Κρίση στον Τύπο: Ο Ελεύθερος-Εναλλακτικός Τύπος, ο βρακιάς και ο κρατικός κορβανάς

Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου θα έπρεπε να προβληματίσει την ελληνική κοινωνία για μια σειρά πράγματα. Διευκρινίζω ότι, λέγοντας «Ελεύθερος Τύπος» εννοώ χάριν συντομίας και τον City και το e-tipos.

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν συμφωνώ με την άποψη «έκλεισε η φυλλάδα, μία πατσαβούρα λιγότερη». Ποτέ δεν λες κάτι τέτοιο, όταν έχεις 450 άνεργους περισσότερους. ΠΟΤΕ! Αν έκλεινε μια βιομηχανία όπλων με 1500 εργαζόμενους που έμεναν στο δρόμο, θα λέγαμε «επιτέλους, στο διάολο τα εργοστάσια του πολέμου»;

Ο «ΕΤ», σύμφωνα με την ιδιοκτησία, έκλεισε επειδή ήταν ζημιογόνος. Ναι, ήταν ζημιογόνος. Και από την άποψη αυτή έπρεπε να κλείσει. Εδώ ένα ψιλικατζίδικο να έχεις και να μη βγαίνεις, το κλείνεις το μαγαζάκι. Όχι κοτζάμ συγκρότημα με εκατομμύρια ζημιές κάθε χρόνο.

Όμως, γιατί να πλήττονται οι εργαζόμενοι από τις ηλίθιες επιλογές μιας κακομαθημένης πλούσιας που στη ζωή της το μόνο που έχει κάνει είναι να κάνει πρακτική σε δικηγορικά γραφεία και έπειτα να δίνει εντολές με τα λεφτά του εκάστοτε συζύγου της;

Γιατί ο εργαζόμενος των 1000 ευρώ να μπαίνει στην ίδια μοίρα με αυτόν που παίρνει 30.000 ευρώ; Στην τελική, ο κουστουμάτος αυλικός σύμβουλος σφογγοκωλάριος που έπαιρνε 30.000 ευρώ, τι παραπάνω έκανε για να πάει μπροστά η εφημερίδα σε σχέση με εκείνους που επί πινακίου φακής έλιωναν σόλες στο καθημερινό ρεπορτάζ;

Και μη μου πει κανείς ότι «σιγά την εφημερίδα», διότι περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Εδώ μιλάμε από άλλη σκοπιά. Από τότε που αγόρασε το αγγελοπουλέικο την εφημερίδα την καταχρέωσε με το χειρότερο τρόπο. Την έβγαλε από το δικό της κτήριο και την πήγε σε κτήριο του Αγγελόπουλου, όπου πλήρωνε ενοίκιο, έκλεισε το ιδιόκτητο πιεστήριο κλπ κλπ. Και φταίνε οι εργαζόμενοι γι’ αυτό;

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω πώς σκέφτονται οι λεφτάδες. Γιατί από τις λάθος επιλογές τους να μην παθαίνουν εκείνοι τίποτα και να τα καρπώνονται όλα οι εργαζόμενοί τους; Εγώ εκτελούσα τις δικιές σου κατευθύνσεις, κυρία μου, γιατί εγώ να χάσω τα 1.000 ευρώ το μήνα που έπαιρνα και να μη χάσεις εσύ 5.000 και να ενθυλακώνεις 45 χιλιάρικα instead;

Και μετά έχουμε κάτι τέτοιες «Γιάννες» να το παίζουν φιλάνθρωπες. Φάε σκατά μωρή με τις φιλανθρωπίες σου. Να τις βάλετε στην κωλάρα σας, αλήτες, που από τη μια εισηγείστε τετραήμερα με μειωμένες αποδοχές και από την άλλη μιλάτε για εταιρική κοινωνική ευθύνη.

Κι ο άλλος ο βρακιάς, καλός και του λόγου του. Ολυμπιάδα θέλω αγάπη μου, Άλφα Νίρο θέλω αγάπη μου, εφημερίδα με ραδιόφωνο και portal θέλω αγάπη μου, ό,τι θες εσύ περιστέρα μου. Fast forward: Τι θέλει το κουραμπιεδάκι μου; Να τα κλείσω, επειδή βαρέθηκε; Στάχτη και μπούρμπερη θα τα κάνω, σπουργιτάκι μου, να πάμε Μάικονος μια ώρα αρχύτερα (φανταστική στιχομυθία, οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι ηθελημένη συμπτωματική).

