Νοέμβρης (ή από μικρός στα δύσκολα)

Πριν από (όχι λίγο) καιρό είχα γράψει ένα μικρό κείμενο, όπου έβριζα το Νοέμβρη με ανείπωτους χαρακτηρισμούς, τέτοιους που έκαναν ακόμη και τον RoD να κοκκινήσει. Έλεγα ότι ο Νοέμβρης είναι γαμημένος μήνας και άλλα τέτοια ωραία. Ποτέ δεν εξήγησα το λόγο. Μάλλον ήρθε η ώρα να το κάνω.

Αρχικά, την 1η Νοεμβρίου 1984 πέθανε ο παππούς μου ο Παναγιώτης. Μία η απώλεια. Κατά δεύτερον, στις 6 Νοεμβρίου 1995 πέθανε η γυναίκα του και γιαγιά μου, την οποία την είχα πιο πάνω από τη μάνα μου. Δεύτερη απώλεια.

Φυσικά, επειδή όλα μπαίνουν σε μια ιδιότυπη ζυγαριά, ο Νοέμβριος μου έχει δώσει δύο πολύτιμους ανθρώπους. Στις 7 Νοεμβρίου 1934 γεννήθηκε ο πατέρας μου και στις 29 Νοεμβρίου 2003 ο ανηψιός και βαφτισιμιός μου. Θα μπορούσα να πω «ίσα βάρκα, ίσα νερά», αλλά ο πόνος της απώλειας θα παραμείνει.

Το Νοέμβριο του 2007 είχαμε τρελό μπατιρντί. Ας τα πάρω από την αρχή. Η γυναίκα μου το 2002 είχε ξεκινήσει μια περιπέτεια με την υγεία της, καθώς έπαθε νόσο του Hogkin. Το έπαθε στην «ελαφριά» μορφή του κι έτσι, μετά τις αρχικές θεραπείες και την υποτροπή, αφού ακολουθήθηκαν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα, τελείωσε με τα νοσοκομεία στα μέσα Δεκεμβρίου 2004.

Fast forward. Τον Οκτώβριο του 2007 μια φίλη της γυναίκας μου από το νοσοκομείο την ενημέρωσε ότι από τις θεραπείες πιθανότατα έχει επηρεαστεί το αναπαραγωγικό τους σύστημα. Οι εξετάσεις που έκανε - το Νοέμβριο - έδειξαν ακριβώς αυτό: ότι ήταν με τα μπούνια μέσα στην εμμηνόπαυση. Σημειωτέον: η γυναίκα μου τότε ήταν 27 ετών. Φυσικά, ο σκιτζής γιατρός, τον οποίο μας συνέστησε η φίλη, ειδικευμένος στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, δε μας είπε ότι οι εν λόγω εξετάσεις δεν γίνονται με το που έχει η γυναίκα σταματήσει τα αντισυλληπτικά που έπαιρνε για να της έρθει περίοδος. Επίσης δε μας είχε πει ότι η εν λόγω εξέταση γίνεται τη δεύτερη ημέρα της περιόδου και την έστειλε να την κάνει την πέμπτη ημέρα!!!!

Αναμενόμενο ήταν οι επόμενες εξετάσεις να βγουν επίσης χάλια, αλλά όχι τόσο χάλια. Ο ίδιος γιατρός το δικαιολόγησε με διάφορες κομπογιαννίτικες πίπες και αγγλικές ορολογίες, ενώ εμείς αποφασίσαμε πως, αφού θα κάναμε παιδί με υποβοηθούμενη γονιμοποίηση (είχαμε πειστεί πως δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσουμε παιδί με τον φυσιολογικό τρόπο), δεν υπήρχε και λόγος να χρησιμοποιούμε προφυλάξεις.

Έτσι στις αρχές Ιανουαρίου 2008 η κυρία μου μου ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος. Με τον πλέον φυσιολογικό και πατροπαράδοτο τρόπο. Το παιδί το χάσαμε, διότι δεν το είχε καταλάβει και εκείνο τον καιρό είχε επιδοθεί σε γυμναστική (φοβόταν μήπως, λόγω εμμηνόπαυσης, επέλθει οστεοπόρωση…). Έτσι, λόγω της γυμναστικής, έπαθε αποκόλληση πλακούντος και το παιδί χάθηκε.

