Είμαι μισθωτός - είμαι η πουτάνα σας

«Ζητάμε σήμερα απ' τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, να συστρατευθούν στην κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας μας και, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να το κάνουν. Παρά το κόστος, παρά την επιβάρυνση που θα βιώσει ο κάθε πολίτης, όλοι λένε «ναι». Όλοι οι Έλληνες, οι άνθρωποι του ενός μισθού, της καθημερινής σκληρής εργασίας, όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Συγκινούμαι ειλικρινά, όταν άνθρωποι του μόχθου με πιάνουν στο δρόμο και μου λένε «για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω». Είναι μια απτή απόδειξη του μεγαλείου του Ελληνικού λαού, που απαντά και στην ατέρμονη και άδικη δυσφήμισή του, τον τελευταίο καιρό».

Τάδε έφη η πρωθυπουργάρα μας στο υπουργικό συμβούλιο της 1^ης Μαρτίου. Ελάτε να τα σχολιάσουμε λιγάκι, γιατί ολίγον τι με τρώει το χέρι μου, οπότε ή λεφτά θα πάρω ή ξύλο θα δώσω.

Φανταστείτε τη σκηνή: ο Γιωργάκης περπατά στο δρόμο. Τσακ, ένας άνθρωπος του μόχθου τον σταματά, τον πιάνει από το γιακά και του λέει: «Σύντροφε πρωθυπουργέ, εγώ παίρνω ένα μισθό, αλλα χαλάλισ’, για την πατρίδα στα @@ μου, τον δίνω να σωθεί η Ελλάδα κι ας κάνω εγώ το σκατό μου παξιμάδι». Γίνεται; Εμ δεν γίνεται. Γιατί με το που σκέφτεται ο άνθρωπος του μόχθου να πλησιάσει τον πρωθυπουργίτη, τσααααακ, του την πέφτει ο σωματοφύλακας και γίνεται πανηγύρι. Άρα, μούφα η ιστορία.

Περνάω στο σοβαρό της υπόθεσης, γιατί ως τώρα ειρωνευόμανε. Τι άλλο μας είπε ο Γιωργάκης; Ότι «οι άνθρωποι του ενός μισθού [...] όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους [...] μου λένε ‘για την πατρίδα, και το μισθό μου να θυσιάσω’».

Εδώ είναι που ο έχων νουν εξοργίζεται. Όλη η πολιτική ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε μια απλή φράση. Φαγοπότι άγριο και στο τραπέζι ο μισθωτός. Τι μας είπε ο θεσμικός υπηρέτης της πλουτοκρατίας (διότι περί αυτού πρόκειται); Ότι αυτοί που θα κάνουν θυσίες (για άλλη μια γαμημένη φορά) είναι «οι άνθρωποι του ενός μισθού [...] όλοι εκείνοι που δεν κρύβουν τα εισοδήματά τους». Δηλαδή, για να κλείσει τις μαύρες τρύπες θα τα πάρει από τον μισθωτό που έναν μισθό παίρνει και έναν δηλώνει! Φυσικά, αυτούς που παίρνουν 5 μισθούς και δηλώνουν τον έναν δεν τους αγγίζουμε, επειδή δεν μπορούμε. Για άλλη μια φορά την πληρώνει αυτός που δεν μπορεί να ξεφύγει, γιατί αυτόν που παίρνει τα μαύρα το ΠΑΣΟΚο-δεξιό κράτος δε μπορεί να πιάσει αυτόν που τα κρύβει και πιάνει το μαλάκα της ιστορίας...

Ας μου δείξουν το δημόσιο ή ιδιωτικό υπάλληλο που παίρνει 800-900-1000-1100-1200 ευρώ και σκέφτεται αυτό που είπε ο προϊστάμενος των εν Ελλάδι Σοσια-Ληστών. Η ταπεινή μου άποψη, ξέροντας και τις παρέες που η μαμά του αφήνει το Γιωργάκη να κάνει, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι του μόχθου και του ενός μισθού είναι άνθρωποι που ο μόχθος τους φέρει πολλά μηδενικά. Αυτοί καλώς τα παίρνουν και να τα χαίρονται κι αν καίγονται να τους κόψουν το 14^ο  μισθό, καλώς να τους τον κόψους κι όχι μόνο αυτόν, αλλά κι ό,τι άλλο εξέχει. Όμως οι άνθρωποι με τα πολλά μηδενικά δεν θα κάνουν κουμάντο στην πλειοψηφία που είναι του χιλιάρικου στην καλύτερη περίπτωση.

