Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς

Το χθεσινό φιάσκο ήταν ο λόγος που δεν έγραψα τίποτα για τη μεγάλη νίκη στο «Καραϊσκάκη». Είπα να κρατήσω το βρωμόστομα κλειστό και δικαιώθηκα. Όσο μεγάλη ήταν εκείνη η νίκη, άλλο τόσο μεγάλο ήταν το φιάσκο. Πριν το ματς έλεγα πως όποτε πηγαίνουμε στο γήπεδο να τους αποθεώσουμε, πάντα μια μαλακία την κάνουν. Όταν έγινε το 3-2, είπα πως το κρατήσαμε μία, το κρατήσαμε δύο, την τρίτη θα καούμε. Έτσι κι έγινε. Τώρα θέλω το Τζόκερ.

Η ΑΕΚ πολύ απλά έχυσε την καρδάρα με το γάλα και είναι πολλά τα γεγονότα που χρήζουν σχολιασμού. Εν ολίγοις μπορώ να πω πως το να ισοφαρίζεσαι από 3-1 σε 3-3 μέσα στην έδρα σου, το να ισοφαρίζεσαι από τον Ατρόμητο και το να σφάζεσαι όπως όλη η Ελλάδα είδε μέσα στο σπίτι σου για άλλη μια φορά, όλα μαζί δείχνουν πόσο έχεις κοντύνει ή πόσο σε έχουν κοντύνει.

Πέραν αυτού, μπορώ να πω πως η φωτεινή παρένθεση του «Καραϊσκάκη» ανέδειξε το σημαντικότερο πρόβλημα της φετινής ΑΕΚ. Όταν βασίζεσαι στις ατομικές πρωτοβουλίες ενός-δύο παικτών, αυτό δείχνει πως δεν είσαι ομάδα. Κάτι τέτοιο μπορεί να δικαιολογηθεί μέχρι το Νοέμβριο χοντρά χοντρά. Αλλά όχι τον Ιανουάριο. Η ΑΕΚ έχει ποιοτικές μονάδες, αλλά στις παρούσες συνθήκες (διοικητικές και άλλες) ο καθένας παίζει για τον εαυτό του. Ακόμη και ο τερματοφύλακας. Παίζει για να καθιερωθεί και όχι για να πάει η ομάδα καλά.

Οι παρόντες ακριβοπληρωμένοι άσοι θα πρέπει να σκεφτούν το γιατί η ΑΕΚ του Κούτουλα, του Πεπέ και του Βασιλόπουλου ή η ΑΕΚ του Μπούρμπου, του Κόντη και του Κρασσά πήγαινε καλύτερα από αυτήν του Σκόκο, του Μπλάνκο και του Τζεμπούρ. Το ομαδικό στοιχείο θα πρέπει να ανασυσταθεί. Πριν να είναι πολύ αργά. Τουλάχιστον να μπούμε στα play-off. Κι από καλοκαίρι βλέπουμε. Όχι ότι έχουμε καμιά προοπτική της προκοπής, αλλά μπας και γίνουμε λίγο καλύτεροι.