Νοέμβρης (ή από μικρός στα δύσκολα)

Πριν από (όχι λίγο) καιρό είχα γράψει ένα μικρό κείμενο, όπου έβριζα το Νοέμβρη με ανείπωτους χαρακτηρισμούς, τέτοιους που έκαναν ακόμη και τον RoD να κοκκινήσει. Έλεγα ότι ο Νοέμβρης είναι γαμημένος μήνας και άλλα τέτοια ωραία. Ποτέ δεν εξήγησα το λόγο. Μάλλον ήρθε η ώρα να το κάνω.

Αρχικά, την 1η Νοεμβρίου 1984 πέθανε ο παππούς μου ο Παναγιώτης. Μία η απώλεια. Κατά δεύτερον, στις 6 Νοεμβρίου 1995 πέθανε η γυναίκα του και γιαγιά μου, την οποία την είχα πιο πάνω από τη μάνα μου. Δεύτερη απώλεια.

Φυσικά, επειδή όλα μπαίνουν σε μια ιδιότυπη ζυγαριά, ο Νοέμβριος μου έχει δώσει δύο πολύτιμους ανθρώπους. Στις 7 Νοεμβρίου 1934 γεννήθηκε ο πατέρας μου και στις 29 Νοεμβρίου 2003 ο ανηψιός και βαφτισιμιός μου. Θα μπορούσα να πω «ίσα βάρκα, ίσα νερά», αλλά ο πόνος της απώλειας θα παραμείνει.

Το Νοέμβριο του 2007 είχαμε τρελό μπατιρντί. Ας τα πάρω από την αρχή. Η γυναίκα μου το 2002 είχε ξεκινήσει μια περιπέτεια με την υγεία της, καθώς έπαθε νόσο του Hogkin. Το έπαθε στην «ελαφριά» μορφή του κι έτσι, μετά τις αρχικές θεραπείες και την υποτροπή, αφού ακολουθήθηκαν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα, τελείωσε με τα νοσοκομεία στα μέσα Δεκεμβρίου 2004.

Fast forward. Τον Οκτώβριο του 2007 μια φίλη της γυναίκας μου από το νοσοκομείο την ενημέρωσε ότι από τις θεραπείες πιθανότατα έχει επηρεαστεί το αναπαραγωγικό τους σύστημα. Οι εξετάσεις που έκανε - το Νοέμβριο - έδειξαν ακριβώς αυτό: ότι ήταν με τα μπούνια μέσα στην εμμηνόπαυση. Σημειωτέον: η γυναίκα μου τότε ήταν 27 ετών. Φυσικά, ο σκιτζής γιατρός, τον οποίο μας συνέστησε η φίλη, ειδικευμένος στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, δε μας είπε ότι οι εν λόγω εξετάσεις δεν γίνονται με το που έχει η γυναίκα σταματήσει τα αντισυλληπτικά που έπαιρνε για να της έρθει περίοδος. Επίσης δε μας είχε πει ότι η εν λόγω εξέταση γίνεται τη δεύτερη ημέρα της περιόδου και την έστειλε να την κάνει την πέμπτη ημέρα!!!!

Αναμενόμενο ήταν οι επόμενες εξετάσεις να βγουν επίσης χάλια, αλλά όχι τόσο χάλια. Ο ίδιος γιατρός το δικαιολόγησε με διάφορες κομπογιαννίτικες πίπες και αγγλικές ορολογίες, ενώ εμείς αποφασίσαμε πως, αφού θα κάναμε παιδί με υποβοηθούμενη γονιμοποίηση (είχαμε πειστεί πως δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσουμε παιδί με τον φυσιολογικό τρόπο), δεν υπήρχε και λόγος να χρησιμοποιούμε προφυλάξεις.

