιατί μου τα ζαλίζεις. Τεσπά, δωρεάν είναι.

Άρθρον δεύτερον. Άμα έχει ανοίξει ο κώλος σας, στις 5 Φεβρουαρίου γίνεται η κλήρωση, στις 6 έχετε καβατζώσει εισιτήριο για Ντουμπάι πέντε μερούλες όλα δωρεάν.

Άρθρον τρίτον. Η χρονιά αυτή ήταν γαμήσι και στρατιωτικός περίπατος και γι’ αυτό η οργή και η αγανάκτηση έχουν το όπλο επί σκοπόν και βαράνε αδιακρίτως. Ο Αλρούδιος έγινε ARD επί το συντομότερον και δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Η πολίτικαλ κορέκτνες πέθανε, ζήτω τα στερεότυπα και τα μυαλά στα κάγκελα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς:

1. Στον Κωστάκη Μανωλά που στην ηλικία του δείχνει ότι έχει ποδοσφαιρικά - και όχι μόνο - κάκαλα.

2. Στον Μάκη Χάβο που ήρθε για δεύτερος και τώρα τα δείχνει σε όλους κανονικά.

3. Στους ΕΘΕΛατζήδες, ΟΣΕτζήδες και λοιπούς απεργούς των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς που απεργούν για τα φράγκα που τους έκοψαν, κάνοντας τους άλλους να σκάνε τόσο πολύ από τη ζήλια τους και να λένε «καλά τους έκαναν» κι όχι «μακάρι να είχαμε τα κότσια τους για αυτά που μας έκοψαν κι εμάς». Εκείνοι που χαίρονται με τις περικοπές των άλλων, να τους περικοπεί το χέσιμο για ένα μήνα, να δούμε άμα θα τσαμπουκαλεύονται μετά με έντερο τουμπανιασμένο.

4. Στους Πακιστανούς/Αφγανούς/λοιπούς μελαμψούς που αυτοπυρπολούνται/βάζουν βόμβες αυτοκτονίας/σκοτώνονται in general - αλλά εντός της χώρας τους. Μάγκες μπράβο, όσοι λιγότεροι είστε εκεί, τόσο λιγότεροι θα φέρουν τη βρώμα και την ανωμαλία τους κατά δω.

Πολυτεχνείο, πάντα επίκαιρο

Πριν από κάμποσο καιρό ένας Γάλλος φίλος μου εξηγούσε γιατί η 14^η Ιουλίου, επέτειος της πτώσης των Βερσαλλιών, είναι αργία στη χώρα του. Μου έλεγε ότι οι επαναστάτες του 1789 αγωνίστηκαν για «Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφοσύνη» και στη συνέχεια συμπλήρωσε με ένα πικρόχολο μειδίαμα «τώρα δεν έχουμε τίποτα από τα τρία».

Έχω την πεποίθηση πως το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» είναι το ίδιο διαχρονικό. Ο αγώνας για ανθρώπινο μεροκάματο, για παιδεία τουλάχιστον αξιοπρεπή και την ελευθερία δεν μπορεί να είναι είτε «της μόδας» είτε «ντεπασέ». Είναι αγώνας διαχρονικός, αγώνας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ύπαρξή μας ολόκληρη. Είναι, αν θέλετε, αγώνας για να έχουμε εμείς και αργότερα τα παιδιά μας και αργότερα τα εγγόνια τους.

Σαν συμπλήρωμα στο «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» έρχεται το σύνθημα που ακούγεται εδώ και λίγα χρόνια, το «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Το μήνυμα της αντίστασης είναι διάχυτο και το αίτημα επιτακτικό. Σε οτιδήποτε προσπαθεί να καταρρακώσει την αξία της ζωής μας. Αφήνουμε, λοιπόν, έστω και νοερά, ένα γαρύφαλλο στον τόπο θυσίας εκείνης της βραδιάς και αντιστεκόμαστε. Καθημερινά, με πείσμα, με ψυχή.

Υ.Γ.: Φυσικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο εξαργύρωσαν με μια χρυσοφόρα πορεία αργότερα. Δαμανάκη, Λαλιώτης κλπ. Θα τους κρίνει η ιστορία και ο εαυτός τους. Ας κρατήσουμε το νόημα και όχι όσους το βίασαν. Και σίγουρα όχι τους προσκυνημένους που το βιάζουν καθημερινά.

Ψήφος στο καμίνι

Την Κυριακή οι Αθηναίοι ψηφίζουν Καμίνη. Δαγκωτό. Να φύγει ο Μηδενικήτας. Τόσα χρόνια πάνω και δεν έκανε τίποτα απολύτως. 

