#1
Μια κυρία με πήρε τηλέφωνο την Παρασκευή, προπαραμονή των δημοτικών εκλογών. Μου εξήγησε πολύ ευγενικά ότι εκπροσωπεί τον κ. Διονύση Παπαδόγγονα, δημοτικό σύμβουλο και υποψήφιο με το συνδυασμό του Νικήτα Κακλαμάνη.
Μου είπε χαρακτηριστικά: «Με τη βοήθειά σας θα θέλαμε ο κ. Παπαδόγγονας να επανεκλεγεί».
Ας σημειώσω εδώ ότι μένω όλα μου τα χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλατεία Βικτωρίας, η οποία αποτελεί ένα από τα πιο υποβαθμισμένα και ταυτόχρονα πιο χρηστικά σημεία.
Η απάντησή μου (σιχαίνομαι αυτό το είδος στρατολόγησης, δημιουργεί και απευθύνεται σε μαλάκες ψηφοφόρους) ήταν ότι «πρώτα ας βοηθήσει αυτός να φτιάξουμε τη ρημάδα τη Βικτώρια που υποβαθμίζεται συνεχώς κι ύστερα βλέπω τι βοήθεια μπορώ εγώ να του προσφέρω».
Η κυρία τότε αποκρίθηκε ότι μπορώ να τον βρω τον κ. Παπαδόγγονα κάθε μέρα 11-1 στο γραφείο του και να του πω το πρόβλημά μου. Λες και είναι αυτός γιατρός κι εγώ έχω γρίπη...
Εκεί πήρα ανάποδες. «Δηλαδή, κυρία μου, της είπα, θα πάω εγώ στο γραφείο του να του πω για τα χάλια της περιοχής μου αντί να έρθει αυτός εδώ, να τσακιστεί να δει από κοντά το κέντρο της Αθήνας; Κι έχει το θράσος να ζητά την ψήφο μου;».
Η κυρά τα έχασε. «Μα ξέρετε...». Δίκιο είχε. Οι τρόμπες αυτοί ξέρουν τι πουστιρλίκι θα ακούσουν και γι αυτό βάζουν άλλους να παίρνουν τηλέφωνα, να ενοχλούν (για μένα αυτό είναι καθαρή ενόχληση) και να τρώνε τελικά αυτοί το σκατό.
Εγώ, όμως, τα είχα πάρει. «Ακούστε να δείτε, της λέω, εγώ είμαι 27 χρονών, έχω περάσει από συνδικαλισμό, έχω δει τα κόμματα εκ των έσω και ξέρω τι λαμογιά πέφτει. Τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια δεν έχει έρθει ούτε ένας να δει τα χάλια μας. Εγώ ούτως ή άλλως δεν είχα και πολλή όρεξη να ψηφίσω, γιατί πλέον δεν πιστεύω σε κανένα πούστη (ή μη...) δήμαρχο/δημοτικό σύμβουλο/(υπερ)νομάρχη. Άμα, όμως, μου λέτε για τέτοιους χάλιες, τότε το μόνο που καταφέρνετε είναι αυξάνετε το ποσοστό της αποχής. Χαίρετε». Και της το έκλεισα.
Το ξέρω. Ήμουν κακός. Δεν έφταιγε αυτή, όμως αυτή βρέθηκε στο ακουστικό μου.
Φαντάσου να είχα τον Παπαδόγγονα...
#2
Ίδια φάση, μια τύπισσα με παίρνει τηλέφωνο για να ψηφίσω έναν τυπάουα, πάλι του Κακλαμάνη.
Μπλα μπλα μπλα, μου λέει τα δικά της, εγώ λέω να δώσω τόπο στην οργή, όρεξη δεν είχα, να προσπαθώ να την κλείσω κι εκείνη να μην παίρνει χαμπάρι.
«Εσείς μένετε πλ. Βικτωρίας, έτσι δεν είναι;» Μπροστά ήσουν καρδιά μου;
«Α, δε σας είπα», α πείτε μου, «ο κ. Τυπάουας έχει και μια συνάντηση γνωριμίας κοντά σ’ εσάς», ατάκα ασίστ...
«Κοιτάξτε, της λέω, εγώ δε θέλω συγκεντρώσεις στην περιοχή μου, από τέτοιες όσες θέλω, από πάνω είναι η ΓΣΕΕ. Εγώ θέλω δημοτικάνθρωπους στην περιοχή μου να δούνε τα χάλια της. Όμως τόσο καιρό κανείς δεν έχει έρθει, τώρα πώς και φιλοτιμηθήκατε;»
Η τύπισσα σάστισε, διότι μέχρι εκείνη την ώρα άκουγε μόνο τους ναιναίκους και δεν της είχε τύχει ένα ατίθασο άτι like myself. Μου απάντησε ωστόσο ότι «ναι, γι αυτό σας λέω να έρθετε στη συγκέντρωση».
Συμπαθέστατη, αλλά του μουνιού της το χαβά.
«Καλά, λέω, εσείς λέτε τα δικά σας που είπατε στον προηγούμενο και θα πείτε και στον επόμενο κι εγώ σας λέω τα δικά μου».
«Κι εγώ τα σημειώνω», η απάντησή της. «Καλά κάνετε, σημειώστε τα, αλλά μην τα ‘γράψετε’» της λέω, για να μου απαντήσει «ορίστε; εεε, ναι, φυσικά, μείνετε ήσυχος».
«Μπράβο, της είπα, άξιος ο μισθός που σου πληρώνω».
Κόκκαλο η δικιά σου...