Έτσι στις αρχές Ιανουαρίου 2008 η κυρία μου μου ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος. Με τον πλέον φυσιολογικό και πατροπαράδοτο τρόπο. Το παιδί το χάσαμε, διότι δεν το είχε καταλάβει και εκείνο τον καιρό είχε επιδοθεί σε γυμναστική (φοβόταν μήπως, λόγω εμμηνόπαυσης, επέλθει οστεοπόρωση…). Έτσι, λόγω της γυμναστικής, έπαθε αποκόλληση πλακούντος και το παιδί χάθηκε.

Λόγω της εγκυμοσύνης, οι φόβοι μας είχαν καταλαγιαστεί, ενώ και οι εξετάσεις ήταν καλύτερες από φυσιολογικές…. μέχρι το Σεπτέμβριο, οπότε και οι τιμές άρχισαν πάλι να χαλάνε. Όσο κι αν η κυρά δεν είχε επηρεαστεί από τις θεραπείες (τελικά είχε επηρεαστεί η μία ωοθήκη της), το σίγουρο ήταν ότι στην εμμηνόπαυση θα έμπαινε πολύ νωρίτερα από τη μέση γυναίκα. Όλοι οι γιατροί έλεγαν το ίδιο: αρχίστε τις προσπάθειες, ίσως να μην έχετε χρόνο.

Ε, κι εμείς αρχίσαμε τις προσπάθειες. Χωρίς να το πούμε πουθενά. Οι γιατροί έλεγαν στη γυναίκα μου πως «ίσως να μην είναι τόσο εύκολο να πιάσεις παιδί, αλλά μην απογοητεύεστε». Εγώ πάλι της έλεγα «εντάξει μωρέ, θα σε γ@μήσω λίγο παραπάνω, δεν το θέλω, για το καλό το δικό σου». Καλό κουμάσι και του λόγου μου.

Τελικά, αποδείχθηκα πιο στούκας απ’ ότι περιμέναμε. Στα τέλη του Οκτωβρίου 2008 η κυρά μου αποκάλυψε το predictor που έκανε, το οποίο βγήκε θετικότατο. Ήταν η αρχή μιας φυσιολογικότατης εγκυμοσύνης, η οποία κατέληξε στο να διαιωνιστεί το είδος τα ξημερώματα της 18ης Ιουλίου...

Το πρώτο που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι πως «δεν έτυχε, πέτυχε». Ύστερα από πολύ δύσκολες ώρες που περάσαμε και μπόλικο θέατρο (οι γονείς μας έμαθαν τι προηγήθηκε το βράδυ που τους είπαμε και για την εγκυμοσύνη - η πεθερά μου ανέβασε 80 πίεση), αυτός ο… χεβιμεταλάς που ήρθε τα ξημερώματα της 18ης Ιουλίου 2009 υπήρξε προϊόν προσπάθειας και όχι απροσεξίας.

Η εμπειρία είναι ασυναγώνιστη, είναι από αυτές που πραγματικά ονομάζεις "εμπειρίες ζωής". Δε γίνεται να περιγραφεί. Εδώ μιλάμε πραγματικά στην κυριολεξία για μια εμπειρία ζωής, αφού βλέπεις τη ζωή να γεννιέται μπροστά σου και να αυτονομείται. Ναι, ήμουν παρών σε όλη τη διαδικασία, από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελική εξώθηση. Εξάλλου, αν μιλάμε για φυσιολογικό τοκετό και όχι για καισαρική τομή, είναι απαράδεκτο για έναν άντρα να μην είναι παρών στη γέννηση του παιδιού του.

Φυσικά, εμπειρία ζωής είναι και η εμπειρία της όλης δημιουργίας κατά την περίοδο που έχει προηγηθεί της γέννας. Είμαι πλέον ένας άλλος άνθρωπος και, αν κάποιος αναρωτιέται περί του αν αυτή η αλλαγή με βρήκε έτοιμο, ένα έχω να πω: αν δεν ήμουν έτοιμος, δεν θα το επεδίωκα. Τόσο απλά.