Όχι ότι ο Καμίνης θα κάνει κι αυτός τίποτα, στατιστικά το Πάμε Στοίχημα δίνει 600,00 απόδοση να κάνει κάτι για την Αθήνα πλην ίσως της βελτίωσης στον περιβάλλοντα χώρο του δημαρχείου (πιθανότατα κάποια βελτίωση στην πλατεία Κοτζιά).

Αλλά η πόλις που εγέννησε την Δημοκρατίαν, την Δημοκρατίαν λέγω, οφείλει να δίδει και σε άλλους ευκαιρίες. Τόσο καιρό ο Μηδενικήτας δεν έκανε απολύτως νάδα. Ας ξεκουράσουμε, λοιπόν, τον Μηδενικήτα από την πουθενότητά του κι ας δώσουμε σε κάποιον άλλον, εν προκειμένω τον Γιώργο Καμίνη, την ευκαιρία της απραξίας. 

Ίσως είναι και συμβολικό το όνομα του πρώην Συνηγόρου του Πολίτη. Όταν ψηφίζεις στο Δήμο Αθηναίων - υπέρ του οποιουδήποτε - είναι σα να ρίχνεις την ψήφο στου στο καμίνι. Τόσο χαμένη. Χρόνια τώρα.

Κύριε πρέσβη, μας κακομαθαίνετε...

Όπως ένας κούκος δεν είναι δυνατόν να φέρει την άνοιξη, έτσι κι ο Παναθηναϊκός περίμενε πως ένα καλό δεκάλεπτο θα του έφερνε και τη νίκη κόντρα στη Ρούμπιν Καζάν. Αμ δε! Ίσα ίσα που οι «πράσινοι» μέχρι το 75’ μας τα έκαναν καζάνια με το ίσως πιο βαρετό παιχνίδι που έχουμε δει από καταβολής Champions League. Μετά το 75’ κάτι πήγαν να κάνουν, αλλά - φευ - ξύπνησαν αργά. Προφανώς επειδή την Τρίτη το βράδυ είχαν βγει με τον Γκοβού σε κάνα μπουζουκάκι.

Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος από τα ματς με τη Μπαρτσελόνα και την Κοπεγχάγη. Στο πρώτο έφαγε πέντε, στο δεύτερο δύο, τώρα κανένα. Ίσως στο επόμενο ματς να βάλουν περισσότερα από όσα θα τσιμπήσουν. Αν και το επόμενο ματς είναι στο Καζάν, οπότε μπορεί από το κρύο, αντί να φάει γκολ, να δαγκώσει το πουλί του που είναι απείρως χειρότερο. 

(Και για να καταλάβω, δηλαδή, υπήρχε επιλογή να είναι χειρότερος; Υπάρχει πιο κάτω από το να σου κάνουν πλάκα ο Μέσι και ο Εντόι;)

Η πρώτη καλή φάση για τον Παναθηναϊκό σημειώθηκε στο 8^ο λεπτό. Ο Μαρίνος (ο Στέργος, όχι ο Γιώργος, αυτός είναι για άλλου τύπου show) έκανε τη σέντρα και ο Νάβας με προβολή λίγο έλειψε να κάνει το 1-0, ενώ νόμιζε πως παίζει για τον Παναθηναϊκό. Είχε μπερδέψει τις εστίες ο άνθρωπος, εντάξει, γίνονται αυτά καμιά φορά.

Από τους διακριθέντες της αναμέτρησης ο Γιόσου Σαριέγκι. Ο ταλαντούχος αυτός αμυντικός του Παναθηναϊκού έβαλε τα γέλια όταν άκουσε το όνομα του Ντενίζ Καραντενίζ με αποτέλεσμα να τον αφήνει να κάνει ό,τι θέλει, μη εμποδίζοντας το θέαμα στο γρασίδι του ΟΑΚΑ. Λες κι αυτός έχει καλύτερο όνομα. Μα είναι δυνατόν; Να έχεις πρόεδρο τον Πατέρα και βασικό αμυντικό τον Γιόσου; Και τι λένε μεταξύ τους; «Γεια σου Πατέρα», «Ποιος είσαι εσύ;», «Ο Γιόσου.», «Μα εγώ δεν έχω γιο» και άλλα τέτοια ωραία.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε κανονικά μέχρι περίπου το 56’. Στο σημείο εκείνο το παιχνίδι διεκόπη προσωρινά, όταν κλιμάκιο της πολεοδομίας εισέβαλε στο τερέν, ζητώντας να δει τις άδειες για τις πάμπολλες καμινάδες που είχαν γίνει μέχρι τότε από τους Γκαρσία και Καραγκούνη με στόχο το εβένινο γυαλιστερό κεφάλι του Σισέ. Αφού παρασχέθηκαν διαβεβαιώσεις για τον λόγο ύπαρξης των τσιμινιέρων, το κλιμάκιο αποχώρησε και ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά - για κακή μας τύχη.

