"Karate Blind Escape" και "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας Των Ninja"

Το κλίμα των ημερών (διακοπές κλπ) μου δίνει την ευκαιρία να ακονίσω τα σινεφίλ γούστα μου και, φυσικά, να προτείνω στο φιλοθεάμον και πολυάριθμο κοινό μου δύο ταινιούλες, παρόμοιες με το Tromeo and Juliet που είχα προωθήσει (αντί κολοσσιαίου αντιτίμου) στο προ-προηγούμενο post.

Επ ευκαιρία, επειδή είδα κάτι hits απίθανα από μαγικά νησιά που θέλω να βρεθούμε, θα ήθελα να διαβιβάσω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στη Σαλαμίνα, στις Ερυθρές Βοιωτίας, στο Βύρωνα, στη Λομβαρδία της Ιταλίας, στο Ζάλτσμπουργκ (και όχι Σάλτσμπουργκ, αστοιχείωτοι!), στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ναι, ένα hit δεν έλεγε από πού ήταν, απλά είχε τη σημαία με τα αστεράκια) και last but top of the pops, στην Καλιφόρνια, ναι την αμερικάνικη Καλιφόρνια.

Αυτό είναι, η επανάσταση έχει φτάσει overseas.

Δε μιλάω για τους άπαιχτους Θεσσαλονικιούς, αυτοί είναι παρέα πλέον.

Ναι, το ξέρω, νικοδημίζω, απλά εντυπωσιάστηκα από το "Καλιφόρνια" βασικά και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Λοιπόν, I cut to the phuckin' chase...

Karate Blind Escape

Πολύ καλή ταινία. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι γυρίστηκε μέσα σε δύο χρόνια με χρήση ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής. Προσέξτε, δεν είναι λάθος. Όχι με handycam, με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Οι τύποι έχουν κάνει φοβερή δουλειά. Οι λεπτομέρειες (και η ταινία) εδώ.

Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας Των Ninja

Τρελή trashιά, κουρελιά, όπως θέλετε πείτε το. Τα λόγια περιττεύουν. Και αν στο τρέιλερ δεν έλεγε συνεχώς τον τίτλο, το τρέιλερ θα ήταν καλύτερο.

Δε μπορείτε να πείτε, σας επιπέδιασα πάλι σήμερις...

Πέστα Βύρων!

Άκουσα το πρωί της Τρίτης τη συνέντευξη που έδωσε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης στον Alpha 989 και τολμώ να πω ότι συμφωνώ με κάποια πράγματα που είπε ο Βύρων Πολύδωρας.

Κατ αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι μακριά από μένα κάθε «αιτίαση» υπεράσπισης της όποιας εξουσίας.

Όμως ο άνθρωπος μίλησε με ορθολογικότητα που δε θυμάμαι να έχω ακούσει πρόσφατα.

Τι είπε;

Είπε αρχικά ότι ζήτησε από το ΣΥΝ την καταδίκη των επεισοδίων με κουκουλοφόρους κλπ, όπως τη ζήτησε και από τα υπόλοιπα αντιπολιτευτικά κόμματα, προκειμένου να έχει την ηθική στήριξη των εκλεγμένων αντιπροσώπων κατά αυτών των υπανθρωπιδίων (για να δανειστώ την έκφραση του Stormrider) που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να παίρνουν πρέζες και να πετάνε μολότοφ αδιακρίτως. Ο ΣΥΝ το μόνο που έκανε ήταν να θιχτεί, κάτι που ενισχύει την άποψη του υπουργού ότι αυτός ενισχύει ηθικά τα τυπάκια που κάνουν τα επεισόδια.

Έχοντας περάσει από πορείες και άλλα τέτοια ωραία έχω δει τον ύπουλο τρόπο, με τον οποίο δρα ο κάθε ένας που κάνει επεισόδια. Δε μπορείς να ενοχοποιήσεις έναν πολιτικό φορέα για στήριξη των κουκουλοφόρων, σίγουρα, όμως, μπορείς να τους πεις ότι «δείξε, ρε μεγάλε, ότι κόπτεσαι για τη δημοκρατία και δε χαλιέσαι με αυτά που γίνονται όποτε κάποιος ασκεί το νόμιμο δικαίωμά του να διαμαρτυρηθεί δικαίως ή αδίκως για κάτι που τον καίει». Ποτέ δεν άκουσα κανένα κόμμα να μιλά καταδικαστικά για τα επεισόδια.

Προς Θεού, δεν υπερασπίζομαι ούτε τους αστυνομικούς που έδειραν τον Αυγουστίνο Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη (τον «Κύπριο») ούτε τον ΜΑΤατζή που φορούσε τη σιδηρογροθιά. Δεν καταλαβαίνω, όμως, τη λογική το «πάμε να διαμαρτυρηθούμε μπροστά στη Βουλή για τους μισθούς μας» να γίνεται «πάμε να βαρέσουμε τους μπάτσους». Δηλαδή πάντα το σχήμα είναι «ο καλός διαδηλωτής που τρώει ξύλο από τον κακό μπάτσο». Δε διαφωνώ για το ότι υπάρχει κατάχρηση εξουσίας από πλευράς αστυνομίας, όμως ο διαδηλωτής που πηγαίνει αναίτια εναντίον του αστυνομικού ξέρει ότι θα φάει ξύλο, όπως, όμως, ξέρει πως ως ξυλοδαρθείς θα βγουν όλοι στα παράθυρα για να τον υπερασπιστούν και να κατακεραυνώσουν την αστυνομία. Λες και οι αστυνομικοί είναι ψυχοπαθείς και χόμπι τους είναι να ρίχνουν ξύλο.