Να περάσουμε στα παραδίπλα. Ευχαριστώ δημοσίως τη μαιευτήρα μας Μαρία Παζαρακιώτη, η οποία στάθηκε δίπλα μας από την πρώτη στιγμή και μας έδωσε θάρρος, δείχνοντάς μας το πραγματικό νόημα του όρκου του Ιπποκράτη. Η βοηθός της Γεωργία Παπαθανασοπούλου είναι ένας απίστευτος άνθρωπος, δυστυχώς χουντικών πεποιθήσεων, αλλά τι να κάνουμε ;-) , και την ευχαριστούμε επίσης, ενώ δεν πρέπει να αφήσουμε απ' έξω και την άλλη βοηθό στο ιατρείο της Μαρίας, τη Γιώτα (γαμώτο, δε θυμάμαι το επίθετό της) που μοιράστηκε μαζί μας πολλές από τις εμπειρίες της, βοηθώντας μας να υποδεχθούμε με τον καλύτερο τρόπο τη νέα ζωή. Όσο για τη Γεωργία, χωρίς εκείνη η γέννα θα ήταν πολύ λιγότερο ενδιαφέρουσα ;). Ένα έχω να πω, μπορεί να είναι μεγάλη χουντάκλα, ωστόσο με τις γνώσεις τις πάνω στο αντικείμενο βάζει κάτω πολλούς hot shot (και καλά) γιατρούς.

Η πολύτιμη εμπειρία μου μεταγγίζεται στους μέλλοντες γονείς στο αποκάτου παρακάτου post.

Οδηγίες προς μέλλοντες γονείς

Για ορισμένα θέματα οι υποψήφιοι γονείς δεν ενημερώνονται επαρκώς - και δε φταίνε εκείνοι για αυτό. Σημειώνω, λοιπόν, κάποια ζητήματα που με απασχόλησαν κι εμένα. Όποιος θέλει να ρωτήσει κάτι επιπρόσθετο, ας αφήσει ένα σχόλιο. Πάντως, σας το λέω, χτύπησα τόσες ώρες πτήσης διαβάζοντας, παρατηρώντας και ρωτώντας μέσα σε γυναικολογικά-μαιευτικά ιατρεία που άνετα παίρνω και νόμπελ γυναικολογίας (υπάρχει; φέρτο!).

1. Προτιμήστε το δημόσιο "Αλεξάνδρα" για τη γέννα σας. Αν - ο μη γένοιτο - συμβεί κάτι με το μωρό σας, ακόμη κι αν είστε σε ιδιωτικό, εκεί θα το στείλουν. Ωστόσο προετοιμαστείτε για τον παραλογισμό του ελληνικού δημοσίου - όπως οι διπλανοί σας στο εξάκλινο να έχουν επισκεπτήριο στις 23:00 και να έρχεται όλος ο καταυλισμός... Εμείς γεννήσαμε στο "Μητέρα", λόγω της γιατρού μας. Οι άνθρωποι είναι λήσταρχοι, αλλά τουλάχιστον λιγότερο από άλλους (π.χ. Ιασσώ aka ένα δισκίο Depon -> 3 €!!!).

2. Αν αποφασίσετε να πάρετε ομφαλοπλακουντιακό αίμα (δηλαδή βλαστικά κύτταρα), προτιμήστε να τα δώσετε ως δωρεά στην Ελληνική Τράπεζα Ομφαλοπλακουντιακού Αίματος του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών. Είναι η δημόσια τράπεζα, συνδεδεμένη με την παγκόσμια δεξαμενή ομφαλοπλακουντιακού αίματος, και ο μόνος φορέας που ελέγχει την καταλληλότητα του δείγματος! Οι ιδιωτικές τράπεζες φυλάνε το δείγμα για τον δότη, ωστόσο δεν ελέγχουν το αν αυτό είναι κατάλληλο. Σχετικά μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

