"Εσείς δεν είδατε τίποτα ακόμα. δεν πάθατε τίποτα. Το λεπίδι δεν έπεσε ακόμα. Εμάς μας θέρισε. Ακριβοί σύντροφοι χάθηκαν κι άφησαν σ' εμάς μια τσατσάρα ή μιαν οδοντόβουρτσα και τους πήρανε από το διπλανό κελί για μαχαίρι, όπως σε παίρνουνε για μια κοινή μεταγωγή. Εγώ έζησα. Έζησα μια νύχτα και πέθανα χίλιες. Ήξερα πως σημαδεύουνε στην καρδιά και, από το μολύβι που μαζεύεται, γίνεται μια μεγάλη τρύπα, που μπορείς να βάλεις τη μπουνιά σου. Τη γλίτωσα. Από τους οκτώ που ήμασταν χάθηκαν οι έξι [...] Εγώ έζησα. Αυτό, όμως, που με κράτησε ακόμα αγωνιστή ήτανε ένας περίεργος έρωτας για εκείνη τη βραδιά που ήτανε πια γεγονός - εκείνη η μεγάλη τρύπα στο μέρος της καρδιάς και όχι ένα φιλολογικό κλαψούρισμα. 'Για να δεις τον κόσμο ανάποδα, τον αδερφό σου ξένο, και τον οχτρό σου αδέρφι σου, αδικοσκοτωμένο', πρέπει να το ξέρεις αυτό και να το αγαπάς. Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ δίνεις. Υπάρχουνε σύντροφοι σε άλλες χώρες που νίκησαν, το ξέρω. Αυτός τελικά είναι ο σκοπός: να νικήσουμε κι όχι να πεθάνουμε. Αλλά για να νικήσουμε, πρέπει να πεθάνουμε και για να πεθάνουμε, πρέπει να αγαπάμε τη ζωή. Να' στε σίγουροι, όμως, πως μέσα στο σακίδιό τους, έξω από τα άλλα, είχανε και το θάνατο που τον κουβαλούσαν μέσα τους και είχε γίνει μια μικρή συνήθεια δίπλα από το καθημερινό συσσίτιο. Εσείς δεν είδατε τίποτα και δεν πάθατε τίποτα. Ζήσατε σε χρόνια προδοσίας και σιωπής. Δεκαετίες τώρα μας σφάζουνε κι εμείς σωπαίνουμε. Σφάξε με, Αγά μου, ν' αγιάσω. Τίποτα άλλο. Αυτό όμως θα πάψει. και θα πάψει από εσάς, όσο κι αν εσείς δεν το ξέρετε ακόμα. Όχι, εσείς δεν είδατε τίποτα, δεν πάθατε τίποτα ακόμα".

Πριν από κάμποσα χρόνια όταν ήμουν στη Β Λυκείου είχα μια καθηγήτρια φιλόλογο που την έλεγαν Άλκηστι. Η Άλκηστις μας είχε πει για τον αδερφό της, τον Περικλή, κι εγώ γνώριζα τον Περικλή ως αδελφό της Άλκηστις. Μαλακία μου. Θα έπρεπε να ήξερα καλύτερα, ώστε να ρώταγα την Άλκηστι τι τον είχε τον Περικλή με το που θα άκουγα το επώνυμό της.

"Κοροβέση".

Μεγάλωσα με τα κομμάτια του περιθωριακού Περικλή στην Ελευθεροτυπία. Και είχα όνειρο να επανεκτυπωθούν οι "Ανθρωποφύλακες" για να μπορέσω να διαβάσω αυτό το μνημειώδες έργο ενός ανθρώπου που το μόνο που ζήτησε ήταν ανθρωπιά.

Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο "Ανθρωποφύλακες" του Περικλή Κοροβέση, σήμερα βουλευτή της Α Αθήνας με το ΣΥΡΙΖΑ. Ο Περικλής Κοροβέσης είναι για μένα, μαζί με το Μανώλη Γλέζο και το Χρόνη Μίσσιο, οι εν ζωή μορφές που έχει πάρει η Αντίσταση στη χώρα μας. Διάβασα το περίφημο αυτό βιβλίο που εκδόθηκε παράνομα το 1969 στην Ελλάδα (νόμιμα στο εξωτερικό) και ρίγησα από τα βασανιστήρια περιγράφει.

