Η απεργία αποτελεί ένα από τα μέσα που διαθέτει ο εργαζόμενος για να διεκδικήσει από τον εργοδότη τα αιτήματά του. Καλά ως εδώ; Ναι. Αυτό που οι συνδικαλισταράδες μας ξεχνάνε είναι πως όταν διεκδικείς κάτι θα πρέπει να έχεις μαζί σου στη διεκδίκηση και το κοινωνικό σύνολο. Να διεκδικείς μεν, αλλά να δίνεις στην κοινωνία να καταλάβει πως το αίτημά σου είναι σωστό και δίκαιο, ότι δικαιούσαι αυτό που ζητάς κι ότι σε αδικούν όταν δε στο δίνουν.
Απεργίες που στερούν ένα κοινωνικό αγαθό, όμως, δεν είναι δυνατόν να έχουν επιτυχή εξέλιξη. Όταν ο δάσκαλος απεργεί για έξι μήνες, δημιουργώντας πρόβλημα σε εργαζόμενες μητέρες που δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους, το κοινωνικό σύνολο μόνο μαζί του δεν είναι. Ομοίως, οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση απεργούν και αφήνουν τους δρόμους να γεμίζουν σκουπίδια, μετατρέποντάς τους σε εστίες μόλυνσης, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ μειώνουν την παραγωγή ρεύματος, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα σε άτομα χρήζοντα βοήθειας από ηλεκτρικά μηχανήματα (καρδιοπαθείς κ.α.) ή αλλοιώσεις σε ευπαθή προϊόντα και πάει λέγοντας.
Είναι καιρός, λοιπόν, να βάλουμε μια πρέζα φαντασίας στις συνδικαλιστικές μας εκδηλώσεις.
ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν εξετάζω το δίκαιο ή άδικο ενός αιτήματος, αυτό το κρίνει ο καθένας με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Μιλάω μόνο για τον τρόπο διαμαρτυρίας.
Η φαντασία στην (συνδικαλιστική) εξουσία, λοιπόν. Το σύνθημα αυτό ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Έχω συγκεκριμένες προτάσεις για τρεις περιπτώσεις:
1. Τα απορριμματοφόρα του Δήμου όταν δε βγαίνουν προκαλούν εντονότατες αντιδράσεις, αν και δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα των σκουπιδιαραίων για βαρέα και ανθυγιεινά. Πρόταση: τα σκουπιδιάρικα βγαίνουν για δουλειά μεταξύ 7 και 9 το πρωί. Τα σκουπίδια μαζεύονται, αλλά δημιουργείται κυκλοφοριακό κομφούζιο (τι να γίνει, ο διαδηλωτής πρέπει με κάποιο τρόπο να ενοχλήσει).
2. Οι ταξιτζήδες απεργούν για αυξήσεις στα κόμιστρα. Όταν οι ταξιτζήδες απεργούν οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι, χάρμα ιδέσθαι. Άρα, όλοι οι οδηγοί εύχονται να απεργούν οι ταξιτζήδες κάθε μέρα, όλη μέρα. Πρόταση: Όλοι οι ταξιτζήδες στους δρόμους! Πρωινοί, βραδινοί, μεσημεριανοί, όλοι στο δρόμο να δουλεύουν. Συμφόρηση και γνωστοποίηση αιτημάτων. Συν που υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά.
3. Τα δικά μας. Όταν οι δημοσιογράφοι απεργούν, η καλύτερή μας. Το ραδιόφωνο παίζει τα τραγουδάκια του, η τηλεόραση παίζει σειρές και ταινίες, μιλάμε για πραγματική απόλαυση. Μηδέν εις το πηλίκο. Ο τηλεθεατής ησυχάζει από τις κραυγές των παραθύρων και ο δημοσιογράφος παίρνει ένα ομορφότατο ρεπό. Συν που η εξουσία αλωνίζει, αφού δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι να ασκήσουν έστω έναν υποτυπώδη έλεγχο. Πρόταση: Κεντρικό δελτίο κάθε δύο ώρες! Φωνές, παράθυρα, αποκαλύψεις, ροζ σκάνδαλα, της καριόλας. Κι αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά μας, θα σας τα βγάλουμε όλα στη φόρα!
Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα από όσα μπόρεσα να σκεφτώ εγώ με το χαμηλής απόδοσης μυαλό μου.