Η σωτηρία από ΟΠΑΠ-ΕΡΤ...
Σαν «μάννα εξ ουρανού» οι περισσότερες από τις μισές ομάδες της Α1 περιμένουν την πρώτη δόση από τον ΟΠΑΠ, καθώς η συμφωνία υπογράφηκε άρον-άρον, ώστε να ζεσταθούν τα άδεια ταμεία των ΚΑΕ. Επίσης, μέσα στις επόμενες μέρες θα καταβάλλει και η ΕΡΤ το πρώτο μέρος για τα τηλεοπτικά δικαιώματα των ομάδων που μεταδίδει (και τα πήρε ... με βαριά καρδιά) ώστε να υπάρξει και ουσιαστική (οικονομική) ανάσα σε όσους αναζητούν με το σταγονόμετρο τα έσοδα.
Για άλλη μια φορά το «δημόσιο χρήμα» θα είναι αυτό που θα σώσει τα προσχήματα και την όποια αξιοπιστία του πρωταθλήματος, που αδικείται κατάφωρα, καθώς σε αγωνιστικό επίπεδο είναι ένα από τα πιο σκληρά της Ευρώπης, αλλά σε όλα τα άλλα υστερεί και θυμίζει... τρίτο κόσμο.
Ολόκληρο το κομμάτι βρίσκεται για όποιον ενδιαφέρεται εδώ.
Λέω, λοιπόν, εγώ τώρα. Γιατί να πρέπει μια ομάδα μπάσκετ ή ποδοσφαίρου να σωθεί από τα κρατικά ταμεία; Από τη στιγμή που μιλάμε για Καλαθοσφαιρικές ή Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες (ΚΑΕ – ΠΑΕ), γιατί αυτό το «ΑΕ» να το γράφουμε τόσο κανονικά εκεί που ουδέποτε έπιασε μελάνι; Από πού κι ως πού έχει το κράτος την υποχρέωση να επεμβαίνει και με δικά μας λεφτά να σώζει τους αναξιοπαθούντες πάσης φύσεως;
Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Όσο κι αν με βόλεψε, το ίδιο εγκληματικό ήταν και το περίφημο άρθρο 44 που έσωσε πριν κάμποσα χρόνια την ΠΑΕ ΑΕΚ. Ωστόσο, η ΑΕΚ το μόνο που έκανε ήταν να εκμεταλλευτεί ένα κενό νόμου. Kudos στους οικονομικούς και νομικούς συμβούλους του Ντέμη Νικολαΐδη που το ανακάλυψαν και το χρησιμοποίησαν. Ωστόσο, αυτό δεν αφαιρεί την ουσία από τα όσα λέω.
Από τη στιγμή που μια εταιρία είναι ανώνυμη, οφείλει να δημιουργεί η ίδια τα έσοδά της και όχι να της χαρίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο λεφτά από τον κρατικό κορβανά που θα μπορούσαν π.χ. να διατεθούν σε πολύ πιο χρήσιμους σκοπούς, όπως θα ήταν η εξόφληση των προμηθευτών αναλωσίμων στα νοσοκομεία.
Η ΕΡΤ, η «δημόσια ραδιοτηλεόραση», όπως την αποκαλεί ο πρόεδρός της κ. Παναγόπουλος και τη θέλουμε όλοι να είναι, αρέσκεται τον τελευταίο καιρό να προσφέρει μαξιλαράκια οικονομικής ασφάλειας σε Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, Άρη και λοιπούς συμπαρομαρτούντες, κλείνοντας τηλεοπτικά συμβόλαια υπέρογκου ύψους, διασπαθίζοντας το ανταποδοτικό τέλος (που, μην ξεχνάτε, το πληρώνουν ακόμη και οι… τάφοι) κατακρεουργώντας έτσι κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού. Ο ιδιώτης που έχει μόνο τις διαφημίσεις δε μπορεί να ανταγωνιστεί το «μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει» συν τις διαφημίσεις που διαθέτει η ΕΡΤ. Έτσι, εκεί που αυτός δίνει 1 εκατομμύριο, η ΕΡΤ πάει και δίνει 5 και σκασίλα της αν τα βγάλει που δεν πρόκειται ποτέ να τα βγάλει.
Γιατί;
Γιατί να χρεωθώ εγώ για να σωθούν ομάδες που πιθανότατα δε θα έπρεπε να υπάρχουν; Αν οι ίδιες ομάδες που περιμένουν τα χρυσά αυγά από τις «κότες» που λέγονται ΕΡΤ και ΟΠΑΠ ήταν κανονικές εταιρίες, ανώνυμες εταιρίες, μη αθλητικές, θα είχαν αυτή τη δυνατότητα, προκειμένου να μη βαρέσουν κανόνι;
Σε τελική ανάλυση, δε γουστάρω να βάζω ακόμη ένα λιθαράκι στο υπέρογκο φορολογικό μου κτίσμα, επειδή ένας επιχειρηματίας δεν προφυλάχθηκε από την οικονομική κρίση. Πολύ δε περισσότερο, επειδή ένας επιχειρηματίας δεν προφυλάχθηκε από την οικονομική κρίση, γιατί ήξερε εκ των προτέρων ότι θα έρθει η μαμά που λέγεται κράτος, θα τον πάρει στην αγκαλιά της και θα του προσφέρει αφειδώς τα δικά μου χρήματα για να ορθοποδήσει και να σταματήσει να κλαίει-κλαίγεται.
Είμαι υπέρ της ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας για πολλούς λόγους. Δίνει δουλειά, κινεί το χρήμα και προσφέρει υπηρεσίες. Όμως, όταν κάποιος κάνει μια επιχείρηση θα πρέπει να έχει τα cojones για να πάρει το ανάλογο ρίσκο και να αντιμετωπίσει έπειτα τις καλές ή κακές συνέπειες των πράξεών του. Με τη «Φιλελεύθερη Συμμαχία» δε συμφωνώ σε όλα, όμως σε αυτό το θέμα ο Σπύρος Ντόβας τα είπε ωραία (εδώ).
Δε μπορεί να βρεθεί μια λύση στην οικονομία μεταξύ της κρατικής κηδεμονίας/του κρατικού προστατευτισμού και του άκρατου φιλελευθερισμού;