3. Συνέχεια από το παραπάνω. Αν δεν επιλέξετε τη συνεργαζόμενη με το ιδιωτικό μαιευτήριο, όπου θα γεννήσετε, τράπεζα ομφαλοπλακουντιακού αίματος, τότε το μαιευτήριο σας "τιμωρεί" με ένα χαράτσι της τάξης των 325-350€. Μην ενδώσετε και το πληρώσετε!!! Είναι καθαρό νταβατζηλίκι! Πώς θα το διαπιστώσετε αυτό; Θα πάτε πριν βγείτε στο λογιστήριο και θα ζητήσετε έναν υπολογισμό των οφειλουμένων μέχρι εκείνη τη στιγμή. Στις - πολλές και σε αρκετές περιπτώσεις παράλογες χρεώσεις - θα δείτε και τα έξοδα συλλογής βλαστοκυττάρων. Αρνηθείτε να τα πληρώσετε. Προς Θεού, μην ξεσπάσετε στον ταμία, απλός υπάλληλος είναι. Ζητήστε τον υπεύθυνο και με απλές στρωτές κουβέντες - αλλά και με σαφή τσαμπουκά - δείξτε του ότι η χρέωση είναι παράνομη, καταχρηστική και δεν πρόκειται να την πληρώσετε. 

Γιατί είναι παράνομη; Γιατί η λήψη βλαστοκυττάρων συνίσταται σε μια απλή αιμοληψία! Ακούγεται κάπως, αλλά έτσι είναι. Μιλάμε για μια απλή αιμοληψία από τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα. Εκεί μέσα εμπεριέχονται και τα βλαστικά κύτταρα.

Όμως:

 i. Την αιμοληψία την κάνει η μαία, η οποία δεν είναι υπάλληλος του μαιευτηρίου, αλλά βοηθός του γιατρού (που επίσης δεν είναι υπάλληλος του μαιευτηρίου).

 ii. Για την αιμοληψία γίνεται χρήση εγκαταστάσεων του μαιευτηρίου, η οποία, όμως, έχει ήδη χρεωθεί στη διενέργεια φυσιολογικού τοκετού ή καισαρικής τομής. 

 iii. Η φύλαξη των βλαστικών κυττάρων μέχρι τη μεταφορά τους γίνεται από τον ενδιαφερόμενο, συνήθως τον πατέρα.

 iv. Η μεταφορά γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις από τον ενδιαφερόμενο.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που το μαιευτήριο παρέχει μόνο ένα ψαλίδι κι ένα αντισηπτικό, τότε δε νομίζω ότι θα πρέπει να ζητά και το χαράτσι. Δείτε σχετικά τη θέση της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών Ομφαλοπλακουντιακού Αίματος εδώ.

Όταν μου το ζητήσαν εμένα, τους είπα ότι δεν πληρώνω και με παρέπεμψαν στον αναπληρωτή οικονομικό διευθυντή του "Μητέρα". Ο άνθρωπος ήταν εξαιρετικά ευγενικός, παρά το ομολογουμένως επιθετικό μου ύφος, και πολύ συζητήσιμος. Μου εξήγησε ότι πληρώνω για μια υπηρεσία (sic), ωστόσο δε μου εξήγησε ακριβώς ποια ήταν αυτή η υπηρεσία, αφού το μαιευτήριό του δεν ενεπλάκη στη γέννα παρά μόνο κατ' ελάχιστον: την ώρα που η μαία ΜΟΥ και η γιατρός ΜΟΥ ξεγεννούσαν το παιδί, μία προισταμένη έσπρωχνε την κοιλιά από πάνω για να κατέβει το παιδί και μια νοσηλεύτρια παρακολουθούσε τη διαδικασία. Επίσης, ένας τραυματιοφορέας μετέφερε τη γυναίκα μου στην αίθουσα εξώθησης. Κατά τα άλλα, ουδέν! Την επισκληρίδιο την πληρώσαμε και ως ουσία και ως αναισθητικό, όπως και την καρδιολόγο. Όση ώρα περιμέναμε για την τελεία διαστολή, το μαιευτήριο δεν ασχολήθηκε μαζί μας. Ακόμη και φαγητό πήγε η ίδια η μαιευτήρας και έφερε!