Θα μου πεις, σιγά, τι μπορεί να σου προσφέρει ένα βιβλίο που γράφτηκε για τη χούντα της επταετίας και την Αντίσταση εναντίον της. Λοιπόν, η απάντησή μου είναι το παραπάνω απόσπασμα. "Εμείς δεν είδαμε ακόμα τίποτα". Μπορεί να μην έχουμε χούντα με τη δικτατορική έννοια του όρου, όμως υπάρχουν πολλές καταπιέσεις μαζί που σιγά σιγά και με τον πιο ύπουλο τρόπο επιβάλλουν πάνω μας τη θέλησή τους. Τότε, τουλάχιστον, έλεγες "κάτω η χούντα των συνταγματαρχών" και ήξερες ποιος είναι ο αντίπαλός σου. Σήμερα ο κάθε άνθρωπος δείχνει να παλεύει μόνος του απέναντι τόσο στους από πάνω του, όσο - το χειρότερο - στους δίπλα του.

Ζήτωσαν, λοιπόν, ο Περικλής Κοροβέσης και οι συν αυτώ Γλέζος και Μίσσιος (και ένα "γεια μας" στο Χρόνη Μίσσιο που είναι και συμπατριώτης από την Καβάλα) που μας δίδαξαν και μας διδάσκουν ακόμη τι σημαίνει να αντιστέκεσαι.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για τα μοιράκια που νομίζουν πως ο Τσε Γκεβάρα είναι μια εφηβική αφίσα και ο Φιντέλ Κάστρο μια γραφική φιγούρα. Ο Τσε και ο Φιντέλ είναι η διεθνής προσωποποίηση της Αντίστασης, είναι για τον κόσμο οι Κοροβέσηδες, Γλέζοι και Μίσσιοι, είναι φως ανέσπερο.

"Έχει πολλή πλάκα να βλέπεις ένα κράτος να διακηρύσσει την ανεξαρτησία του και ο λαός του να πανηγυρίζει κραδαίνοντας αλβανικές και αμερικανικές σημαίες".

Να 'μαστε, λοιπόν, και πάλι εδώ, να λέμε τα ίδια και τα ίδια κι ας μας έγιναν τα αρχίδια σα δικέφαλοι αετοί από το πρήξιμο. Διότι, πώς να το κάνουμε, Δον, όταν λέμε, λέμε, λέμε και στην καρκάλα μέσα δε μπαίνει τίποτα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να μας τα κάνεις σα τα ξενοδοχεία σου στη Μαγιόρκα και αλλού.

Να δούμε λίγο τα πράγματα ψυχρά, τον ψυχρό μας και τον ανάποδό μας.

Το πρώτο επίσημο παιχνίδι του Λορένσο στον πάγκο της ΑΕΚ ήταν εκείνο με τη Χαρτς στα προκριματικά του περυσινού Τσάμπιονς Λιγκ. Εντυπωσιακή η ΑΕΚ, επιθετική, τσαμπουκαλού και δίκαιη νίκη με 1-2. Ολονών τα μάτια μας έβλεπαν όχι μόνο ομίλους, αλλά και κούπες και φιέστες και όλα αυτά. Στη ρεβάνς τα πάντα άλλαξαν. Η ΑΕΚ αναιμική, άνευρη και νίκη με το ζόρι 3-0, αφού το σκορ άνοιξε αργά, χάρη σε ένα πέναλτι που μάλλον κερδίσαμε παρά μας έκαναν.

Ο Λορένσο Σέρα Φερέρ μας χάρισε την πρώτη μας νίκη στο Τσάμπιονς Λιγκ, αυτή με τη Λιλ 1-0 στο ΟΑΚΑ. Χωρίς να θέλω να μειώσω τη σημασία της νίκης μας, είχε προηγηθεί ένα σουτ του Κεϊτά που βγήκε κόρνερ αφού έγλειψε το παπούτσι του Γεωργέα, καθώς και η αποβολή του Ταυλαρίδη που άφησε τους Γάλλους με παίκτη λιγότερο.

Ο Λορένσο Σέρα Φερέρ μας χάρισε την ιστορικότερη νίκη της ΑΕΚ στα ευρωπαϊκά κύπελλα και μια από τις ιστορικότερες νίκες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου στα ευρωπαϊκά σαλόνια, αυτή επί της Μίλαν με 1-0 στο ΟΑΚΑ. Να θυμίσω, ωστόσο, ότι αν δεν είχε γίνει ο κώλος του Σορεντίνο σαν το στέγαστρο Καλατράβα να τα ρίχνει πάνω του ο Ιντζάγκι, τότε μάλλον θα μιλάγαμε για συντριβή. Εν πάσει περιπτώσει, η νίκη ήταν μεγαλειώδης όπως και να' χει και αποκτά μεγαλύτερη σημασία λόγω της ανάδειξης της Μίλαν στο ίδιο στάδιο σε πρωταθλήτρια Ευρώπης λίγους μήνες μετά. Δεν παραβλέπω ωστόσο το γεγονός ότι στο ματς του Μιλάνου η ομάδα μας είχε διασυρθεί 3-0 και μια από τις επιλογές του Φερέρ, ένας απίθανος ονόματι "Ντελίμπασιτς" είχε χάσει γκολ που ακόμη κι εγώ που είμαι η επιτομή της αμπαλοσύνης θα το έγραφα.

