Τέλος εποχής

Όσο ζούσε ο Χρήστος Λαμπράκης είχε ακούσει ουκ ολίγα για το ρόλο το δικό του και των εφημερίδων του όσον αφορά στον επηρεασμό της πολιτικής ζωής του τόπου.

Η αλήθεια είναι ότι το "Συγκρότημα" βρήκε ένα μη ουσιαστικά συμπληρωμένο κενό, αυτό της εκπροσώπησης της κεντροαριστεράς στα ΜΜΕ της χώρας. Εκεί πήγε και έβαλε - όχι χωρίς να το πιστεύει - τόσο τα "Νέα" όσο και το "Βήμα". Και τα κατάφερε άριστα, μπορώ να πω. Ακόμη κι αν οι εφημερίδες του είχαν ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση, εν τούτοις ήταν πάντα φιλόξενες σε φωνές μέχρι και εκ διαμέτρου αντίθετες σε αυτήν. Ανάλογα πρωτοπόρος ήταν και ο ρόλος των άλλων εντύπων του ΔΟΛ, του "Ταχυδρόμου" και του "Οικονομικού Ταχυδρόμου".

Τώρα που ο Λαμπράκης έφυγε, το ερώτημα είναι τι μένει πίσω. Ας αναρωτηθούμε. Ο Λαμπράκης ήταν πρώτα δημοσιογράφος και μετά εκδότης. Ήταν ο τελευταίος των "παραδοσιακών" εκδοτών. Καμία αμφιβολία, ο κατ' εξοχήν σκοπός του ΔΟΛ ήταν να πιέσει καταστάσεις. Ας σκεφτούμε, όμως, κάτι. Όποιος φτιάχνει ένα ΜΜΕ στην Ελλάδα γι' αυτό το λόγο το κάνει, για να πιέσει καταστάσεις. Απλά, οι παραδοσιακοί εκδότες έλεγαν πως "θέλω να πιέσω καταστάσεις με κάτι που θα είναι και αξιόλογο ως προϊόν". Οι εκδότες/καναλάρχες της νέας εποχής - που πρωτίστως είναι managers και όχι δημοσιογράφοι - πλέον λένε "θέλω να πιέσω καταστάσεις με κάτι που θα μου φέρνει λεφτά και θα είναι κερδοφόρο - ανεξάρτητα αν κάτω από το περιτύλιγμα κρύβονται τα βρωμερότερα σκατά".

Αυτή είναι, λοιπόν, η διαφορά μετά το θάνατο (και) του Λαμπράκη. Ακόμη κι αν σε κάποιους ήταν αντιπαθής, αυτά που είπα αποτελούν γεγονότα και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να θρηνήσει κανείς το χαμό ενός δημόσιου άνδρα. Ο κυριότερος είναι ότι η (ήδη φτωχή στις ημέρες μας) δημοσιογραφία έγινε φτωχότερη.