Κωλοφάρα

Πριν λίγο καιρό έκανα (ή προσπάθησα να κάνω) το πρώτο βήμα για να φύγω από το επάγγελμα. Μια φίλη μου, όταν το άκουσε, γούρλωσε τα μάτια της απορημένη.

- Δηλαδή θα εγκαταλείψεις τη δημοσιογραφία;

Δεν απάντησα, απλά μειδίασα. Σιγά τον υπερμέγαλο δημοσιογράφο που, αν αλλάξει κλάδο, θα χάσει η Βενετιά βελόνι. Η φίλη μου δε μπορούσε πολύ απλά να καταλάβει.

Η προσπάθεια που έκανα - καλώς ή κακώς - δεν ευοδώθηκε. Τέλος πάντων, παρά την πικρία μου, τείνω να λέω ότι κάθε εμπόδιο για καλό.

Στο θέμα μας τώρα. Από τις πρώτες στιγμές της κυβέρνησης Καραμανλή το 2004 η επωδός ήταν μία: «πρόωρες εκλογές». Οι σάλτσες (aka κλισέ) πολλές: «σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες/κύκλους του Μαξίμου/στενό συνεργάτη/συνομιλητή του πρωθυπουργού/κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης, δεν αποκλείεται ριζικός ανασχηματισμός/πρόωρη προσφυγή στις κάλπες». Το ίδιο και από τις πρώτες στιγμές της κυβέρνησης Καραμανλή το 2007. Ακόμη κι αν τότε το ΠΑΣΟΚ είχε χάσει μόνο του τη μπάλα και προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν, πάλι αυτό που ακούγαμε είχε να κάνει με το πότε ο Καραμανλής θα προκηρύξει τις πρόωρες εκλογές ή πότε θα κάνει ανασχηματισμό - ριζικό ή μη.

Δηλαδή ένας άνθρωπος βρίσκεται να ξέρει ΜΟΝΟ αυτός, ωσάν να είναι πεφωτισμένος τω Αγίω Πνεύματι, τι σκέφτεται ένας άλλος άνθρωπος. Κι αυτό, γιατί υπάρχουν πληροφορίες επ’ αυτού. Φυσικά, δε γίνεται ποτέ λόγος ότι αυτό που από σπόντα και αρβυλοειδώς έχει βγει προς τα έξω (ουσιαστικά στη γλώσσα του δελτίου των 8 αυτό ορίζουμε πλέον ως «πληροφορία») μπορεί να μην ισχύει.

Οι δημοσιογράφοι ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, επειδή έχουν αναχθεί από κοινωνοί της επικαιρότητας και ελεγκτές της εξουσίας σε αγενείς ετσιθελικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης και celebrities, ξεφεύγουν εντελώς. Ο κατήφορός τους κάθε βράδυ είναι τέτοιος που πλέον έχουν ξεπεράσει τον πάτο του βαρελιού. Τσεκάρετέ το: δείτε ένα δελτίο κάθε βράδυ από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή. Το Σάββατο θα αυτοκτονήσετε.

Αλλά εκτός της συνεχούς κινδυνολογίας, έχουμε και κάτι άλλο. Κάτι που μας το δίδασκαν στις σχολές δημοσιογραφίας, αλλά φευ κανείς δεν το ακολούθησε. Άλλο σενάριο, άλλο πληροφορία, άλλο είδηση. Όταν αυτά τα τρία έχουν γίνει αχταρμάς, καταλήγουμε σε αυτό που αποτελεί κοινή συνιστώσα ΟΛΩΝ των δελτίων ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης: στην παραπληροφόρηση*.

* Αν είσαι δημοσιογράφος και λες μπαρούφες από το γυαλί, τότε έχουμε παραπληροφόρηση (ή κατ’ εξαίρεση υψηλά ποσοστά θεαματικότητας), αλλά δεν παθαίνεις τίποτα. Αν ΔΕΝ είσαι δημοσιογράφος, σε κατηγορούν για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Φυσικά, αν ο Κωστάκης προκηρύξει πρόωρες εκλογές, τι θα πούνε οι κανάλες; «Σας τα λέγαμε από την πρώτη στιγμή, με 152 βουλευτές οι πρόωρες είναι σίγουρες/Το είχαμε προβλέψει». Λες και η καταστρατήγηση της συνταγματικής πρόβλεψης για διενέργεια εκλογών πριν τη λήξη της τετραετίας δεν είναι κανόνας στην Ελλάδα. Αυτός που λέει ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές, γιατί νιώθει ότι ανακάλυψε την Αμερική; Εμείς εδώ πέρα γιατί έχουμε κάνει το Σύνταγμα λάστιχο και εφαρμόζουμε τις διατάξεις του κατά το δοκούν;

Πού θέλω να καταλήξω; Λοιπόν, με όλο αυτό το λιβάνισμα περί πρόωρων εκλογών, εμένα μου έχουν γίνει σα σαμπρέλες από τρακτέρ. Κι όλο αυτό, επειδή οι δημοσιογραφάρες θέλουν να κάνουν κλίμα και, αντί να πληροφορήσουν, να επιβάλουν αυτό που μυρίζονται ότι θα πουλήσει περισσότερο. Τόσο απλά. Κι όταν βγει το ΠΑΣΟΚ, θα αρχίσουν πάλι τα μουρμουρητά και οι μπούρδες του στιλ «ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος αμφισβητεί τον Γιωργάκη - μια έχθρα ξαναξυπνά», απλά και μόνο, επειδή θέλουν να το δουν να γίνεται.

Δυστυχώς έτσι είναι. Κι όσο οι μεγαλοκαρχαρίες του επαγγέλματος, οι μούρες που φαίνονται προς τα έξω, τα μεγάλα χεράκια που έχουν αρπάξει μέσα σε 20 χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης πάνω και κάτω από το τραπέζι πιο πολλά από όσα θα βγάλω εγώ μέχρι να αξιωθώ να πάρω σύνταξη, βασιλεύουν, τόσο ένα από τα πιο συναρπαστικά επαγγέλματα θα απαξιώνεται στη συνείδηση του κόσμου. Γιατί βλέπουν πως αυτοί που κλαίγονται για την κατάντια μας, αυτοί που μιλάνε για κρίση, δε γνωρίζουν τι γίνεται γύρω από το πανάκριβο καγιέν τους. Διότι αυτοί καθαρίζουν μια τριανταρού το μήνα, όσα βγάζω εγώ μικτά σε 2,5 χρόνια - και θεωρούμαι και τυχερός. Κι άσε εκείνους που δε φαίνονται (ούτε στο γυαλί ούτε στο μισθολόγιο) να γλύφουν πατώματα, μπας και φάνε κάνα κομμάτι ψωμί της προκοπής.

Και μετά η φίλη μου με ρώταγε γιατί έχω φαγωθεί να φύγω από αυτό το κωλοεπάγγελμα. Θέλει και ρώτημα; Γιατί παλιά έλεγα ότι «είναι κωλοφάρα». Τώρα λέω «είμαστε κωλοφάρα». Και λίγα λέω.

πηγή φωτό: http://freejournal.wordpress.com/