9.1.07,03:38
ΚΙΤΤ ΚΙΤΤ, γκελ μπουρντά

Image Hosted by ImageShack.us

Εδώ και αρκετό καιρό επανήλθα σε ένα κόλλημα που είχα από πιτσιρικάς, τη σειρά «Ιππότης της Ασφάλτου» aka «Knight Rider».

Θυμάμαι αυτήν τη σειρά ως το πρώτο μου τηλεοπτικό βίωμα, όταν και δε μπορούσα καν να διαβάσω και απλά αρκούμην στο να φανταστώ τι μπορεί να έλεγαν στις μεταξύ τους συζητήσεις ο ήρωας και πρωταγωνιστής Michael Knight (David Hasselhof aka The Hof) και το φοβερό και τρομερό αυτοκίνητό του Knight Industries Two Thousand.


Τη σειρά την παρακολουθούσα και γύρω στο 1994 που παιζόταν ξανά στον ΑΝΤ1 σε σημείο να βάζω ξυπνητήρι για να την παρακολουθώ στις 04:00 τα ξημερώματα που την έβαζε το αγαπημένο κανάλι του RoD, με προφανή σκοπό να τη θάψει, όπως έκανε και με το 24.

Μια ξαφνική σχετικά πρόσφατη έμπνευση της στιγμής με οδήγησε στο να κάνω ένα search στο διαδίκτυο για την all time favourite σειρά μου και κατέληξα πάνω σε εκατομμύρια ιστοσελίδες, οι οποίες κάτι είχαν να πουν επ αυτού. Η ενδελεχής μου περιπλάνηση μου επανέφερε το πιτσιρικικό μου κόλλμα και με οδήγησε ψυχαναγκαστικά να προμηθευθώ τις σεζόν 2, 3 και 4, τις οποίες, πλέον, μπόρεσα να δω με άλλο μάτι.

Μάζεψα, λοιπόν, κάποια screenshots, τα οποία και θα ήθελα να μοιραστώ με την ανθρωπότητα, όπως και τα σχετικά μου πεφωτισμένα σχόλια.

Πριν ξεκινήσω τη μίνι αυτήν περιήγηση να σημειώσω πως κοινός τόπος των τριών αυτών σεζόν είναι το γεγονός πως ο αριθμός της σεζόν είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον όγκο της κώμης του κου Michael Knight. Κοιτάζοντας προσεκτικά, παρατηρούμε πως όσο περνάνε οι σεζόν, το μαλλί ξεφουσκώνει.

Φωτό (1)
Ο ΜΚ ετοιμάζεται να ρίξει θανατηφόρο μπουνίδι σε έναν από τους πολλούς κακούς που αντιμετώπισε και ως άλλος Chuck Norris κατάφερε να εξολοθρεύσει. Η ένταση της στιγμής αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπό του (τουτ έστιν όλα τα ευρά η μούρη του).

Φωτό (2)
Στην τηλεταινία (διπλό επεισόδιο) που ξεκίνησε τη δεύτερη σεζόν, ο ΜΚ και ο ΚΙΤΤ πορεύονται μέσα στην έρημο για να αντιμετωπίσουν τον Goliath. Δε μπαίνω σε λεπτομέρειες. Στην εν λόγω φωτό ο ΜΚ έχει δώσει το αμάξι στον παρκαδόρο του μαγαζιού και ο ίδιος έχει πάει ήδη για τραπέζι. Φυσικά, τα bloopers εκείνης της εποχής βγάζουν ολίγον τι το μυωπικό μου μάτι. Αν κολλήσετε τη μύτη σας στην οθόνη του υπολογιστή ή κάνετε ένα ζουμ, θα διαπιστώσετε ότι ο οδηγός του ΚΙΤΤ στη συγκεκριμένη περίπτωση και ο ΜΚ έχουν τόση σχέση όσο ο Σαντάμ Χουσέιν και ο Μασκαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χουντόδουλος.

Φωτό (3)
Η φωτό από το ως άνω επεισόδιο. Η σύγκρουσις δεν έχει ακόμη επέλθει, yet η λακούβα ήδη υπάρχει. Μήπως κάποιος από το crew τράκαρε το αμάξι εν τω παρκαρίσματι; Πλήρωσε για τη ζημιά ή την έβγαλε λάδι;

Φωτό (4)
Ο ΜΚ δε λέγεται originally έτσι. Ονομαζόταν Michael Long, όμως πυροβολήθηκε από μια ψωλού στο επεισόδιο «Knight Of The Phoenix», το πρώτο επεισόδιο ever. Έφτασε ένα βήμα πριν το θάνατο, όμως ο μεγαλολεφτάς Wilton Knight του έφτιαξε τη μούρη να μοιάζει με τον Hof και τον ονόμασε Michael Knight. Ταυτόχρονα, σκηνοθετήθηκε και ο θάνατος του παλιού του εαυτού. Εδώ βλέπετε την ταφόπλακά του.

