Arena Of Pleasures
28.6.06,15:03
Hurray!
Η εθνική Αγγλίας νίκησε με 1-0 το Εκουαδόρ και πήρε την πρόκριση για τα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Στη φωτογραφία τα... αρσενικά καμάρια του Σβεν Γκόραν Έρικσον πανηγυρίζουν ευτυχισμένα μπροστά στο φακό.
Στη φωτογραφία τα... αρσενικά καμάρια του Σβεν Γκόραν Έρικσον πανηγυρίζουν ευτυχισμένα μπροστά στο φακό.
25.6.06,21:00
Γουστάρω ρεεεεεεε
Αγαπημένοι μου φίλοι, bloggers και μη, δε μπορώ να δω καλά. Η αιτία γι' αυτό δεν είναι η αστρονομικού επιπέδου μυωπία μου, αλλά τα δάκρυα που έχουν γεμίσει τα μάτια μου, αφού η συγκίνηση σήμερα χτύπησε κόκκινα. Μα είναι δυνατόν να είμαι τόσο τυχερός; Είναι, είναι.
Εξηγούμαι. Το Μεγάλο Κανάλι της ελληνική τηλεόρασης (το μόνο Μεγάλο Κανάλι, αφού το Alter έχει το θράσος προβοκατόρικα να αυτοαποκαλείται "το νέο μεγάλο κανάλι") επανέφερε ένα χάρμα οφθαλμών σίριαλ, το οποίο προβάλλεται σε επανάληψη.
Εντάξει, στεναχωρέθηκα λίγο που δε θα δω φέτος για εκατομμυριοστή φορά τις "Τρεις Χάριτες" (αποζημιώνομαι, όμως, με το "Ρετιρέ"), όμως αυτή η σειρά που θα με κολλήσει φέτος το καλοκαίρι στην τηλεόραση δεν είναι άλλη από το "Ψίθυροι Καρδιάς". Ναι, λοιπόν, φίλοι μου, ο Γκλέτσος είναι εδώ και δυνατός.
Αφού σεργιάνισε το χειμώνα που μας πέρασε την τηλοψία με την εκπομπή-γροθιά στο κατεστημένο που έκανε στην Τηλεόραση του 902, αυτό το απόλυτο πρότυπο μάτσο άνδρα αφέθηκε στα χέρια των καλοκαιρινών επαναλήψεων, προκειμένου να αναδείξει εκ νέου το υποκριτικό του ταλέντο.
Μία σειρά ποίημα, μια σειρά ύμνος στην ψυχική καθαρότητα των τσιγγάνων που βάζει στην άκρη την πελματική τους βρώμα, ένα σίριαλ σταθμός στην ελληνική τηλεόραση. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι από τη μουσική των τίτλων ανεδείχθη ο μεγάλος μας τραγουδιστής Δημήτρης Μπάσης, ο οποίος επηρρέασε με το τραγούδι του τόσο τον πανταχού παρόντα Γιώργο Νταλάρα, όσο και τους Lordi.
Η σειρά, όπως είπα, αποτελεί ύμνο στο ηθικό ύψος των τσιγγάνων που δείχνουν όλη τους την ψυχική μεγαλοσύνη, αλλά και την καταφερτζοσύνη τους. Παράλληλα με την τελευταία, προβάλλεται και η σαβουρογαμιά που δέρνει εμάς τους "μπαλαμούς", αφού ο Γκλέτσος, προκειμένου να γαμήσει παρθένα με βρώμικες πατούσες, εγκαταλείπει τη θεογκόμενα Φαίη Κοκκινοπούλου. Βέβαια, πώς να απορήσει κάποιος με τον Γκλέτσο, όταν η ιστορία του η ίδια είναι μια ιστορία σαβουρογαμιάς. Δε λέω, της τονε φυστίκωνε και της Μαστροχώστα, όμως η μοναδική γυναίκα που παντρεύτηκε ήταν η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου, η οποία τον χώρισε, προφανώς επειδή έφαγε κάτι ψιλές. Κάποιες κακές γλώσσες λένε ότι τονε χώρισε όταν έμαθε ότι τονε ψηλόπαιρνε, αλλά αυτές οι γλώσσες είναι τόσο κακές που ούτε για γλυφομούνι δεν κάνουν, οπότε κι εγώ αρνούμαι να τις λάβω υπ' όψιν.
