Θέρος το αθηναϊκόν

Ήταν μια βραδιά τυπική για το αθηναϊκό καλοκαίρι. Όλο το πρωί ηλιοφάνεια, οι θερμοκρασίες μόλις και μετά βίας έπεφταν κάτω από τους 30 βαθμούς. Καλοκαίρι ντάλα, Ιούλιος μήνας και το κέντρο της Αθήνας βρίσκεται άλλη μια χρονιά στα όρια της θερμοπληξίας. Πρόσθεσε τώρα μαζί με τον καυτό ήλιο και τις μονάδες κλιματισμού, δύο ανά διαμέρισμα στην πυκνοκατοικημένη περιοχή μου, και καταλαβαίνεις ότι η θερμότητα που αναδύουν τις ώρες της μεγάλης ζέστης κάνει την κατάσταση ακόμη πιο αφόρητη.

Το βράδυ τα πράγματα είναι λίγο πιο ανεκτά. Το μπετό που βασιλεύει παντού βγάζει από πάνω του τη ζέστη που μάζευε όλη μέρα. Έτσι, εκεί που η θερμοκρασία θα έπεφτε 3,4,5 βαθμούς, τώρα παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Άπνοια, φυσικά, αλλά τουλάχιστον δεν έχει ήλιο. Κάτι είναι κι αυτό. Ωστόσο, η υγρασία επιτείνει την κατάσταση. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βγαίνουν στα μπαλκόνια τους αγκαλιά με τον ανεμιστήρα, διότι καλό το a/c, αλλά να βγούμε και λίγο έξω βρε αδερφέ.

Και να βγεις - πού να πας; Ζέστη, υγρασία, κουφόβραση, κούραση - όσοι μένουν τέτοια εποχή στην Αθήνα δεν το κάνουν από επιλογή - ρουχλιάζεις περισσότερο και άντε βρες όρεξη. Άσε που και τα λεφτά λιγοστεύουν. Πάντα στο τέλος του μισθού περισσεύει όλο και περισσότερος μήνας. Κάθε πέρυσι και καλύτερα.

Εγώ, όμως, τέτοια προβλήματα δεν έχω. Έβαλα τα καλά μου, ντύθηκα, στολίστηκα, παρφουμαρίστηκα και βγήκα στο σεργιάνι. Αυτές τις ημέρες περιμένω κι εγώ για να δω Θεού πρόσωπο. Να έχει ζέστη, να έχει υγρασία, αυτά είναι. Το οικονομικό μου το έχω λύσει εκ γενετής, ανάγκη δεν έχω κανένα και κάθε βράδυ είμαι έξω. Πότε από εδώ, πότε από εκεί, όλο και κάτι θα κάτσει και θα περάσουμε καλά.

Όπως και σήμερα. Βρίσκομαι στα Πατήσια, στο σπίτι φίλου που μπορώ να πω είναι το πιο φιλόξενο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και αρκετές ημέρες. Οι άνθρωποι δεν ανάβουν a/c, το σπίτι τους πληροί τις συνθήκες που εγώ έχω θέσει στον εαυτό μου για να νιώθω άνετα. Φυσικά, δε μιλάμε για το πιο ευρύχωρο σπίτι, αφού πρόκειται για πολυκατοικία 30ετίας στα Πατήσια και το ζευγάρι των φίλων μου είναι νεαρό. Τώρα φτιάχνουν τη ζωή τους. Οπότε, τα 49 τετραγωνικά για εκείνους και το παιδί τους αποδεικνύονται αρκετά. Δεν έχουν και νοίκια, επομένως την περνάμε φίνα.

Βέβαια, η ζέστη αυξάνεται σταδιακά και σε λίγη ώρα άρχισα κι εγώ να νιώθω μια μικρή δυσφορία. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ξεπερνάμε τα όρια, σκέφτομαι, και πριν καλά ήταν. Αποφασίζω, λοιπόν, να μεταφερθώ προς την κουζίνα, μπας και βρω κάτι να διασκεδάσω την πείνα μου.

Εκεί με περίμενε ο παράδεισος. Ένας απρόσμενος παράδεισος μιας έντονης υποδοχής και μια βροχή πιο δροσιστική και απολαυστική από οτιδήποτε στον κόσμο. Ααααα, ζωάραααααχχχχχ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; Βοήθεια, με ακούει κανείς; Δε μπορώ να ελέγξω τα άκρα μου, δε μπορώ να περπατήσω, δε μπορώ να κουνηθώ, όλα θολώνουν γύρω μου, είμαι ανήμπορος να αντιδράσω….

Λίγο πριν αφήσω την τελευταία μου πνοή, άκουσα αχνά μια ανδρική φωνή να λέει θριαμβευτικά:

«ΤΕΖΑ. Εγγύηση. Πάρε τα αρχίδια μου πουτάνα κατσαρίδα».