Τι άλλο είπε ο Βύρων? Είπε ότι είναι απαράδεκτο μια πορεία 500 ατόμων να κλείνει τους δρόμους στο κέντρο της Αθήνας. Το παράλογο σε αυτό πού είναι? Όσοι διαβάζουν και μένουν στην Αθήνα, έχουν, πιστεύω, καταλάβει πως το μόνο που καταφέρνουν οι συνδικαλιστές με αυτήν την κατάχρηση του δικαιώματος της πορείας στο κέντρο είναι να στέλνουν ακόμα και τους πιο θετικά απέναντί τους διακείμενους στο άλλο στρατόπεδο. Δηλαδή, εγώ μπορεί να είμαι υπέρ των αιτημάτων της ΓΣΕΕ. Όταν, όμως, η ΓΣΕΕ μου γαμεί την ψυχοσύνθεση, διότι πρέπει να περάσω από το κέντρο με το αυτοκίνητο και κάθε δύο ημέρες το κέντρο είναι κλειστό, τότε δε μπορώ μοιραία να τους υποστηρίξω. Θα τους βρίσω, θα σιχτιρήσω και στο τέλος θα πάω ενάντιά τους, όσο δίκαια κι αν είναι αυτά που ζητά. Κι αυτό στην Αθήνα της υπερβολικής δημοκρατίας είναι κάτι συνηθισμένο, είτε μιλάμε για διαδήλωση 10.000 ατόμων είτε για διαδήλωση 200 ατόμων.

Δεν εξετάζω το αν είναι αποτελεσματικό το να κάνεις πορεία στο κέντρο και απεργία και συγκέντρωση κ.α. όμορφα τέτοια. Πιστεύω ότι με το να μετατρέπεις τη διαδήλωση-εξαίρεση σε διαδήλωση-κανόνα πετυχαίνεις πρώτον τη μεταστροφή της κοινής γνώμης εναντίον σου και δεύτερον, αν είσαι εργατοπατέρας, την εκλογή σου με κάποιο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ ή της Νέας Δημοκρατίας.

Επίσης ο υπουργός Δημόσιας Τάξης είπε κάτι που οφείλουμε να το σκεφτούμε σοβαρά. Όταν ο αστυνομικός καλείται να κάνει τη βάρδιά του σε μία πορεία, δε γίνεται να έχει να αντιμετωπίσει όλους εκείνους που αρχίζουν και πετάνε αδιακρίτως μολότοφ. «Δε μπορώ, είπε, να ελέγξω την ψυχολογία του οπλοφόρου αστυνομικού, όταν του επιτίθεται κάποιος με μια μολότοφ». Λογικό το βρίσκω αυτό. Αν κάποιος μου επιτεθεί, εγώ γιατί να κάτσω να τη φάω? Για να μη μου πουν ότι είμαι βάρβαρος? Γιατί να κακοχαρακτηρίζεται ο αστυνομικός όταν βαράει εκείνους που του πετάνε μολότοφ? Έχει κανένα χρέος να δέχεται τη σωματική του κακοποίηση χάριν της δημόσιας εικόνας της αστυνομίας?

Κινδυνεύω να χαρακτηριστώ φασίστας, όμως, αν κάποιος αστυνομικός πυροβολούσε έναν κουκουλοφόρο που του πετάει αναίτια τη μολότοφ ή πάει να τον βαρέσει με το καδρόνι, τότε πρώτος εγώ θα τον επικροτούσα. Γιατί το ελαφρυντικό της αυτοάμυνας να αναφέρεται μόνο στον απλό πολίτη που δεν εκτίθεται σε τόσους και τέτοιους κινδύνους και να μην ισχύει για τους αστυνομικούς?

Προσοχή, δεν αναφέρομαι στην αστυνομική αυθαιρεσία και κατάχρηση εξουσίας που σε κάθε περίπτωση είναι καταδικαστέες. Όμως κανείς, του ΣΥΝ συμπεριλαμβανομένου, δε βγήκε να μιλήσει για την αυθαιρεσία του πρεζονίου που δεν ξέρει πού παν τα τέσσερα και πάει σε μια πορεία για να κάνει επεισόδια και μετά κλείνεται σε έναν πανεπιστημιακό χώρο (πχ Πολυτεχνείο ή ΑΠΘ) και καταρρακώνει το πανεπιστημιακό άσυλο (αυτό είναι άλλη κουβέντα).

Ξαναλέω, μακριά από εμένα κάθε μομφή υπεράσπισης της εκάστοτε εξουσίας, αστυνομικής, πολιτικής ή κομματικής. Όμως η άποψή μου είναι ότι ο κουκουλοφόρος που επιβάλλεται με τη μολότοφ αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία από τον αστυνομικό που προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ασκώντας βία κατά του εναντίον του επιτιθέμενου.