Λόγω της εγκυμοσύνης, οι φόβοι μας είχαν καταλαγιαστεί, ενώ και οι εξετάσεις ήταν καλύτερες από φυσιολογικές…. μέχρι το Σεπτέμβριο, οπότε και οι τιμές άρχισαν πάλι να χαλάνε. Όσο κι αν η κυρά δεν είχε επηρεαστεί από τις θεραπείες (τελικά είχε επηρεαστεί η μία ωοθήκη της), το σίγουρο ήταν ότι στην εμμηνόπαυση θα έμπαινε πολύ νωρίτερα από τη μέση γυναίκα. Όλοι οι γιατροί έλεγαν το ίδιο: αρχίστε τις προσπάθειες, ίσως να μην έχετε χρόνο.

Ε, κι εμείς αρχίσαμε τις προσπάθειες. Χωρίς να το πούμε πουθενά. Οι γιατροί έλεγαν στη γυναίκα μου πως «ίσως να μην είναι τόσο εύκολο να πιάσεις παιδί, αλλά μην απογοητεύεστε». Εγώ πάλι της έλεγα «εντάξει μωρέ, θα σε γ@μήσω λίγο παραπάνω, δεν το θέλω, για το καλό το δικό σου». Καλό κουμάσι και του λόγου μου.

Τελικά, αποδείχθηκα πιο στούκας απ’ ότι περιμέναμε. Στα τέλη του Οκτωβρίου 2008 η κυρά μου αποκάλυψε το predictor που έκανε, το οποίο βγήκε θετικότατο. Ήταν η αρχή μιας φυσιολογικότατης εγκυμοσύνης, η οποία κατέληξε στο να διαιωνιστεί το είδος τα ξημερώματα της 18ης Ιουλίου...

Το πρώτο που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι πως «δεν έτυχε, πέτυχε». Ύστερα από πολύ δύσκολες ώρες που περάσαμε και μπόλικο θέατρο (οι γονείς μας έμαθαν τι προηγήθηκε το βράδυ που τους είπαμε και για την εγκυμοσύνη - η πεθερά μου ανέβασε 80 πίεση), αυτός ο… χεβιμεταλάς που ήρθε τα ξημερώματα της 18ης Ιουλίου 2009 υπήρξε προϊόν προσπάθειας και όχι απροσεξίας.

Η εμπειρία είναι ασυναγώνιστη, είναι από αυτές που πραγματικά ονομάζεις "εμπειρίες ζωής". Δε γίνεται να περιγραφεί. Εδώ μιλάμε πραγματικά στην κυριολεξία για μια εμπειρία ζωής, αφού βλέπεις τη ζωή να γεννιέται μπροστά σου και να αυτονομείται. Ναι, ήμουν παρών σε όλη τη διαδικασία, από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελική εξώθηση. Εξάλλου, αν μιλάμε για φυσιολογικό τοκετό και όχι για καισαρική τομή, είναι απαράδεκτο για έναν άντρα να μην είναι παρών στη γέννηση του παιδιού του.

Φυσικά, εμπειρία ζωής είναι και η εμπειρία της όλης δημιουργίας κατά την περίοδο που έχει προηγηθεί της γέννας. Είμαι πλέον ένας άλλος άνθρωπος και, αν κάποιος αναρωτιέται περί του αν αυτή η αλλαγή με βρήκε έτοιμο, ένα έχω να πω: αν δεν ήμουν έτοιμος, δεν θα το επεδίωκα. Τόσο απλά.

Να περάσουμε στα παραδίπλα. Ευχαριστώ δημοσίως τη μαιευτήρα μας Μαρία Παζαρακιώτη, η οποία στάθηκε δίπλα μας από την πρώτη στιγμή και μας έδωσε θάρρος, δείχνοντάς μας το πραγματικό νόημα του όρκου του Ιπποκράτη. Η βοηθός της Γεωργία Παπαθανασοπούλου είναι ένας απίστευτος άνθρωπος, δυστυχώς χουντικών πεποιθήσεων, αλλά τι να κάνουμε ;-) , και την ευχαριστούμε επίσης, ενώ δεν πρέπει να αφήσουμε απ' έξω και την άλλη βοηθό στο ιατρείο της Μαρίας, τη Γιώτα (γαμώτο, δε θυμάμαι το επίθετό της) που μοιράστηκε μαζί μας πολλές από τις εμπειρίες της, βοηθώντας μας να υποδεχθούμε με τον καλύτερο τρόπο τη νέα ζωή. Όσο για τη Γεωργία, χωρίς εκείνη η γέννα θα ήταν πολύ λιγότερο ενδιαφέρουσα ;). Ένα έχω να πω, μπορεί να είναι μεγάλη χουντάκλα, ωστόσο με τις γνώσεις τις πάνω στο αντικείμενο βάζει κάτω πολλούς hot shot (και καλά) γιατρούς.

Η πολύτιμη εμπειρία μου μεταγγίζεται στους μέλλοντες γονείς στο αποκάτου παρακάτου post.