Ρώτησα τον ίδιο αν θα μου χρέωναν το χαράτσι σε περίπτωση που έδινα για φύλαξη τα βλαστοκύτταρα στη Stem Health (την εταιρία φύλαξης βλαστοκυττάρων του Ομίλου Υγεία). Τι μου απάντησε; ότι "δε θα στα χρέωνα εγώ, αλλά θα τα έδινες στη Stem Health". Νταβατζηλίκι or not? Φυσικά, όταν είδε πως δεν θα έφευγα από εκεί κι ότι απείχα παρασάγγας του ψαρώματος που θέλουν να πετύχουν, μου έσβησε τη χρέωση...

4. Ενδεικτικό της νοοτροπίας των ιδιωτικών μαιευτηρίων. Περνά η νοσηλεύτρια και λέει στη λεχώνα: "Πάρτε ένα θερμόμετρο, μετρηθείτε και αν είστε πάνω από 37,5 καλέστε μας". Ε, αυτό το θερμόμετρο το χρεώνουν 10€! Είδε κανείς κάποια ενημέρωση; Γιατί θα πρέπει να σου επιβάλουν ηλίθιες χρεώσεις, χωρίς καμία εκ των προτέρων ενημέρωση; 

5. Άλλο, παρόμοιο σαν το παραπάνω, το οποίο το άκουσα για το Ιασσώ. Το κουτάκι με τα depon στο φαρμακείο κοστίζει 0,66€. Το δισκίο, όπως έγραψα και παραπάνω, κοστίζει 3€!!! Δηλαδή, για όσους το θυμούνται, ένα χιλιάρικο παλιές δραχμούλες...

Κρίση στον Τύπο: Ο Ελεύθερος-Εναλλακτικός Τύπος, ο βρακιάς και ο κρατικός κορβανάς

Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου θα έπρεπε να προβληματίσει την ελληνική κοινωνία για μια σειρά πράγματα. Διευκρινίζω ότι, λέγοντας «Ελεύθερος Τύπος» εννοώ χάριν συντομίας και τον City και το e-tipos.

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν συμφωνώ με την άποψη «έκλεισε η φυλλάδα, μία πατσαβούρα λιγότερη». Ποτέ δεν λες κάτι τέτοιο, όταν έχεις 450 άνεργους περισσότερους. ΠΟΤΕ! Αν έκλεινε μια βιομηχανία όπλων με 1500 εργαζόμενους που έμεναν στο δρόμο, θα λέγαμε «επιτέλους, στο διάολο τα εργοστάσια του πολέμου»;

Ο «ΕΤ», σύμφωνα με την ιδιοκτησία, έκλεισε επειδή ήταν ζημιογόνος. Ναι, ήταν ζημιογόνος. Και από την άποψη αυτή έπρεπε να κλείσει. Εδώ ένα ψιλικατζίδικο να έχεις και να μη βγαίνεις, το κλείνεις το μαγαζάκι. Όχι κοτζάμ συγκρότημα με εκατομμύρια ζημιές κάθε χρόνο.

Όμως, γιατί να πλήττονται οι εργαζόμενοι από τις ηλίθιες επιλογές μιας κακομαθημένης πλούσιας που στη ζωή της το μόνο που έχει κάνει είναι να κάνει πρακτική σε δικηγορικά γραφεία και έπειτα να δίνει εντολές με τα λεφτά του εκάστοτε συζύγου της;

Γιατί ο εργαζόμενος των 1000 ευρώ να μπαίνει στην ίδια μοίρα με αυτόν που παίρνει 30.000 ευρώ; Στην τελική, ο κουστουμάτος αυλικός σύμβουλος σφογγοκωλάριος που έπαιρνε 30.000 ευρώ, τι παραπάνω έκανε για να πάει μπροστά η εφημερίδα σε σχέση με εκείνους που επί πινακίου φακής έλιωναν σόλες στο καθημερινό ρεπορτάζ;