Πριν κλείσω να προσθέσω ότι Βύρων Πολύδωρας είναι από τους λίγους που εκφράζουν με παροιμιώδη ελευθερία την αιρετική για την ανεκτικότητά μας άποψή του, η οποία τυγχάνει να ταυτίζεται με τη στεγνή - και σε πολλές περιπτώσεις απαραίτητη - λογική. Μια από τις ουσιαστικές του διαφορές με την πλειοψηφία των εθνοπατέρων μας είναι το ότι είναι ο μοναδικός, απ' όσο ξέρω, πολιτικός που στην ιστοσελίδα του έχει section με τις γελοιογραφίες που τον αφορούν. Αυτό εμένα μου λέει κάτι.

Γαμάτη ταινία - Tromeo and Juliet

Λεπτομέρειες εδώ

Σου γαμώ το σπίτι...

Βαριέμαι...

Είπα να χαζέψω καμιά τσοντούλα στο youtube. Νομίζω ότι αυτό που βρήκα θα σας αρέσει...

Έρχονται Χριστούγεννα - καλώς τ' αρχίδια μας

Καθώς τα Χριστούγεννα είναι καθ' οδόν, ελληνιστί on the way, διάφορες εορταστικές σκέψεις πλημμυρίζουν το τετραπέρατο και καταταλαιπωρημένο μυαλό μου.

Να, λοιπόν, που όλες οι πόλεις της χώρας μας στολίζονται και γίνονται σαν τη γεροντοκόρη που είχα καθηγήτρια, η οποία ντυνόταν σα λατέρνα, άσχετα αν η ηλικία της ήταν λίγο μεγαλύτερη από τον Παρθενώνα. Για την ακρίβεια, αν ανοιγόταν λίγο προς τους μαθητές της, ίσως να μας έλεγε ότι τον πρόλαβε στα μπετά.

Η Αθήνα, δημότης της οποίας τυγχάνω, την τύχη μου γαμώ, θα βάλει τα γιορτινά της και θα βγει στους δρόμους ζητιανεύοντας πενηντάλεπτα να πάρει τη δόση της. Όλο το χρόνο ζητά τα πενηντάλεπτα με διάφορα κουρέλια, αλλά επ΄ ευκαιρία των εορτών είπε να γίνει λίγο πιο αμπιγιέ.

Ο, κατά τα άλλα πολύ σεβάσμιος, κ. Θεόδωρος Μπεχράκης, δήμαρχος Αθηναίων, θα δώσει το σύνθημα εντός των ημερών για τη φωταγώγηση του δέντρου στην πλατεία Συντάγματος. Αυτό το δέντρο είναι μια μαγεία, αγαπητοί μου αναγνώστες. Οι φανατικοί μου θαυμαστές διαμένουν ως επί το πλείστον στη νύμφη του Θερμαϊκού Θεσσαλονίκη και δεν έχουν την τύχη να βιώνουν το δικό μας δέντρο. Φυσικά, ούτε κι εμείς έχουμε την απόλαυση να βλέπουμε το Σάκη Ρουβά να κατεβαίνει με σχοινιά στην πλατεία Αριστοτέλους για να φάει τυροκούλουρο ή στη Ναυαρίνου για να φάει φρουτοσαλάτα στο "Φρουτότυπο" ή το Γιάννη Γούμενο να αποτελεί αντικείμενο πόθου για χιλιάδες ΠΑΟΚτζήδες. Κάθε πόλη με τα ωραία της.

Ξέφυγα.

Έλεγα, λοιπόν, ότι το δέντρο μας, αυτή η λατρεία που έχουμε και ανάβει κάθε χρόνο στο Σύνταγμα, άναψε για πρώτη φορά επί δημαρχίας Δημήτρη Ωραιόπουλου που τώρα είναι υπουργός Υγείας. Το μόνο που του έλειπε για να μοιάζει στον εμπνευστή του ήταν οι γκρίζοι κρόταφοι. Κατά τα άλλα, ολόιδιο ο Αβραμόπουλος: το βράδυ και στα επίσημα κατάφωτο και εντυπωσιακό (άλλο εντυπωσιακό, άλλο όμορφο) και το πρωί απλά ένας σιδερένιος στύλος με καλώδια και φωτάκια all over. Δηλαδή, πλήρωνε μαλάκα δημοτικά τέλη να σου φτιάχνω μαλακίες.

Βέβαια, η έλευση της Ντόρας στη δημαρχία κατήργησε το δέντρο και έφερε άλλα ωραία στην πρωτεύουσα. Τώρα, ποια είναι αυτά τα ωραία, μη με ρωτάτε, αλλά, αφού η Μπακογιάννη χαμογελάει τόσο όμορφα και τόσο συνεχώς, κάτι ωραίο δε θα έκανε κι αυτή η χριστιανή; Πιθανολογώ ότι τώρα που είναι υπουργός Εξωτερικών, αλλά έχει διατηρήσει το δικό της κύκλωμα στο δημαρχείο, ίσως το χρόνο να τον αλλάξουμε με τον Κόφι Ανάν επί σκηνής.

Αυτό που περιμένω κάθε χρόνο είναι τα παιδάκια που λένε τα κάλλαντα. Τι στο διάολο τα πιάνει τα μαλακισμένα κάθε χρόνο? Πάω εγώ να τα ξυπνήσω όταν πηγαίνω για δουλειά νωρίτερα απ' όσο πάνε αυτά σχολείο? Γιατί, λοιπόν, αυτά με ξυπνάνε κάθε παραμονή Χριστουγέννων - Πρωτοχρονιάς, όταν θέλω να κοιμηθώ λίγο παραπάνω?