Αυτά, λοιπόν, να τα βλέπουν όσοι ψήφισαν την ΠΑΣΟΚάρα. Οι τύποι γουστάρουν βιασμό και μάλιστα ασάλιωτο. Μαγκιά τους, το τι κάνει ο καθένας με τον κώλο του είναι δικός του λογαριασμός. Όμως τι φταίω εγώ; Τι φταίνε όσοι δεν ψήφισαν τους ψεύτες της Ιπποκράτους; Τι φταίνε όσοι δεν τους ψήφισαν για να πρέπει μετά να στήνουν κώλο στον κάθε τεχνοκράτη που όποτε παίρνει πόστο βλέπει πεδίο δόξης λαμπρό στο να διαφυλάξει τα δικά του λεφτά και να πετσώσει τα λεφτά των άλλων;

Η αλήθεια πονάει

Εξ όσων κατάλαβα, το εξώφυλλο του Focus ενόχλησε αρκετούς φανατίλες στην Ελλάδα μας που είναι της άποψης πως εμείς καλώς κάναμε τις λαμογιές μας, αλλά αυτοί κακώς μας αποκαλούν απατεώνες. Και πως όταν αυτοί ήταν ανεβασμένοι στα δέντρα, εμείς αναλύαμε στις συνεστιάσεις μας τη θεωρία των ιδεών του Πλάτωνος, πώς γίνεται τώρα και μας δείχνουν την Αφροδίτη της Μήλου να μας κάνει κωλοδάχτυλο;

Καλησπέρα, λοιπόν, Ελληνάρα αχτύπητε. Αντί να τσαντίζεσαι με εκείνους που μας έφτασαν εδώ, να μας κάνει καζούρα ο πάσα εις, τα ρίχνεις στους Γερμανούς που τώρα θα πρέπει να ασχολούνται με την πάρτη μας, διότι δεν τους φτάνει η δική τους πάρτη. Καλά κάνεις, Ελληναρά μου. Διότι σ’ αυτούς που μας έφτασαν εδώ δεν μπορείς να τα χώσεις, αφού τους ψήφισες με την ελπίδα να σε διορίσουν και να λάβεις κι εσύ μέρος στο μεγάλο φαγοπότι. Όπως έλεγε ο μεγάλος Βασίλης Ραφαηλίδης (να βρει η ψυχή του ανάπαυση), «όλοι γιούργια στον ταμπλά με τα κουλούρια».

Μα μια ζωή έτσι αεριτζήδες και φιλοτομάρες δεν ήμασταν; Μια ζωή πουλούσαμε άδεια για να μας χαρίσουν τα γεμάτα, έτσι δεν ήταν πάντα; Ξεχάσαμε τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ήρθαν στην Ελλάδα και εξανεμίστηκαν εν ριπή οφθαλμού; Ξεχάσαμε ότι ο απλός εργαζόμενος/συνταξιούχος έσφιγγε το ζωνάρι και επί Ολυμπιακών Αγώνων, όταν η ανάπτυξη υποτίθεται ήταν στο 4% και κάτι;

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Μπήκαμε σε μια ταβέρνα και φάγαμε του σκασμού. Όχι εμείς, φυσικά, αυτοί που εμείς στείλαμε στην ταβέρνα. Τώρα ήρθε ο λογαριασμός. Και οι τύποι που έφαγαν του σκασμού λένε σε όσους είναι μέσα στην ταβέρνα «κόψε κάτι από τα κουβέρ, δε βγαίνω μάνα μου» και σε όσους είναι απ’ έξω (σε εμάς) «ελάτε να πληρώσετε αυτά που φάγαμε, γιατί αλλιώς τη γαμήσαμε όλοι μαζί».

Σας φαίνεται δίκαιο αυτό; Γιατί, λοιπόν, το να κοπεί π.χ. ο 14^ος μισθός είναι δίκαιο; Γιατί να πληρώσω εγώ που παίρνω σκάρτα ένα χιλιάρικο το μήνα και είμαι παντρεμένος με παιδί τη γαμωκρίση που ούτε δημιούργησα, ούτε διόγκωσα, ούτε επιδείνωσα; Την κρίση τη δημιούργησαν άλλοι για δικούς τους σκοπούς και τις λαμογιές προς την Ευρώπη τις έκαναν άλλοι που εγώ όχι μόνο δεν τους ψήφισα, αλλά τους έφτυσα πατόκορφα. Τώρα μου ζητάν τον οβολό μου; Γιατί; Λίγα τους έχω δώσει; Ή μήπως τους τα χρώσταγα; Ας πάνε πρώτα μέσα αυτοί που είπαν ψέμματα. Δε γίνεται ο μισθωτός να είναι μια ζωή η πουτάνα του συστήματος. Κάποια στιγμή και το γαϊδούρι κλωτσάει...