Στο 61^ο λεπτό ο Νίκος Νιόπλιας προέβη σε μια κίνηση ματ, με σκοπό να υποστηρίξει ενεργά τον κλάδο των Ελλήνων καλλιτεχνών. Έβγαλε έναν ηθοποιό και έβαλε έναν τραγουδιστή, δηλαδή αντικατέστησε τον Κατσουράνη με τον Χριστοδουλόπουλο. Παράλληλα, απώλεσε σκοπίμως κάθε πιθανότητα να πάρει ένα πέναλτι ή έστω ένα φάουλ σε καλή θέση, βγάζοντας τον Καραβούτα και βάζοντας στη θέση του τον Πλεσίς που δεν τον ξέρει ούτε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Στο άκουσμα της είδησης ότι γίνεται αλλαγή, ο Καραβούτας έτρεξε γρήγορα προς τη φυσούνα, αλλα δυστυχώς, για άλλη μια φορά δεν πρόλαβε και κατούρησε στο ταρτάν του ΟΑΚΑ.

Στο 76^ο λεπτό ο Τζιμπρίλ Σισέ παραβίασε την εστία των Ρώσων, όμως στο ξεκίνημα της φάσης υπέστη μια ελαφρά στύση, με το μόριό του να ξεπερνάει τη γραμμή του οφσάιντ. Το γκολ ακυρώθηκε ορθά, με τον Γάλλο στράικερ να παραδέχεται το λάθος του και να βαδίζει αργά αργά με τα τρία του πόδια προς τη θέση του.

Κι αφού το γκολ του Σισέ ακυρώθηκε και η πίεση στα τελευταία λεπτά δεν απέδωσε, το παιχνίδι έληξε με μια λευκή και άσπιλη ισοπαλία. Ο Παναθηναϊκός δικαίωσε για άλλη μια φορά όσους τον αποκαλούν «πρέσβη», αφού η εικόνα του στο γήπεδο ήταν ανάλογη με αυτή στο εσωτερικό της χώρας. Μαύρη, άραχνη και βαρετή. Στις φωτεινές στιγμές του αγώνα προσμετράται η είσοδος του Μαυρία στο γήπεδο στη θέση του Μαρίνου. Όπως και να το κάνουμε, το όνομα του Μαρίνου έφερνε σε μια χαρούμενη γιορτή («λυσσάξτε τσαούσες»), ενώ αυτό του 16χρονου Μαυρία παραπέμπει στο μαύρο μέλλον του Παναθηναϊκού στο φετινό Champions League.

Δηλώσεις για το ματς έκανε μετά τη λήξη της αναμέτρησης ο ηθοποιός σταρ του Παναθηναϊκού Κώστας Κατσουράνης.

«Θέλω να αφιερώσω αυτό το όσκαρ στη μεγάλη παναθηναϊκή οικογένεια, στο Ντέμη το Νικολαΐδη που με καθιέρωσε ως ηγέτη στην ΑΕΚ, αλλά και στο Φερνάντο Σάντος που με στηρίζει διαρκώς στην προσπάθειά μου να καταξιωθώ από το γρασίδι στο σανίδι».

Ερωτηθείς για τον νεαρό Μαυρία, ο Κώστας Κατσουράνης απάντησε:

«Πιστεύω ότι είναι ένας καλός παίκτης που μπορεί να μάθει από εμένα πολλά πράγματα. Αν μείνει κοντά μου και νιώσω ότι το αξίζει, πιστεύω ότι μπορώ να τον καλέσω αρχικά στην Εθνική, όταν θα κάνω τις επόμενες κλήσεις, αλλά και σε κάποια ταινία που θα κάνω αργότερα στο μέλλον. Θα ήθελα πολύ να τον καταξιώσω, βάζοντάς τον στο πλάι μου σε κάποιον συμπρωταγωνιστικό ρόλο, ίσως στο Ρόδα Τσάντα Κατσουράνα νο. 587».