Το εξωφρενικό είναι να με ξυπνάνε κι ενώ είμαι μέσα στη μαστούρα και την υπνηλία, του καφέ μη καταναλωθέντος, να μου λένε με την ηλίθια φάλτσα φωνή τους τα κάλλαντα - καταλαβαίνεις ότι είναι κάλλαντα μόνο λόγω της ημέρας, αφού δεν αντιλαμβάνεσαι τι τραγουδάνε - και να μου ζητάνε και λεφτά από πάνω! Ω του θράσους, δηλαδή!!!!!

Άσε που τα περισσότερα είναι και Αλβανάκια. Τους είπε, δηλαδή, ο μπαμπάς τους "σήμερα εγώ δε δουλεύω, είναι Χριστούγεννα, τράβα να πεις τα κάλλαντα που σου μάθαν στο σχολείο, γιατί τούτοι εδώ οι Έλληνες δίνουν λεφτά όταν τους τα λες". Προσοχή: Δεν είναι φασιστικό - ρατσιστικό το σχόλιο, απλά εδώ στο κέντρο της Αθήνας που μένω πρέπει να κάνω αίτηση για να ακούσω ελληνικά.

Σημειώνω ότι φέτος θα λείπω Χριστούγεννα + παραμονή και θα δουλεύω πρωί πρωί την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οπότε - όπως λέγαμε και στο στρατό - τα παιδάκια που θα έρθουνε θα φάνε άκυρο...

BTW, πιστεύω ότι το χειρότερο τραγούδι ever είναι αυτή η μαλακία του George Michael "Last Christmas" και ότι η σωστή του εκτέλεση είναι αυτή που είχε κυκλοφορήσει στα κινητά Last Christmas I gave you my heart, αλλά φέτος θα πάρεις τ' αρχίδια μου.

Δε μπορώ να πω ότι δε μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Είναι ωραία η γιορτινή και ζεστή ατμόσφαιρα στην πόλη, οι γκόμενες στα Flocafe μου φαίνεται ότι χαμογελάνε περισσότερο, δεν έχουν σχολείο τα ανήψια μου και μπορώ να τα βλέπω περισσότερο. Όμως μου τη σπάει αυτό το mellow πράμα που το αγοροκρατικό σύστημα έχει επιβάλει να είναι τα Χριστούγεννα, να πας να μπεις στο μετρό και να το σκέφτεσαι, επειδή θα παίζει ΠΑΛΙ αυτές τις ηλίθιες μαλακίες τραγούδια με τα δήθεν χαρούμενα παιδάκια. Αυτά είναι που δεν πάω.

Πολλές φορές δε, φαντασιώνομαι ότι τρελαίνομαι αλά HULK όταν ακούω τις ηλίθιες παιδικές χορωδίες, σκίζω το πουκάμισο μέσα στο μετρό, βγάζω το chainsaw από την τσάντα και αρχίζω να κατακρεουργώ τον κόσμο που με περιβάλει.

Αυτές, φυσικά οι σκέψεις σβήνουν αμέσως, δίνοντας τη θέση τους σε απλά, ανθρώπινα ένστικτα, καθώς ακολουθούνται από άνοιγμα της όρεξης και κατανάλωση τοστ με κέτσαπ.

Αχ, τα Χριστούγεννα. Η γιορτή της θετικής σκέψης...

Σαβουάρ Βιβρ

Επειδή ξέρω ότι είστε κάφροι και αγενείς τόσο ως άνθρωποι όσο και ως εραστές, σας κοινοποιώ τον παρακάτω κώδικα συμπεριφοράς απέναντι στη γυναίκα σύντροφό μας και σας καλώ να τον ακολουθήσετε κατά γράμμα. Καιρός είναι να μάθετε να φέρεστε σαν άνθρωποι και όχι σα ζώα.

Επίσης σας εύχομαι και καλό Σαββατοκύριακο.

1. Ποτέ δεν υποχρεώνουμε τη σύντροφο μας να καταπιεί τα σωματικά μας υγρά εκτός και αν δεν προλαβαίνουμε να τραβήξουμε το χέρι μας από το κεφάλι της.

2. Ποτέ δεν εκφέρουμε αρνητικά σχόλια για τα οπίσθια ή το στήθος μιάς γυναίκας εκτός και αν είναι αχανή ή κρεμασμένα, αντίστοιχα.

3. Ποτέ δεν εξωθούμε τη σύντροφο μας σε πρωκτικό σεξ χωρίς τη θέληση της εκτός και αν μας λέει "όχι μη δεν θέλω" που σημαίνει ότι θέλει.

4. Ποτέ δεν μένουμε πιστοί σε λιγότερες από μία γυναίκες.

5. Ποτέ δεν περνάμε πάνω από 3 λεπτά στα προκαταρκτικά. Αλλιώς μένουν μόνο 12 λεπτά καθαρού χρόνου για σεξ πριν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο.

6. Ποτέ δεν μιλάμε βρώμικα στη σύντροφο μας εκτός και αν δεν έχει πλύνει τα πιάτα ή δεν έχει σιδερώσει τα πουκάμισα μας οπότε και το επιζητά φανερά η ίδια.

