Προεκλογικά Ι

Κατ’ αρχάς οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι το μόνο που δεν είμαι είναι ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας. Από το 1999 που ψηφίζω δεν έχω ρίξει ποτέ ψηφοδέλτιο ούτε της Νέας Δημοκρατίας ούτε του ΠΑΣΟΚ. Επομένως, μακριά από εμένα κάθε «ρετσινιά» του υπερασπιστή του ενός ή του άλλου κόμματος.

Κατά δεύτερον οφείλω επίσης να ξεκαθαρίσω πως όταν βλέπω έναν άνθρωπο να βάλλεται πανταχόθεν συγκινούμαι, ταυτίζομαι με τα βάσανά του. Πώς να το κάνουμε, όλοι άνθρωποι είμαστε κι έχουμε το κουμπί μας. Εμένα το κουμπί μου πάντοτε ήταν εκείνοι που βρίσκονταν στη γωνία και τους βάραγαν. Είμαι ικανός να φύγω από το πλήθος και να πάω στη γωνία να τις φάω κι εγώ. Μαζοχισμός; Ίσως.

Βλέπω, λοιπόν, τον Καραμανλή. Όλοι λένε πόσο άχρηστος είναι κλπ. Μήπως υπερβάλλουμε; Δηλαδή από το 2007 τι έχει αλλάξει κι αυτός είναι ο άχρηστος, ενώ ο Γιώργος είναι ο καταλληλότερος (που το 2007 δεν ήταν ούτε κατά διάνοια); Αναρωτιέμαι.

Όντας δε ενταγμένος στη χειρότερη φάρα της ελληνικής κοινωνίας (βλέπε προηγούμενο κείμενο), μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι υπάρχει σίγουρα ένα σύστημα που δεν θέλει τον Καραμανλή πάνω. Που θέλει τον Παπανδρέου πάνω. Και που σε λίγο καιρό δε θα θέλει πάνω τον Παπανδρέου και θα θέλει τον Τάδε. Κι έπειτα τον Δείνα. Και θα έχει τη δύναμη να το επιβάλει.

Μη μου πεις ότι δεν έγινε έτσι με τον Καραμανλή. Όχι ότι οι τριγυραίοι της Ρηγίλλης και του Μαξίμου δε βοήθησαν, αλλά δε θυμάμαι ποτέ πρωθυπουργό να χτυπιέται τόσο βρώμικα χωρίς να έχει δώσει αφορμή. Πώς να το κάνουμε, ένας πρωθυπουργός (πόσο μάλλον της δεξιάς) δίνει πάντα τροφή για κριτική. Κριτική, όμως, δεν είναι το «γουστάρει να παίζει playstation», «είναι χοντρός», «τα παιδιά του δεν είναι δικά του» κλπ. Εγώ άμα ακούω αυτά λέω «μπράβο μαλάκες» και το κόβω εκεί. Αυτό θεωρείται κριτική προς έναν πρωθυπουργό; Εμπεριέχεται σε όλα αυτά έστω και ένα ψήγμα διαφωνίας με την ακολουθούμενη πολιτική; Όχι. Φιλαράκο, σου έχω νέα. Δεν σου τον πασάραμε για γκόμενο, πρωθυπουργό τον έχεις. Αλλού θα τον κρίνεις κι όχι εκεί.

Βέβαια, οι πολιτικάντηδες (είτε πολιτικοί είτε δημοσιογράφοι) έτσι μάθαν στο χωριό τους να μιλάνε, έτσι τους θέλει το payroll, έτσι θα μιλήσουν. Διαβάστε, ας πούμε, μια μέρα στα «Νέα» τη σελίδα του Παπαχρήστου. Ο άνθρωπος ξέρει να γράφει καλύτερα από κάθε άλλον στην Ελλάδα. Τον θεωρώ κορυφαία πένα. Δεν κάνω πλάκα. Ωστόσο, το ύφος της κριτικής του προς τον Καραμανλή παραπέμπει σε πασόκο παλαιοκομματικό της εποχής του αυριανισμού. Το μόνο που έχει να πει είναι πως ο Καραμανλής είναι αραχτός όλη μέρα και πως η απερχόμενη κυβέρνηση είναι η χειρότερη από τη Μεταπολίτευση. Εδώ μάλλον υπάρχει μια μικρή υπερβολή. Αλλά είπαμε, όσο διαφωνώ με το ύφος της αντιπολίτευσής του, τόσο δηλώνω θαυμαστής του τρόπου που εκφράζει τις σκέψεις του - ω της αντίφασης.

Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τον Γιώργο. Η μόνιμη επωδός που ακούω από δεξιούς είναι πως «είναι βλάκας». Ωραία κριτική. Προφανώς, αυτοί οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας θα προτιμούσαν ως πρωθυπουργό τώρα τον [βάλτε όνομα της αρεσκείας σας] που είναι έξυπνος. «Τι να τον κάνω το Γιώργο που έπεσε από το ποδήλατο/έκανε κανό και παραλίγο να πνιγεί/τον δάγκωσε ο σκύλος». Εύγε. Σοβαρή κριτική.

Ρε κωθώνια, για να είναι εκεί που είναι τόσο καιρό μόνο χαζός δεν είναι. Πρώτον. Και δεύτερον, άμα το μόνο που έχεις να πεις για έναν πολιτικό είναι το ότι είναι βλάκας, χαρήκαμε. Δεν στον δίνουμε για γκόμενο, για πρωθυπουργό στον πλασάρουμε. Συμφωνείς ή δεν συμφωνείς με την πολιτική που εξαγγέλλει; Γουστάρεις, ναι ή ου; Άμα σου αρέσει, κακό δικό σου. Άμα δε σου αρέσει, καλή καρδιά. Αλλά συζήτα πολιτικά, για μια φορά στη ζωή σου Ελληνάρα καφενόβιε.

Κάποτε ήταν ο Ανδρέας που πήρε τη Μιμή και «δεν τον ψηφίζω γιατί πήρε τη βυζού και άφησε τη γυναίκα του και μπλα μπλα μπλα». Τώρα είναι τα ποδήλατα και το playstation. Πότε στο μαλακισμένο αυτό ψωλοχώρι που λέγεται Ελλάδα θα καταλάβουμε ότι η ζημιά που γίνεται είναι θέμα πολιτικής και όχι θέμα του τι κάνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός στον ελεύθερο χρόνο του και εν γένει στην προσωπική του ζωή;