Μπράβο στα παιδιά του Ελεύθερου Τύπου που εξέδωσαν τη δική τους εφημερίδα με τίτλο «Εναλλακτικός Τύπος». Μακριά από τη νεοδημοκρατική τους εξάρτηση φαίνεται πως οι εναγκαλισμοί με τη Νέα Δημοκρατία αποτελούσαν τροχοπέδη στην πορεία της εφημερίδας. Πλέον το γράψιμό τους είναι πιο κριτικό. Είναι μια προσπάθεια που αξίζει τη στήριξη όλων μας! «Σε τέτοιες κρίσιμες περιόδους είναι που επιχειρούνται οι μεγάλες ρήξεις και ανατροπές», αναφέρεται στο editorial της εφημερίδας κι εγώ δε μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αυτή η περίοδος είναι… γκαστρωμένη θα έλεγα, παραφράζοντας τα λόγια του μεγάλου Χαρίλαου Φλωράκη.

Μπράβο και στα παιδιά του City για τη δική τους προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανό τον ενημερωτικό χαρακτήρα του σταθμού. Αν και για μένα, ραδιοφωνικός σταθμός που φιλοξενεί το Θεόδωρο Πάγκαλο φωνάζει από μόνος του "κλείστε με, κλείστε με, δίνω μικρόφωνο στα πατριδοκάπηλα τσογλάνια".

***

Επανέρχομαι στο θέμα «ζημιογόνος». Αντιπαρέρχομαι την εξωφρενική απαίτηση των αφεντικών, να έχουν τα κέρδη χώρια από τους εργαζόμενους και τις ζημιές να τις έχουν συνεταιρικά. Ωραία νοοτροπία. Συγχαρητήρια. Τέλος πάντων.

Αν στην Ελλάδα, λοιπόν, έκλειναν όλα (και εννοώ ΟΛΑ) τα ΜΜΕ που είναι ζημιογόνα, τότε θα είχαμε μείνει με τα κρατικά κανάλια, το Star, μία πρωινή, μία (με το ζόρι) απογευματινή και μία αθλητική εφημερίδα. ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ. Το παράδειγμα με το ψιλικατζίδικο που ανέφερα πιο πάνω για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζει κανείς εχέφρων εν Ελλλάδι άνθρωπος δε μπορεί να εφαρμοστεί στο Ελλαδιστάν. Γιατί; Διότι, χρειαζόμαστε το τάδε ή το δείνα μέσο για να προωθούμε τις θέσεις μας.

Για μένα το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην Ελλάδα στο χώρο του Τύπου ονομάζεται «κρατική διαφήμιση». Προσέξτε όσοι δεν ξέρετε: το κράτος (aka η εκάστοτε κυβέρνηση) δίνει κρατική διαφήμιση («φτιάξαμε τόσα χιλιόμετρα δρόμους στην Εγνατία», «να τα λιμάνια», «να τα αναπτυξιακά έργα») σε εφημερίδες και κανάλια βάσει αναγνωσιμότητας/θεαματικότητας. Μαζί, φυσικά, δίνει και κάτι ντάνες νααααα με το συμπάθιο με ευρά. Άρα τα μουμουέ - κατά τα άλλα κερδοσκοπικές εταιρίες - χρηματοδοτούνται αφειδώς από το κράτος, ενώ ως ανώνυμες εταιρίες που είναι οφείλουν να βγάζουν αυτά τα χρήματα ΜΟΝΑ τους με διαφημίσεις που εξασφαλίζουν ΜΟΝΑ τους!

[Κάτι παρόμοιο γίνεται με τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρίες που θέλουν να μη βγάζουν λεφτά από τα εισιτήρια και να συνεχίζουν να φυτοζωούν από τα κρατικά λεφτά του ΟΠΑΠ]

Ο νόμος για την κρατική διαφήμιση, στρεβλός εκ φύσεως, διαστρεβλώνεται έτι περαιτέρω στην πορεία, αφού με ένα τόσο τόσο δα βυσματάκι εξασφαλίζεις τον κρατικό οβολό τον περιούσιο. Έτσι, έχουμε τσοντοκάναλα να απομυζούν την κρατική διαφήμιση, όπως και εφημερίδες που βγάζουν 500 αντίτυπα την ημέρα και λιβανίζουν την κυβερνώσα παράταξη. Ειδικά αυτές τις κωλοφυλλάδες δεν τις βρίσκεις πουθενά, παρά μόνο σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες. Το ρεπορτάζ τους είναι ανύπαρκτο, ενώ το σώμα τους αποτελείται από 10 σελίδες, εκ των οποίων οι έξι είναι κρατική διαφήμιση. Τρανά παραδείγματα τέτοιων πατσαβούρων είναι η Free Post (Τράγκας), η «Ακρόπολις» και οι «24 ώρες» (Μαυρίκος).

Αν, λοιπόν, θέλουμε να ανοίξουμε το θέμα της κρίσης στον Τύπο (ναι, ανήκω ακόμη σε εκείνους που γράφουν τον Τύπο με κεφαλαίο «Τ»), θα πρέπει όλα αυτά να τα εξετάσουμε. Όλες αυτές οι στρεβλώσεις θα πρέπει να εκλείψουν. Η ενημέρωση είναι πηγή δημοκρατίας, υπέρτατο αγαθό. Κανείς δεν επιτρέπεται να παίζει μαζί της και να την απαξιώνει.