7. Ποτέ δεν χτυπάμε μια γυναίκα εκτός και αν έχουμε διεισδύσει μέσα της από πίσω οπότε και σκαμπιλίζουμε ενναλάξ τα οπίσθια της ώσπου να αποτυπωθεί εμφανώς η παλάμη μας.

8. Ποτέ δεν υποχρεώνουμε τη σύντροφο μας σε στοματικό σεξ εκτός και αν έχει προηγηθεί σεξ οπότε και οφείλει να τον παραδώσει στην ανθρωπότητα στεγνό και καθαρό όπως τον παρέλαβε.

9. Ποτέ δεν κερνάμε πάνω από 4 σφηνάκια βότκα μία γυναίκα με σκοπό να την παρασύρουμε σε σεξουαλικές ακολασίες. Παρομοίως για την τεκίλα και το ουίσκυ που ακολουθούν.

10. Ποτέ δεν επικεντρώνουμε το βλέμμα μας στο ντεκολτέ μίας γυναίκας όταν μας μιλάει για το παιδικό της όνειρο να βρει έναν άντρα τρυφερό, όμορφο και πλούσιο εκτός και αν είναι αβυσσαλέο (το ντεκολτέ όχι το όνειρο).

11. Ποτέ δεν ρωτάμε τη σύντροφο μας αν δέχεται να έρθει και άλλη γυναίκα στο κρεβάτι. Φυσικά και δέχεται.

12. Ποτέ δεν κάνουμε ηλίθιες ερωτήσεις τύπου "σου άρεσε και εσένα όσο εμένα" εκτός και αν αναφερόμαστε στην ταινία του Τσάκυ Τσαν που μόλις έχουμε δει.

13. Ποτέ δεν μοιραζόμαστε τις σεξουαλικές μας εμπειρίες με τους φίλους μας εκτός και αν είναι όλοι μαζί μαζεμένοι.

14. Ποτέ δεν βλέπουμε σεξουαλικά μία καλή μας φίλη εκτός και αν είναι ωραία.

15. Ποτέ δεν πληρώνουμε για σεξ πάνω από 100 ευρώ εκτός και αν κοστίζουν περισσότερο τα παπούτσια που έχει βάλει στο μάτι η γυναίκα μας.

16. Ποτέ δεν ζητάμε από μία γυναίκα να εκπληρώσει τις φαντασιώσεις μας εκτός και αν δεν την πειράζει η θερμοκρασία που επικρατεί έξω από τελεφερίκ στα 3000 μέτρα.

17. Ποτέ δεν σηκωνόμαστε από το κρεβάτι αμέσως μετά το σεξ δηλαδή πριν δώσουμε στη σύντροφο μας χαρτομάντιλα να συμμαζέψει τον χαμό που δημιουργήσαμε.

18. Ποτέ δεν βάζουμε μία γκόμενα πάνω από τον κολλητό μας φίλο εκτός και έχει πιαστεί να είναι από κάτω του.

19. Ποτέ δεν παίρνουμε στα σοβαρά τα λόγια που εκστομίζει μία γυναίκα όταν μας πιάνει στο κρεβάτι με άλλη. Αντιδρούμε δηλαδή όπως συνήθως.

20. Ποτέ δεν γενικεύουμε μιλώντας για την ανισόρροπη γυναικεία
συμπεριφορά. Έχω μία γνωστή που δεν είναι ανισόρροπη.

21. Ποτέ δεν ισχυριζόμαστε ότι οι γυναίκες είναι άσχετες οδηγοί εκτός και αν είναι η τελευταία μας κουβέντα πριν βουλιάξει το αμάξι στη θάλασσα.

22. Ποτέ δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε μία αδιάθετη γυναίκα. Το αντίθετο θα ήταν ρατσισμός απέναντι στις μη αδιάθετες γυναίκες.

23. Ποτέ δεν χαρίζουμε στη γυναίκα μας λουλούδια εκτός και αν την έχουμε κερατώσει.

24. Ποτέ δεν ξεχνάμε την επέτειο με τη σύντροφο μας. Ισχύει μόνο για την επέτειο χωρισμού και όχι γνωριμίας.

Αποκλειστικό!

Αυτές είναι οι νέες φανέλες του Ολυμπιακού

Καλή επιτυχία, αλλά...

Κυκλοφόρησε τη Δευτέρα η νέα – φιλοολυμπιακή – εφημερίδα του Τράγκα με την επωνυμία «Double Σπορ».
Καλή επιτυχία εύχομαι, γιατί είναι καλό να ανοίγουν νέα μαγαζιά και να βρίσκει ο κόσμος δουλειά.

Το απλό μου ερώτημα είναι πόσοι από αυτούς που δουλεύουν εκεί πληρώνονται και – κυρίως – πώς γίνεται ένας άνθρωπος που χρωστάει σχεδόν σε όσους μιλάνε ελληνικά να ανοίγει καινούριο μαγαζί, χωρίς να έχει εξοφλήσει τις οφειλές του από τα ήδη υπάρχοντα μαγαζιά. Για το πώς γίνεται ένα τόσο αναξιόπιστο άτομο να έχει μετατραπεί σε opinion maker όσων ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Αλλά τι λέω, εδώ έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος Καλλιθέας το μέγιστο δημοσιογραφικό λαμόγιο, ο Χελάκης…

Ανέκδοτον - ο ξυλοκόπος

Μια μέρα ένας ξυλοκόπος εκεί που πελεκούσε ένα κορμό δίπλα σ' ένα ποτάμι, του φεύγει το τσεκούρι και πέφτει μέσα στο θολό νερό.