Μιας και το έφερε η κουβέντα. Ο ερχομός του Φερέρ έφερε τη φυγή του Ίλια Ίβιτς. Γιατί; Διότι ο Φερέρ ήθελε να κάνει μόνος του κουμάντο στις μεταγραφές, να μην έχει τεχνικό διευθυντή. Εγώ μπορεί κάτι τέτοιο να το θεωρώ πισωγύρισμα, όμως δεν είμαι εγώ ο πρόεδρος. Ο Ντέμης έπρεπε να διαλέξει μεταξύ των δύο και διάλεξε τον Φερέρ. Δεκτό. Πλην, όμως, δεν του βγήκε. Πώς να το κάνουμε, ο Ίβιτς ό,τι έφερε στην ΑΕΚ του βγήκε. Ο Φερέρ έφερε ολόκληρη γκαρνταρόμπα. Προσωπικά προτιμώ να βλέπω τον Μπούρμπο να παίζει πίσω αριστερά παρά τον Αρουαμπαρένα. Στα τελευταία παιχνίδια η ΑΕΚ δεν είχε στον πάγκο ούτε μισό αμυντικό και στο χόρτο έπαιζε το πιο ασυντόνιστο δίδυμο, Άλβες-Παπασταθόπουλος. Ούτε κι ο ίδιος ο Φερέρ δεν εμπιστεύεται τη δική του επιλογή τον Ασκάρατε - Τρισκατάρατε. Ποιος είναι αυτός; Είναι ο κυριολεκτικά ανυπαρκτίδης, μια από τις περίφημες επιλογές του Λορένσο Σέρα Φερέρ.

Τι είδαμε φέτος στην ΑΕΚ από πλευράς έμψυχου δυναμικού; Καλύτερα, τι έχουμε δει στην ΑΕΚ επί Φερέρ από πλευράς έμψυχου δυναμικού; Κατ' αρχάς θυμάμαι φέτος να τρέχουμε και να μη φτάνουμε για να πάρουμε τερματοφύλακα, αφού τον έναν τον διώξαμε (Χιώτης) και τον άλλο τον έπιασε η γυναίκα του με το πουλί σε ξένη τρύπα (Σόρε) και του είπε να φύγουνε από την Ελλάδα (λες και στην Ουέλβα δε θα ξενοπηδάει ο κανακάρης της). Και στο τέλος να παίρνουμε έναν από το καλάθι του καρπουζά από το Εστορίλ (Μορέτο) και τον Μαλαδένη - "αχ μαμά τραυματίστηκα" - των τερματοφυλάκων (Μάχο). Ο Αραμπατζής, αν και καλός, δε δοκιμάστηκε ποτέ. Για επιθετικό το ίδιο, όμως εκεί δε φταίει μόνο η ομάδα, φταίει και ο Καμπάνταης που του φούσκωσε τα μυαλά ο μάνατζερ και τον πήγε στην Αρμίνια να γίνει ο νέος Γκέκας κι αυτός έγινε ένα με την κερκίδα και βλέπει την ομάδα του να τρώει εφτάρες.