#3
Μπαίνω στο σπίτι το απόγευμα του Σαββάτου, έχοντας επιστρέψει από τη δουλειά. Στην είσοδο της πολυκατοικίας κοιτάζω τα γράμματα, μήπως μου έχει ξεφύγει τίποτα. Όντως. Μου έχει ξεφύγει ένα διαφημιστικό υποψηφίας δημοτικής συμβούλου.
Η λάμψη του απογευματιάτικου αθηναϊκού ήλιου άστραψε πάνω στα γαμψά μου δόντια, καθώς χαμογελούσα δολερά. Πάνω στο φάκελο απεικονιζόταν το πρόσωπο της ξανθιάς υποψηφίας με το όνομα Αξιώτη-Καρύδη Δέσποινα (Ντέμπορα). Πριν το όνομα και ο τίτλος της: Ιατρός. Πάνω από τη φωτό της η διεύθυνσή της: Παναγούλη 5, Κηφισιά...
Αυτό που μου κίνησε περισσότερο την προσοχή ήταν το σημασμένο κομμάτι του φακέλου, το οποίο έλεγε: «ΠΡΟΣΟΧΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΩΡΑΚΙ ΜΗΝΥΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΑΚΕΛΛΟ!!!».
Το δώρο ήταν ένα μαγνητάκι για το ψυγείο με τη φάτσα του Δεσποινιού. Αφού αυτή επιμένει να αυτοαποκαλείται «Ντέμπορα» εκ του Δέσποινα, εγώ θα τη λέω «Δεσποινιώ». Πειράζει;
Κεντρικό σύνθημα του Δεσποινιού: «Όμορφη Αθήνα, χωρίς εξαρτήσεις!»
Το βιογραφικό της ενδιαφέρον. Σταχυολογώ:
- «...γεννήθηκε στην Αθήνα και τελείωσε το Κολλέγιο».
Ποιο Κολλέγιο; Δεν διευκρινίζεται.
- «... απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και τελειόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έκανε MBA [MBA έτσι γενικά, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, όπως λέμε «πανεπιστήμων»]στο City University Of London [κάπου στο κέντρο της Αθήνας με τριετή φοίτηση] και είναι Υποψήφια Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της Παιδοψυχιατρικής».
Πώς γίνεται να είναι τελοιόφοιτος ενός τμήματος και Υποψήφια Διδάκτωρ σε ένα άλλο;
- «μετεκπαιδεύτικε επί τετραετία στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Maudsley του Λονδίνου, όπου εργαζόταν μέχρι πρόσφατα ως Senior House Officer».
Αυτή δηλαδή η μόνη της εργασιακή εμπειρία είναι στο αγγλικό νοσοκομείο το πωστολένε; Ωραία.
- «Ζητώ να μου δώσετε την ευκαιρία να δουλέψω για την Πόλη Της Ζωής Μας».
Φυσικά εννοεί να την αφήσουμε να δουλέψει για το συνδυασμό του Νικήτα Κακλαμάνη «Αθήνα, Πόλη Της Ζωής Μας». Εδώ οφείλω να πω ότι μπερδεύτηκα. Αυτηνής η πόλη της ζωής της ήταν μέχρι πρότινος το Λονδίνο, η διεύθυνση της κατοικίας της είναι στην Κηφισιά και θέλει να γίνει δημοτική σύμβουλος στο δήμο Αθηναίων;
Φςςς Μπόινγκ.
Όσον αφορά το ΙΑΤΡΟΣ που μας το έχει κοτσάρει έμπροσθεν του ονόματος λες και λέει «σερ Άλφρεντ Ράμσεϊ», πολύ θα ήθελα να μου πει πότε εξάσκησε την επιστήμη της, αφού στο βιογραφικό της λέει σαφέστατα ότι εργαζόταν στο πωστολένε ως «Senior House Officer». Αυτό τώρα το πιθανότερο είναι έχει τόση σχέση με την ιατρική επιστήμη και την άσκησή της, όσο και το Δεσποινιό με το Δήμο Αθηναίων.
Φαντάσου να με έπαιρνε το Δεσποινιό για να την ψηφίσω...
Η μαλακία μου ήταν το ότι για τους δύο προαναφερθέντες δε ρώτησα πού μένουν. Μαλακία όντως.
Στην ίδια μοίρα και ο τηλεοπτικώς εμμηνοπαυθείς Τερέντιος Ταχύς, ο οποίος ως δημότης Παλαιού Ψυχικού επεχείρησε να βάλει υποψηφιότητα στο δήμο Αθηναίων. Πάλι καλά που τον πρόλαβε το ΕΣΡ, γιατί θα τον περιλάβαινα εγώ και ποιος τον γλύτωνε.
Η Αθήνα βρίσκεται εν μέρει σε αυτά τα χάλια, διότι πολλές φορές έτυχε να έχει δήμαρχο που δεν έχει καμία σχέση με αυτή. Η Μπακογιάννη μένει στη Γλυφάδα (άλλο αν ο μπαμπάς της μένει στην Αραβαντινού, αντιπροσωπευτική κεντρική συνοικία της Αθήνας) και ο Αβραμόπουλος στην Κηφισιά (στην ίδια γειτονιά με το Δεσποινιώ).
Θα μου πεις, εδώ κανείς δεν είπε κουβέντα στον Καρατζαφέρη που πήγε να το παίξει Σαλονικιός, η Αθήνα θα τους νοιάξει που είναι έτσι κι αλλιώς μπουρδέλο;
Ευτυχώς ο Νικήτας μένει στο Παγκράτι. Με σύμβουλο το Δεσποινιό και το Διονύση, όμως, προκοπή δε βλέπω να κάνει...
Σας είπα τι ψήφισα; Απείχα συνειδητά.
Και εις άλλα με υγεία...
Αλρούδιος