Μεγάλη η ζημιά και τον είχαν πάρει σχεδόν τα κλάματα, όταν εμφανίζεται ο Κύριος και τον ρωτάει: - Γιατί κλαις;
Ο ξυλοκόπος του λέει για το τσεκούρι, ο Κύριος βυθίζεται στο ποτάμι και, όταν ξαναεμφανίζεται, κρατάει ένα χρυσό τσεκούρι:
- Αυτό είναι το τσεκούρι σου; τον ρωτάει.
Ο ξυλοκόπος απαντάει: - Όχι!
Ο Κύριος ξαναβυθίζεται και εμφανίζεται με ένα ασημένιο τσεκούρι:
- Αυτό είναι το τσεκούρι σου; ρωτάει.
Ο ξυλοκόπος: - Όχι!
Τρίτη βουτιά ο Κύριος και βγαίνει με ένα σιδερένιο τσεκούρι:
- Μήπως, αυτό είναι το τσεκούρι σου; - Ναι !!! Αυτό είναι !!!

Ο Κύριος χάρηκε για την τιμιότητα του ξυλοκόπου και του χάρισε ΚΑΙ τα άλλα δυο πολύτιμα τσεκούρια.

Ο ξυλοκόπος γύρισε σπίτι του πασιχαρέστατος... Μετά από καιρό, καθώς έκαναν βόλτα με τη γυναίκα του άκρη - άκρη στο ποτάμι, τρώει αυτή μια γλίστρα και παρ' την μέσα.


Ο ξυλοκόπος, που δεν ήξερε μπάνιο, το 'ριξε στο κλάμα, οπότε να σου πάλι ο Κύριος: - Γιατί κλαις;

- Κύριε, η γυναίκα μου έπεσε μέσα στο ποτάμι!

Ο Κύριος ρίχνει μια βουτιά και βγαίνει με την Κλώντια Σίφερ.

- Αυτή είναι η γυναίκα σου;
- Ναι! φώναξε ο ξυλοκόπος.

Ο Κύριος έγινε έξαλλος: - Τι λες, ρε ψεύτη του κερατά!
Ο ξυλοκόπος: - Συγχώρεσέ με, Κύριε... πρόκειται για παρανόηση...
Αν έλεγα "όχι" στην Κλώντια Σίφερ, μετά θα μου έβγαζες τη Σάρον Στόουν... και αν έλεγα "όχι" και σ' αυτήν, μετά θα μου έβγαζες τη γυναίκα μου...

Eγώ θα έλεγα ναι... και θα μου τις έδινες και τις τρεις... αλλά, Κύριε, εγώ είμαι ένας φτωχός ξυλοκόπος, πώς να τις συντηρώ ΤΡΕΙΣ γυναίκες;..... γι' αυτό είπα "ναι"!


Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι όποτε ένας άντρας λέει ψέματα, το κάνει για κάποιοn αξιοπρεπή και συνετό λόγo ! ! ! !

Πού δουλεύεις? Πού? Είσαι σίγουρος?

- Δουλεύεις περίεργες ώρες
- Σαν τις πουτάνες

- Πληρώνεσαι για να κάνεις τον πελάτη ευτυχισμένο
- Σαν τις πουτάνες

- Ο πελάτης πληρώνει πολλά, αλλά το αφεντικό τα παίρνει
- Σαν τις πουτάνες

- Πληρώνεσαι με την ώρα, αλλά το ωράριό σου είναι μέχρι να τελειώσει η δουλειά
- Σαν τις πουτάνες

- Ακόμα και εάν είναι καλό, δεν είσαι ποτέ περήφανος γι'αυτό που κάνεις
- Σαν τις πουτάνες

- Αμείβεσαι για να ικανοποιείς τις φαντασιώσεις των πελατών σου
- Σαν τις πουτάνες

- Είναι δύσκολο να έχεις και να συντηρείς οικογένεια
- Σαν τις πουτάνες

- Όταν σε ρωτάνε ποια είναι ακριβώς η δουλειά σου δεν μπορείς να απαντήσεις
- Σαν τις πουτάνες

- Οι φίλοι σου απομακρύνονται από εσένα και μένεις μόνο με τύπους σαν κι εσένα
- Σαν τις πουτάνες

- Ο πελάτης συνήθως πληρώνει το ξενοδοχείο σου και τις ώρες που δούλεψες
- Σαν τις πουτάνες

- Το αφεντικό σου έχει πολύ ωραίο αυτοκίνητο
- Σαν τις πουτάνες

- Όταν κάνεις μία "αποστολή" στον πελάτη, χαμογελάς
- Σαν τις πουτάνες

- Όταν τελειώσεις κάνεις μούτρα
- Σαν τις πουτάνες

- Για να αποδείξεις τις ικανότητές σου πρέπει να περάσεις περίεργα τεστ
- Σαν τις πουτάνες

- Ο πελάτης θέλει πάντα να πληρώσει λιγότερα και εσύ πρέπει να κάνεις θαύματα
- Σαν τις πουτάνες

- Όταν σηκώνεσαι το πρωί λες "Δε θέλω να κάνω αυτή τη δουλειά για όλη Mου τη ζωή"
- Σαν τις πουτάνες

- Εάν κάτι δεν πάει καλά, είναι πάντα δικό σου λάθος
- Σαν τις πουτάνες

- Πρέπει να προσφέρεις δωρεάν τις υπηρεσίες σου στο αφεντικό σου και τους φίλους σου
- Σαν τις πουτάνες

Είσαι σίγουρος ότι δε δουλεύεις σε μπουρδέλο ;

Αγγελόπετρα

Διαβάζω ένα φοβερό βιβλίο αυτόν τον καιρό, ονόματι «Αγγελόπετρα» του κου Τάσου Ρούσσου από τις εκδόσεις «Καστανιώτη». Το προηγούμενο βιβλίο που μου είχε προκαλέσει ανάλογο κόλλημα ήταν το «Ψηφιακό Οχυρό» του Dan Brown (εκδ. Λιβάνη).