Το κυριότερο που με πειράζει φέτος είναι το ότι δε βλέπω μπάλα!!!! Η ΑΕΚ δεν παίζει μπάλα, δεν είναι αξιαγάπητη. Το μόνο που βλέπω είναι μια μονόπαντη ανάπτυξη από τα δεξιά με ένα δεξί μπακ που στην ουσία είναι δεξί εξτρέμ και αν από δεξιά κλείσουν οι δρόμοι, γάμησέ τα Ραφίκ Τζιμπούρ (το πιάσατε το υπονοούμενο;) που δε γίναμε ευζώνοι. Δεν υπάρχει ένα σχέδιο στην ομάδα πλην του "Ο Ράμος τρέχει από δεξιά κι εμείς τρέχουμε να τον προλάβουμε". Όμως η ομάδα παίζει πλέον τόσο ψηλά που οι αντίπαλες αντεπιθέσεις ξεκινούν πριν από τη σέντρα και ο αντίπαλος επιθετικός βρίσκεται μόνος με τον τερματοφύλακά μας ήδη από το ξεκίνημά του. Το είδαμε αυτό και στο ματς με τον Ηρακλή και στο ματς με τον Πανιώνιο. Το μόνο σύστημα που υπάρχει είναι το "γιούργια στον ταμπλά με τα κουλούρια". Δηλαδή να βάλουμε γκολάκι και να ακούσουμε τον Τερζάκη να φωνάζει το μικρό μας όνομα και οι οπαδοί το επίθετό μας. Δεν είναι έτσι, man. Εγώ δουλεύω σε μια εταιρία. Η δουλειά μου είναι αυτή, δε μπορώ να κάνω μια άλλη δουλειά. Ειλικρινά, δεν ήθελα να κερδίσουμε τη Λάρισα. Αν βάζαμε κάνα καρκινιάρικο γκολ τι θα γινόταν; Θα κρύβαμε τη βρώμα κάτω από το χαλί και δόξα τω θεώ το πήραμε το τρίποντο τα καλά παιδιά.

Ποτέ φέτος η ΑΕΚ δεν έχει κερδίσει ματς, έχοντας φάει πρώτη γκολ. Αν εξαιρέσουμε το ματς με τον Εργοτέλη στην Κρήτη. Όμως αυτό θεωρείται ως μη γενόμενο, αφού ο Εργοτέλης είναι τελευταίος και πάει για φούντο. Στα ντέρμπι τι κάναμε; Με τον Ηρακλή μέσα; Με τον Πανιώνιο μειώσαμε από 0-3 σε 2-3 και από το 75 και μετά δεν κάναμε ούτε μισή ευκαιρία. Κόντρα στη Λάρισα δεν έγινε ούτε μία κλασική ευκαιρία. Για να μη θυμηθώ οτιδήποτε άλλο. Η δικαιολογία ότι ούτε από τον Αστέρα ούτε από τη Λάρισα δεν πέρασαν οι άλλοι δε στέκει, διότι αν θες να πάρεις πρωτάθλημα, οφείλεις να περάσεις από εκεί που οι ανταγωνιστές σου σκόνταψαν. Οφείλεις, επίσης, να περάσεις και από την έδρα του ανταγωνιστή σου. Τέλος, οφείλεις να είσαι και καλύτερος του ανταγωνιστή σου. Η ΑΕΚ έχει ξεπεράσει αυτό το τελευταίο. Πολύ απλά δε βλέπεται, δεν παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο.

Φυσικά, ο Λορένσο αρνείται οποιαδήποτε ευθύνη. Για το φόνο δεν ξέρει τίποτα ο άνθρωπος. Ο παππούς της μονόπολης θεωρεί ότι ήρθε σε ποδοσφαιρικά κανίβαλους και τους μοιράζει καθρεφτάκια. Λοιπόν, δεν είναι έτσι. Εμείς οι ΑΕΚτζήδες μάθαμε να βλέπουμε μπάλα της προκοπής που την παίζαμε ακόμη και στην πρώτη χρονιά του Σάντος με Μπούρμπους, Κόντηδες, Τζωρτζιόπουλους, Κρασσάδες και το κακό συναπάντημα. Εκείνοι οι παίκτες ήταν πολύ πιο τίμιοι, διότι έπαιζαν με την καρδιά τους. Τούτοι εδώ είναι καλύτεροι σε ποιότητα, μεγαλύτεροι σε αξία, όμως δε δείχνουν να το αξίζουν. Ο Σάντος είναι πολύ κατώτερος προπονητής από τον Φερέρ, όμως η υπεροψία του Φερέρ τον έχει κάνει αντιπαθή. Δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τίποτα, δε φταίει ποτέ, δε μιλά για δικά του λάθη, πάντα φταίνε οι άλλοι. Στο κάτω κάτω, αν δε θέλει να παραιτηθεί, ας τον απολύσουνε να γλυτώσουμε το καρκινιάρικο ποδόσφαιρο που βλέπουμε και κλαίμε τα λεφτά που δώσαμε.

Λοιπόν, το έχω πει και πιο πριν, σενιόρ τη βόλτα σου [κλικ], κι άσε μας εμάς τους υπανάπτυκτους να δούμε πώς θα γεμίσουμε το δυσαναπλήρωτο κενό σου...

Ένα παλιό σύνθημα για όσους θυμούνται:

"Βρε Λορέντσο
τι λες τώρα
που θα παίζουμε στις τέσσερις η ώρα"

Ου να μου χαθείτε σκιτζήδες...