Το νησί των δακρύων

Οφείλω να παραδεχθώ ότι το Mega είναι ένα κανάλι που ειδησεογραφικά πολύ λίγες διαφορές έχει επί ΠΑΣΟΚ από τη Γενική Γραμματεία Τύπου και Ενημέρωσης. Ίσως σε περίπτωση που δεν τα βρουν στο μέλλον με την Όλγα Τρέμη για την παρουσίαση του δελτίου, να μπορούσαν να προτείνουν την πλήρωση της συγκεκριμένης θέσης στον Γιώργο Πεταλωτή ή στον εκάστοτε κυβερνητικό εκπρόσωπο. Θα κάνει την ίδια δουλειά και πολύ καλύτερα, αφού το πρωτότυπο δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όσο για τους γύρω τριγύρω σχολιαστές (τον αδελφό του διευθυντή του Βήματος και γιο του δημοσιογράφου πρώην υφυπουργού και τον γιο του αξέχαστου ταλαντούχου αλλά άτυχου ως προς τον απόγονό του σεναριογράφου/συγγραφέα), ας το αφήσουμε καλύτερα, χίλιες φορές να βλέπω δελτίο με παρουσιαστή Πεταλωτή και σχολιαστές τη Φώφη, τη Μαριλίζα και τον Παύλο Γερουλάνο.

Ωστόσο, επειδή το σωστό πρέπει να λέγεται, cudos στο Mega για το Νησί. Μια καλογυρισμένη σειρά, η οποία σε καιρούς reality, υποκουλτούρας για οικονομικούς λόγους και γενναίου ψαλιδίσματος των ελληνικών παραγωγών μυθοπλασίας κάνει τη διαφορά. Και την κάνει όχι επειδή είναι ο μονόφθαλμος και βασιλεύει έναντι των τυφλών, αλλά επειδή είναι ποιοτική.

Προσέξτε τώρα. Το αν είναι ποιοτική δεν το κρίνω από το γεγονός ότι βασίζεται σε ένα διεθνές best seller. Μιλώ για ποιότητα από τεχνικής άποψης. Τα πλάνα της δεν ταιριάζουν σε μια τηλεοπτική σειρά, αλλά σε μια ταινία υψηλών προδιαγραφών. Επίσης, είναι εξαιρετικά θετικό ότι σε εποχή κρίσης - και μάλιστα με ιδιαίτερα έντονες επιπτώσεις στις κανάλες - το γεγονός ότι πέφτουν λεφτά (και πολλά λεφτά) σε μια δουλειά μυθοπλασίας, την ώρα που ο ανταγωνισμός επιλέγει να βγει από την κρίση θυσιάζοντας το επίπεδο στο βωμό της μείωσης δαπανών.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το να δίνεις δουλειά σε ηθοποιούς και τους λοιπούς συντελεστές μιας τηλεοπτικής παραγωγής μέσα σε ένα πλαίσιο περικοπών του ελληνικού προγράμματος, είναι σα να βρέχεις μάννα εξ ουρανού. Και μάλιστα σε ανθρώπους που, ακριβώς επειδή ζουν μέσα σε μια διαρκή αβεβαιότητα, το έχουν ιδιαίτερη ανάγκη.

Τώρα, όσον αφορά την ίδια τη σειρά, θα έλεγα ότι πέραν της αδιαμφισβήτητης ποιότητας που διαθέτει και των έντονων ψυχικών διεγέρσεων που προκαλεί, το πράγμα σταματάει εκεί για εμένα. Είναι όντως ψυχοπλακωτικό το να σου βρίσκουν νόσο του Χάνσεν και να πρέπει να εγκαταλείψεις τα παιδιά σου, όπως ψυχοπλακωτική ήταν και η όλη προκατάληψη, όμως είναι η γενικότερη πενία τηλεοπτικού θεάματος και όχι το "ύψος" της σειράς που κάνει πολλούς να λένε ότι συγκινούνται τόσο πολύ κι ότι κλαίνε/βουρκώνουν/τελειώνουν τα ζεβασόφτ κάθε Δευτέρα βράδυ.

Δηλαδή, καλή η σειρά, αλλά, ρε μαλάκα Έλληνα, ειδικά από πέρυσι περίπου τέτοια εποχή μέχρι φέτος σου έχουν γαμήσει ότι σου είχε μείνει αγάμητο και δεν έκλαψες, και τώρα κλαις για το Νησί; Καλό θα είναι οι υπερβολές να αποφεύγονται και να το δούμε όπως ακριβώς είναι: μια τηλεοπτική σειρά. Πολύ καλή μεν, τηλεοπτική σειρά δε.

Η ώρα του πρωθυπουργού

Κύριε πρωθυπουργέ, δεν πάει άλλο.

What the fuck is she talking about?

Φτάνει πια!
Ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει άλλο!

Να της το πω;

Κυρία Παπαρήγα μου...

Δεν ζητώ από κανέναν πλέον να πληρώσει.

Ίσως αυτό που θα έπρεπε να καταστήσω σαφές...

... είναι ότι θα πρέπει να κάνουμε όλοι

μόνο μια θυσία ακόμη.

...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΕΦ?

Στην κωλάρα σου.

Μαλακόπουστα.