Φωτό (5)
Για άλλη μια φορά ο παρκαδόρος εν δράσει.

Φωτό (6)
Ο δαιμόνιος Μιχαλάκης έχει μπει στο αυτοκίνητο και ετοιμάζεται να αποδράσει. Φευ, όμως, οι κακοί στέλνουν μια μπουλντόζα να ρίξει τον ΚΙΤΤ κάτω από το γκρεμό. Ο Michael “call me Houdini” Knight δραπετεύει, όμως, και βάζει στη θέση του μια κούκλα.

Φωτό (7)
Σκηνή από την τρίτη σεζόν. Η Ελλάδα είναι παντού. Period.

Φωτό (8), (9)
Ο τύπος οδηγά τη μηχανή και ο ΚΙΤΤ του βγαίνει από αριστερά, αψηφώντας τον ΚΟΚ. Ο τύπος τρομάζει (προφανές στη φωτογραφία) και δίνει το σάλτο μορτάλε. Από την τρομάρα του, δε, αλλάζει μορφή στον αέρα και μοιάζει με μια κούκλα που έχει πανιάσει, τουτ έστιν χεστεί πάνω της.


Φωτό (10)
Σεζόν 3η, επεισόδιο Junk Yard Dog. Ένα κλαρκ ρίχνει τον ΚΙΤΤ σε τοξικά απόβλητα, με αποτέλεσμα να τον καταστρέψει εντελώς. Ζούμε θλιβερές στιγμές...

Φωτό (11)
Από τους τίτλους έναρξης ενός επεισοδίου. Το όνομα, το οποίο και δε θα σχολιαστεί για λόγους πολιτικώς ορθής συμπεριφοράς, ανήκει σε guest του συγκεκριμένου επεισοδίου.

Φωτό (12)
Το μαλλί του τύπου είναι όλα τα λεφτά.

Φωτό (13)
Παρκαδόρος εν δράσει (again).

Φωτό (14)
Τέταρτη σεζόν. Ο ΚΙΤΤ ενεργοποιεί το super pursuit mode που κονόμησε από την εκπομπή της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ με παρουσιαστή το Μιθριδάτη ονόματι «Pimp My Knight Rider». Την ίδια ώρα το συνεργείο κάνει κόντρες με το υπεραυτοκίνητο...

Φωτό (15), (16)
Μαλλί, γυαλί και... γάμησέ μας, ρε Μιχάλη...

Φωτό (17)
Τρέντι γυναικείο ντύσιμο της αξεπέραστης εκείνης εποχής. Σημειώνω εδώ ότι η Patricia αποτελούσε για καιρό απωθημένο μου, μέχρι που γνώρισα τη Μαριέττα Γιαννάκου.

Φωτό (18), (19), (20), (21), (22)
Η αντίδραση του ΜΚ όταν έμαθε πως ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από το Champions’ League (το είχε παίξει στο Στοίχημα).

Φωτό (23)
Αξεπέραστο επεισόδιο της 4ης σεζόν, ονόματι «Scent Of Roses». Ο ΜΚ έχει δεχθεί μια σφαίρα και νοσηλεύεται τραυματίας στο νοσοκομείο. Αποφασισμένος να τα παρατήσει και να αφοσιωθεί στο blogging, δέχεται μια επίσκεψη από τον Devon και την April, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να τον μεταπείσουν. Η ρόμπα και το πατούμενο κλέβουν ομολογουμένως την παράσταση.

Φωτό (24)
Οι στυλιστικές επιλογές του ΜΚ δείχνουν ολοκάθαρα ότι κοιτάζει μπροστά. 22 χρόνια αργότερα, ο Μάκης Πουνέντης φοράει παρόμοια πουλόβερ...

Ετικέτες

 
posted by Alroud
Permalink ¤ 10 comments
4.1.07,11:22
Εκτέλεση ή αποθέωση;

Image Hosted by ImageShack.us

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά, χρόνια πολλά και η καινούρια χρονιά να φέρει αυτό (αυτά) που στέρησε η προηγούμενη.

Το 2006 μας άφησε με εικόνες, οι οποίες σίγουρα δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Η εκτέλεση του Σαντάμ δι απαγχονισμού ήταν κάτι σαν την υπερκατανάλωση αλκοόλ: απολαυστική στην αρχή και το σχεδιασμό της, με μια πικρή γεύση εκ των υστέρων και αποτυχία στην ουσία της.

Ο στυγερός δικτάτορας, ο δολοφόνος, ο mass murderer (όπως χαρακτηρίστηκε από τους απανταχού μακελάρηδες των λαών...) εξετελέσθη ενδόξως, εν μέσω ύβρεων από οπαδούς του αντιπάλου του Μοκτάντα αλ Σαντρ. Πολύ ωραία εικόνα, indeed. Για την ακρίβεια, πολύ USA εικόνα. Ο αντίπαλός μου εξοντώνεται, εξευτελίζεται, θανατώνεται. Μόνο που η συνταγή κάπου τους χάλασε. Αντί να πετύχουν τον εξευτελισμό του Σαντάμ Χουσέιν, κατάφεραν την αποθέωση και ηρωοποίησή του. Οι οπαδοί του συσπειρώθηκαν ακόμη πιο πολύ και – κακά τα ψέματα – συσπείρωση των οπαδών του Σαντάμ σημαίνει έξαρση της βίας και των επιθέσεων αυτοκτονίας που έχουν καταρρακώσει τη Βαγδάτη και ολόκληρο το Ιράκ.