Και μη μου πει κανείς ότι «σιγά την εφημερίδα», διότι περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Εδώ μιλάμε από άλλη σκοπιά. Από τότε που αγόρασε το αγγελοπουλέικο την εφημερίδα την καταχρέωσε με το χειρότερο τρόπο. Την έβγαλε από το δικό της κτήριο και την πήγε σε κτήριο του Αγγελόπουλου, όπου πλήρωνε ενοίκιο, έκλεισε το ιδιόκτητο πιεστήριο κλπ κλπ. Και φταίνε οι εργαζόμενοι γι’ αυτό;

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω πώς σκέφτονται οι λεφτάδες. Γιατί από τις λάθος επιλογές τους να μην παθαίνουν εκείνοι τίποτα και να τα καρπώνονται όλα οι εργαζόμενοί τους; Εγώ εκτελούσα τις δικιές σου κατευθύνσεις, κυρία μου, γιατί εγώ να χάσω τα 1.000 ευρώ το μήνα που έπαιρνα και να μη χάσεις εσύ 5.000 και να ενθυλακώνεις 45 χιλιάρικα instead;

Και μετά έχουμε κάτι τέτοιες «Γιάννες» να το παίζουν φιλάνθρωπες. Φάε σκατά μωρή με τις φιλανθρωπίες σου. Να τις βάλετε στην κωλάρα σας, αλήτες, που από τη μια εισηγείστε τετραήμερα με μειωμένες αποδοχές και από την άλλη μιλάτε για εταιρική κοινωνική ευθύνη.

Κι ο άλλος ο βρακιάς, καλός και του λόγου του. Ολυμπιάδα θέλω αγάπη μου, Άλφα Νίρο θέλω αγάπη μου, εφημερίδα με ραδιόφωνο και portal θέλω αγάπη μου, ό,τι θες εσύ περιστέρα μου. Fast forward: Τι θέλει το κουραμπιεδάκι μου; Να τα κλείσω, επειδή βαρέθηκε; Στάχτη και μπούρμπερη θα τα κάνω, σπουργιτάκι μου, να πάμε Μάικονος μια ώρα αρχύτερα (φανταστική στιχομυθία, οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι ηθελημένη συμπτωματική).

Μπράβο στα παιδιά του Ελεύθερου Τύπου που εξέδωσαν τη δική τους εφημερίδα με τίτλο «Εναλλακτικός Τύπος». Μακριά από τη νεοδημοκρατική τους εξάρτηση φαίνεται πως οι εναγκαλισμοί με τη Νέα Δημοκρατία αποτελούσαν τροχοπέδη στην πορεία της εφημερίδας. Πλέον το γράψιμό τους είναι πιο κριτικό. Είναι μια προσπάθεια που αξίζει τη στήριξη όλων μας! «Σε τέτοιες κρίσιμες περιόδους είναι που επιχειρούνται οι μεγάλες ρήξεις και ανατροπές», αναφέρεται στο editorial της εφημερίδας κι εγώ δε μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αυτή η περίοδος είναι… γκαστρωμένη θα έλεγα, παραφράζοντας τα λόγια του μεγάλου Χαρίλαου Φλωράκη.

Μπράβο και στα παιδιά του City για τη δική τους προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανό τον ενημερωτικό χαρακτήρα του σταθμού. Αν και για μένα, ραδιοφωνικός σταθμός που φιλοξενεί το Θεόδωρο Πάγκαλο φωνάζει από μόνος του "κλείστε με, κλείστε με, δίνω μικρόφωνο στα πατριδοκάπηλα τσογλάνια".

