Πριν από περίπου επτά χρόνια, το καλοκαίρι του 2003, θυμάμαι ότι ήμουν στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, όπου έκανα πρακτική. Είχα γνωρίσει αρκετό κόσμο και πέρναγα καλά, όμως έμεινα για λίγο καιρό εκεί, διότι έπρεπε να πάω φαντάρος. Με κάποιους μίλαγα περισσότερο, με κάποιους λιγότερο, με κάποιους τα πίναμε κιόλας. Τότε ήταν που ανακάλυψα πως δεν είναι όλοι οι ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, ούτε όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι [το σταματάω εδώ, δεν θα επεκταθώ].Περίπου τέσσερις μήνες αργότερα, βρίσκομαι με άδεια στην Αθήνα και πίνω καφέ στο Page, το καφέ που βρίσκεται κάτω από τον ΑΝΤ1. Την ώρα που πίνω τον καφέ μου περνάει από δίπλα μου κάποιος που είχα γνωρίσει το καλοκαίρι και κάναμε πολλή παρέα, όμως είχαμε χαθεί από τότε που στρατεύθηκα. Κάνω λοιπόν έτσι το χέρι μου να τον χαιρετίσω, όμως η αιώνια ατζαμοσύνη μου κάνει το θαύμα της και, καθώς σηκώνω το χέρι μου, παίρνω μαζί το φλιτζάνι και τα κάνω όλα πουτάνα... Τελικά χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα νέα μας, αλλά δυστυχώς στα όρθια, γιατί έπρεπε να φύγει.
Μετά από κάνα 20λεπτο έφυγα κι εγώ. Φωνάζω να πληρώσω και με το που έρχεται η κοπελιά μου λέει το εξής: "Τον καφέ σας τον έχει πληρώσει ο κύριος Χαριτάτος, επειδή τον ρίξατε προσπαθώντας να τον χαιρετίσετε".
Αυτός είναι ο Σπύρος Χαριτάτος. Κάπου ένα χρόνο και κάτι αργότερα απολύθηκε από τον ΑΝΤ1 χωρίς να ευθύνεται [ούτε εδώ θέλω να επεκταθώ], δούλεψε σκυλίσια για να επιβιώσει, ώσπου η δικαίωσή του από το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ τον αποκατέστησε στον ΑΝΤ1.
Για την επιτυχία αυτών των δύο παιδιών, του Σπύρου και του Γιώργου, ήθελα από καιρό να γράψω, δίνοντας έμφαση στο ότι και οι δύο έχουν δουλέψει πάρα πολύ στη ζωή τους (ο Καραμέρος για πολύ καιρό έκανε εκπομπή 5-6 το πρωί!) και στο ότι και οι δύο είναι πολύ πολύ καλά παιδιά. Για τον Σπύρο έχω προσωπική εμπειρία, για τον Γιώργο έχω ακούσει μόνο, αλλά από αξιόπιστες πηγές. Κανείς δεν έχει πει κακιά κουβέντα για κανέναν από τους δυο τους, σε κανέναν δεν έχουν δώσει το παραμικρό δικαίωμα, και είναι πολύ σημαντικό αυτό, αφού είναι πετυχημένοι και η επιτυχία ξυπνά άσχημα ένστικτα στους απέναντι, όπως όλοι γνωρίζουμε.

2 σχόλια:
Μια κρύο μια ζέστη...στο ένα blog κράζεις στο άλλο ρομαντζάδες!!!
χαχα
Γιατί ρε συ, το καλό πρέπει να λέγεται και το μη καλό να κράζεται.
Δημοσίευση σχολίου