Η «Αγγελόπετρα» είναι μια ιστορία μισή ρεαλιστική και μισή σουρεαλιστική που καθηλώνει τον αναγνώστη. Κοντεύω να το τελειώσω μέσα σε δύο μέρες, πράγμα ανήκουστο για τους δικούς μου ρυθμούς. Συν που εκδόθηκε το 1994, δηλαδή πολύ πριν το ηλίθιο ξέσπασμα μετά τον «Κώδικα Ντα Βίντσι», όπου όλοι άρχισαν να γράφουν για θρησκευτική ιστορία, φιλοσοφία, θεωρίες συνομωσίας και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Η υπόθεση (χοντρά χοντρά) έχει ως εξής: ο Σπύρος, δημοσιογράφος, επιστρέφει από αποστολή στη Μέση Ανατολή και φέρνει στον κολλητό του Ιάκωβο μια παράξενη πέτρα από την περιοχή, την Αγγελόπετρα. Η πέτρα αυτή θα φέρει ραγδαίες αλλαγές στη ζωή και τη συμπεριφορά του Ιάκωβου, αλλά και στον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Ρεαλισμός, μυστικισμός και ψυχολογία, όλα σε ένα νοικοκυρεμένα...

Blogging κατά ριπάς

+ Προ καιρού ο λιτός, απέριττος, αυστηρός, κυνικός, λογικός, άψογα δημοσιογραφικός, one of the best bloggers ever Stormrider (εξακολουθώ να αρνούμαι να βάλω το μισητό – αν και ιστορικό – «7») είχε ανεβάσει ένα post, όπου έθαβε Νίκο Δήμου και Πιτσιρίκο. Δεν έκανα comment, αν και θα το ήθελα, διότι ήθελα πρώτα να βάλω σε λέξεις αυτό που αισθανόμουν για τους δύο αυτούς κυρίους.

Όσον αφορά, λοιπόν, το Νίκο Δήμου, μπορώ να πω ότι τρέφω μεγάλο σεβασμό. Δεν είναι μόνο που μου αρέσει η απλότητα που έχει στο γράψιμό του, είναι και το ότι εμπνέει η όλη του παρουσία ένα σεβασμό. Κάτι σαν το σοφό πατέρα/παππού που κάθεται στο δρύινο γραφείο κάθε βράδυ, έχοντας δίπλα του το earl’s grey τσάι του, και γράφει με το μολύβι του στο τετράδιο/μπλοκ/φύλλο αναφοράς.

Αυτός είναι ο Νίκος Δήμου των «Επικαίρων», του «Βήματος», των βιβλίων του. Σίγουρα δεν πρόκειται για το Νίκο Δήμου των blogs. Καμία σχέση. Μάλλον το blog είναι του ΝΔ και εκεί φιλοξενείται ο γάτος του. Ο ΝΔ θα είχε κάτι να πει. Ούτε θα αναλωνόταν σε post του τύπου «κάποτε είχα γράψει αυτό, ελάτε να το σχολιάσετε, διότι οι περισσότεροι δεν είχατε γεννηθεί» ή – ακόμα χειρότερα – «σήμερα ελεύθερο θέμα, γράφτε ό,τι θέλετε». Ειδικά το τελευταίο ήταν που τον έριξε εντελώς στα μάτια μου. Υποτίθεται ότι το blog το γράφεις για την πάρτη σου, όχι για τα σχόλια. Τουλάχιστον όχι για τα σχόλια αυτά καθ’ εαυτά. Δε ζητάς σχόλια. Τα σχόλια έρχονται από μόνα τους. Όπως και ο σεβασμός. Δεν τον ζητάς, δεν τον απαιτείς, τον κερδίζεις. Τον κερδίζεις δύσκολα και τον χάνεις εύκολα.

Όταν έχεις πίσω σου το έργο του ΝΔ και ανεβάζεις κείμενα του στιλ «ορδές των θαυμαστών μου που περιμένετε στη γωνία να σχολιάσετε κείμενό μου, ελάτε και γράψτε ό,τι θέλετε! κι εσείς που θέλετε να με θάψετε, drop dead you mothafuckazzz, πάω για ψάρεμα», τότε δείχνεις ότι είσαι πολύ ανασφαλής. Αν δεν πιστεύεις εσύ στον εαυτό σου, αν δεν τον σέβεσαι εσύ και του επιτρέπεις να πέφτει σε τέτοια λούμπα ανασφάλειας, τότε γιατί εγώ να σε σεβαστώ?

