Πολυτεχνείο, πάντα επίκαιρο

Πριν από κάμποσο καιρό ένας Γάλλος φίλος μου εξηγούσε γιατί η 14^η Ιουλίου, επέτειος της πτώσης των Βερσαλλιών, είναι αργία στη χώρα του. Μου έλεγε ότι οι επαναστάτες του 1789 αγωνίστηκαν για «Ελευθερία, Ισότητα, Αδερφοσύνη» και στη συνέχεια συμπλήρωσε με ένα πικρόχολο μειδίαμα «τώρα δεν έχουμε τίποτα από τα τρία».

Έχω την πεποίθηση πως το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» είναι το ίδιο διαχρονικό. Ο αγώνας για ανθρώπινο μεροκάματο, για παιδεία τουλάχιστον αξιοπρεπή και την ελευθερία δεν μπορεί να είναι είτε «της μόδας» είτε «ντεπασέ». Είναι αγώνας διαχρονικός, αγώνας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ύπαρξή μας ολόκληρη. Είναι, αν θέλετε, αγώνας για να έχουμε εμείς και αργότερα τα παιδιά μας και αργότερα τα εγγόνια τους.

Σαν συμπλήρωμα στο «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» έρχεται το σύνθημα που ακούγεται εδώ και λίγα χρόνια, το «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία». Το μήνυμα της αντίστασης είναι διάχυτο και το αίτημα επιτακτικό. Σε οτιδήποτε προσπαθεί να καταρρακώσει την αξία της ζωής μας. Αφήνουμε, λοιπόν, έστω και νοερά, ένα γαρύφαλλο στον τόπο θυσίας εκείνης της βραδιάς και αντιστεκόμαστε. Καθημερινά, με πείσμα, με ψυχή.

Υ.Γ.: Φυσικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο εξαργύρωσαν με μια χρυσοφόρα πορεία αργότερα. Δαμανάκη, Λαλιώτης κλπ. Θα τους κρίνει η ιστορία και ο εαυτός τους. Ας κρατήσουμε το νόημα και όχι όσους το βίασαν. Και σίγουρα όχι τους προσκυνημένους που το βιάζουν καθημερινά.