Η εκτίμηση πολλών (πιο σωστά διατυπωμένη από τον έξοχο Μιχάλη Ψύλλο, προϊστάμενο του εξωτερικού δελτίου του ΑΝΤ1) ήταν η προωθούμενη από τις ΗΠΑ τριχοτόμηση του Ιράκ να επισπευσθεί μέσω της εκτέλεσης του σουνίτη Σαντάμ και να πέσει έτσι λάδι στη φωτιά της διαμάχης μεταξύ σουνιτών, σιιτών και κούρδων. Οι σουνίτες και οι σιίτες δε μπορούν να ζήσουν μαζί και διαμορφώνουν δύο διαφορετικά κράτη, ενώ οι κούρδοι του βορείου Ιράκ, εκεί που υπάρχει και σχετική ηρεμία λόγω πετρελαίων, θα κρατήσουν τα ήδη εκπληκτικά (τηρουμένων των αναλογιών) τους προνόμια. Διαίρει και βασίλευε, που λένε.

Η ύψιστη αμερικανιά ήταν η μετάδοση του βίντεο της εκτέλεσης λίγο μετά το ξημέρωμα στην Αμερική, προκειμένου να το δουν στην τηλεόραση οι Αμρικάνοι και ο Μπους να σώσει λίγο από το χαμένο του με τις ενδιάμεσες εκλογές γόητρο. Το ερώτημα είναι, το έσωσε ή το έριξε ακόμη πιο κάτω; Ακόμα και το CNN διατύπωσε τις αμφιβολίες του για την εκτέλεση του πρώην ηγέτη του Ιράκ και λογικό είναι, αφού το CNN έχει ως target group την πολύ πιο politically correct Ευρωπαϊκή Ένωση, το λίκνο του δυτικού κόσμου.

Φυσικά η Ενωμένη Ευρώπη, όπως κι αν λεγόταν τότε, ή οι διακρατικοί σχηματισμοί, όπως η Κοινωνία Των Εθνών ή ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, δεν είπαν ποτέ κουβέντα για την εκτέλεση του Μουσολίνι με συνοπτικές διαδικασίες (τουφεκίσθηκε και μετά η σορός του ατιμάστηκε, καθώς οι Ιταλοί αντιστασιακοί την κρέμασαν ανάποδα). Κι όπως πολύ σωστά σημειώνει και μου θυμίζει ο σεβαστός και σεβάσμιος κ. Κατσίγερας στην «Καθημερινή» της Πέμπτης (4/1), κανείς δε βγήκε να πει το κάτι τι του για την εκτέλεση ανήμερα των Χριστουγέννων του 1989 του Νικολάι και της Έλενας Τσαουσέσκου στη Ρουμανία. Κι αν στην περίπτωση Σαντάμ δεν είδαμε το κρέμασμα, στην εκτέλεση του Τσαουσέσκου είδαμε τον εκτελεσθέντα Ρουμάνο δικτάτορα μετά τη χαριστική βολή. Πολλοί, όμως, θυμήθηκαν ότι η εκτέλεση του Σαντάμ Χουσέιν έγινε παραμονές μιας μουσουλμανικής εορτής, ανάβοντας περισσότερο τα αίματα.

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς το «βάρβαρο»; Η αλήθεια ήταν ότι ο Σαντάμ ήταν μια κάποια λύση, και μάλιστα η πολύ εύκολη λύση. Τώρα ο Τζορτζ Μπους θα πρέπει να πείσει τους αντιπάλους του (με πρώτη την αμερικανική γερουσία) ότι έδρασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι δε Δημοκρατικοί θα χρησιμοποιήσουν την εκτέλεση του Σαντάμ και την εν γένει αποτυχία στο Ιράκ ως το καλύτερο όπλο για τις επικείμενες εκλογές του 2008. Και βέβαια θα εκμεταλλευτούν το γεγονός της κοντής αμερικανικής – αλλά και παγκόσμιας – μνήμης που έχει ήδη διαγράψει τις σφαγές του Δημοκρατικού Κλίντον στο Κόσοβο. Ή εκείνες στο Ιράκ με σκοπό να φύγει η προσοχή από το σκάνδαλο Λιουίνσκι.

Δηλαδή, δεν υπάρχει λύση;

Πολύ φοβάμαι πως όχι. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, οι λύσεις δε θα έρθουνε...

Ετικέτες

 
posted by Alroud
Permalink ¤ 0 comments