***

Επανέρχομαι στο θέμα «ζημιογόνος». Αντιπαρέρχομαι την εξωφρενική απαίτηση των αφεντικών, να έχουν τα κέρδη χώρια από τους εργαζόμενους και τις ζημιές να τις έχουν συνεταιρικά. Ωραία νοοτροπία. Συγχαρητήρια. Τέλος πάντων.

Αν στην Ελλάδα, λοιπόν, έκλειναν όλα (και εννοώ ΟΛΑ) τα ΜΜΕ που είναι ζημιογόνα, τότε θα είχαμε μείνει με τα κρατικά κανάλια, το Star, μία πρωινή, μία (με το ζόρι) απογευματινή και μία αθλητική εφημερίδα. ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ. Το παράδειγμα με το ψιλικατζίδικο που ανέφερα πιο πάνω για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζει κανείς εχέφρων εν Ελλλάδι άνθρωπος δε μπορεί να εφαρμοστεί στο Ελλαδιστάν. Γιατί; Διότι, χρειαζόμαστε το τάδε ή το δείνα μέσο για να προωθούμε τις θέσεις μας.

Για μένα το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην Ελλάδα στο χώρο του Τύπου ονομάζεται «κρατική διαφήμιση». Προσέξτε όσοι δεν ξέρετε: το κράτος (aka η εκάστοτε κυβέρνηση) δίνει κρατική διαφήμιση («φτιάξαμε τόσα χιλιόμετρα δρόμους στην Εγνατία», «να τα λιμάνια», «να τα αναπτυξιακά έργα») σε εφημερίδες και κανάλια βάσει αναγνωσιμότητας/θεαματικότητας. Μαζί, φυσικά, δίνει και κάτι ντάνες νααααα με το συμπάθιο με ευρά. Άρα τα μουμουέ - κατά τα άλλα κερδοσκοπικές εταιρίες - χρηματοδοτούνται αφειδώς από το κράτος, ενώ ως ανώνυμες εταιρίες που είναι οφείλουν να βγάζουν αυτά τα χρήματα ΜΟΝΑ τους με διαφημίσεις που εξασφαλίζουν ΜΟΝΑ τους!

[Κάτι παρόμοιο γίνεται με τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρίες που θέλουν να μη βγάζουν λεφτά από τα εισιτήρια και να συνεχίζουν να φυτοζωούν από τα κρατικά λεφτά του ΟΠΑΠ]

Ο νόμος για την κρατική διαφήμιση, στρεβλός εκ φύσεως, διαστρεβλώνεται έτι περαιτέρω στην πορεία, αφού με ένα τόσο τόσο δα βυσματάκι εξασφαλίζεις τον κρατικό οβολό τον περιούσιο. Έτσι, έχουμε τσοντοκάναλα να απομυζούν την κρατική διαφήμιση, όπως και εφημερίδες που βγάζουν 500 αντίτυπα την ημέρα και λιβανίζουν την κυβερνώσα παράταξη. Ειδικά αυτές τις κωλοφυλλάδες δεν τις βρίσκεις πουθενά, παρά μόνο σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες. Το ρεπορτάζ τους είναι ανύπαρκτο, ενώ το σώμα τους αποτελείται από 10 σελίδες, εκ των οποίων οι έξι είναι κρατική διαφήμιση. Τρανά παραδείγματα τέτοιων πατσαβούρων είναι η Free Post (Τράγκας), η «Ακρόπολις» και οι «24 ώρες» (Μαυρίκος).

Αν, λοιπόν, θέλουμε να ανοίξουμε το θέμα της κρίσης στον Τύπο (ναι, ανήκω ακόμη σε εκείνους που γράφουν τον Τύπο με κεφαλαίο «Τ»), θα πρέπει όλα αυτά να τα εξετάσουμε. Όλες αυτές οι στρεβλώσεις θα πρέπει να εκλείψουν. Η ενημέρωση είναι πηγή δημοκρατίας, υπέρτατο αγαθό. Κανείς δεν επιτρέπεται να παίζει μαζί της και να την απαξιώνει.