Όσον αφορά στον Πιτσιρίκο, θα τον παρομοίαζα με μια αγάπη που ξεκίνησε όμορφα και κάποια στιγμή έλαβε τέλος. Το ύφος του που τότε ήταν μια όαση στο ξύλινο διαδίκτυο που ήξερα εγώ, πλέον έχει καταντήσει πληκτικό και λίγο... σούπα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όταν, όμως, η εξαίρεση γίνεται κανόνας... too bad.

Τη Lilli την έβγαλα από τα links, διότι βαρέθηκα τα πολλά enter, τα πολλά line breaks και τα ιδιαίτερα μακροσκελή posts της. Λίγο το παράκανε, αν και τη θεωρώ καλή κοπέλα. Η ψυχωμάρα της οφείλεται, πιστεύω, στο ότι είναι θηλυκού γένους. Και εννοείται ότι μια γυναίκα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα παιδί μόνη της και πασχίζει να κρατήσει μια «α» αξιοπρέπεια, είναι κάτι παραπάνω από άξια σεβασμού. Η Lilli κερδίζει το σεβασμό μου ως άνθρωπος, ως «ιστορικό» πρόσωπο, θα μπορούσε να είναι ακόμη και κολλητή μου, όμως δε μου αρέσει το blog της. Sorry.

Βέβαια, η ίδια αγνοεί την ύπαρξή μου και σιγά μην τη νοιάζουν αυτά που γράφω εδώ για εκείνη. Όμως δεν τα γράφω για να τα διαβάσει αυτή. Remember, this is a blog, i.e. ημερολόγιον.

+ Για να σταματήσω τη γκρίνια, θα ήθελα να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη από τον A. F. Marx, ο οποίος είχε κάνει ένα σχόλιο σε παλιότερο κείμενο, μπήκα στο blog του, μου άρεσε, όμως για λόγους που ακόμα και τώρα μου είναι άγνωστοι, δεν έβαλα το link του στο πλάι. Ελπίζω κάποια στιγμή η μεγαλοψυχία του να με συγχωρέσει και να μη με περιλάβει στο στόμα του, το οποίο είναι από τα πλέον φαρμακερά και ικανά που έχω διαβάσει ever.

+ Μπορεί κάποιος να μου πει τι έγινε ο ICED EARTH συν ένα μάτσο εξάρια? Αυτό το παληκάρι έχει χαθεί εδώ και τέρμινα και μάλιστα σχεδόν αμέσως αφού μετακόμισε στο blogspot από το myspace.

+ Πιστεύω ότι υπάρχουν τόσα πολλά αξιόλογα ελληνικά blogs που αξίζει για να κάθεσαι να διαβάζεις ένα δίωρο την ημέρα να βάλεις μια σύνδεση στο σπίτι, ενώ δεν έχεις. Αλήθεια λέω, δεν έχω σύνδεση στο σπίτι (δουλεύω σε site και οι ταχύτητες που παίζουν εκεί είναι εντελώς out of space) και ψήνομαι να βάλω σύνδεση μόνο και μόνο γι αυτό. Σε όσους απαντήσουν ότι μπορώ να διαβάζω blogs από τη δουλειά, θα αποκριθώ πως αφ ενός υπάρχει κάθε μέρα εξωφρενικός φόρτος εργασίας, αφ ετέρου ο αγάμητος/κακογαμημένος και άρτι χωρισμένος αρχισυντάκτης μου με την κλίκα του που κατοικοεδρεύει στα πίσω από εμένα γραφεία θα αρχίσουν μαζί να λένε ότι «κωλοβαράω και δε δουλεύω». Το έχει κάνει στο παρελθόν, τώρα θα κωλώσει?

Εδώ και τώρα αλλαγή!

Ε, ναι, λοιπόν, έφερα γυναίκα στο σπίτι και το τακτοποίησε λίγο. Κι επειδής χειμώνας βαρύς, κρύο κάργα και η βρόχα πίπτει στρέιτ θρου, είπα να βάλω τα χαλιά και να κάνω κάτι μικροαλλαγές που ήθελα από καιρό να κάνω και δεν έβρισκα το χρόνο ή τη διάθεση.

Κατ αρχάς έβγαλα τα links των κειμένων για τα ΜΜΕ (Μόνο Μαλακισμένα Επιπλέουν). Από τη στιγμή που, όπως όλοι γνωρίζουμε, οι κουράδες και οι φελοί επιπλέουν με παροιμιώδη ευκολία, είπα να σταματήσω να προβάλω τόσο αενάως το γαμημένο χώρο που υπηρετώ (γαμώ το καντήλι μου).

Έκανα προσθαφαιρέσεις στα links των bloggers. Εννοείται ότι έκανα update στο post με την ομάς των NWOHMBers, η οποία απέκτησε νέα μέλη (γουελκόμ μπράδαζ), προσέθεσα τον AFMarx (άργησα και δεν καταλαβαίνω γιατί, ζητώ ταπεινά συγγνώμη) και έσβησα Lilli, Νικόδημο και Πιτσιρίκο, για λόγους που ίσως εξηγήσω σε μεταγενέστερο post.

Το pannasmontata είναι πολύ ωραίο, τελικά, με βόλεψε πολύ. Εκτός από τα templates έχει και άλλα καλούδια, χρήσιμα για εμάς τους pcοδώς ηλιθίους, αρχαιοελληνιστί ιδιώτας (εξ ου και το αγγλικό «idiot»).

See you later.