Περιμένω πώς και πώς τώρα να παίξει σε επανάληψη και το "Άγγιγμα Ψυχής", τη σειρά που δε θυμάμαι και δε μπορώ να βρω σε ποιο κανάλι είχε προβληθεί, όμως ανέδειξε έναν τεράστιο καλλιτέχνη ονόματι, όπως είπε και ο Αλιάγας στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων "Μιχάληηηηηηηηης Χατζηγιάννηηηηηηηης". Κάτι σαν το σπαστικό εκείνο μαλακισμένο άνθρωπο που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τα καλοκαίρια μου, περνώντας έξω από το σπίτι μου με τη ντουντούκα φωνάζοντας στις 7 το πρωί "ο γαύροοοοοοοοοοοος, έεεεεεεελαααααα, ο ψαράααααααααας". Εν πάση περιπτώσει, αυτή η σειρά (το Άγγιγμα Ψυχής), αν δεν τη θυμάστε, είναι η ιστορία ενός παπά (Μιχάλης Ζαλμάς) που δεν έχει ξαναπάει ποτέ του με γυναίκα (η τηλεόραση συναντά την πραγματικότητα) και του τυχαίνει να τον πλακώσει στις πίπες μια τρελοβυζού που την έχει δει καλλιτέχνης και που το όνομά της είναι Θεοφανία Παπαθωμά. Η απορία μου είναι πώς γίνεται με το όνομα "Θεοφανία" να βγεις γαμιόλα, αλλά ας προσπεράσουμε αυτήν την ασήμαντη απορία. Αυτή, λοιπόν, προφανώς στο σχολείο έπαιζε πολύ "πάρε τον παπά" και σκέφτηκε "το παίζαμε που το παίζαμε στα ψέμματα, δεν τον παίρνω και στ' αλήθεια;". Είδε κι απόειδε, λοιπόν, παράτησε τον γκόμενο και πήγε να φάει το παπαδίστικο το παστέλι που ήταν, φαίνεται, πιο νόστιμο και μύριζε και λιβάνι που είναι, ως γνωστόν, πολύ μαστουρωτικόν. Εδώ είναι το δράμα του παπά. Όχι μόνο είχε μάθει σε άλλα ως τώρα, να που του τυχαίνει γυναίκα και μάλιστα με βυζί για βυζοσκάμπιλο. Μιλάμε για το απόλυτο κοινωνικό δράμα.
Αναμένω αναμμένος.
Αλρούδιος
24.6.06,21:26
Έτσι γίνομαι κι εγώ αριστερός...
"O κ. Aλαβάνος, εκτός από την τεράστια αγωνιστική και πολιτική εμπειρία που διαθέτει, έχει και μια έντονη προσωπικότητα, ικανή να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά στον χώρο της ευρύτερης Aριστεράς."
Με 360 χιλιάρικα ευρώ στο λογαριασμό μου και ακίνητα αρκετά για να ανοίξω κτηματομεσιτικό γραφείο, γίνομαι κι εγώ αριστερός με τεράστια αγωνιστική και πολιτική εμπειρία. Μάλισα άμα τα είχα, όχι Συνασπισμός και κουραφέξαλα, και σταλινικός γινόμουνα.
Ρε πούστη μου, θες να αγιάσεις, να μην ανοίξεις το στόμα σου και να μην πετάξεις κακία για μια έστω ημέρα και αυτοί οι απίθανοι δε σε αφήνουν...
,18:33
Κουβάς εν όψει
Έχω παίξει στοίχημα τον Κλόζε να βγει πρώτος σκόρερ, ωραία; Παίζει Γερμανία-Σουηδία και στο 12ο λεπτό η Γερμανία κερδίζει 2-0 με δύο γκολ του βρωμοποδαρά του Ποντόλσκι.
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΠΙΑ!
Αυτός ο ποδαρίλας έβαλε και τα δύο γκολ με τη βοήθεια του Κλόζε! Σήμερα βρήκαν να γίνουν ομαδικοί; ΣΗΜΕΡΑ, ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ; Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι θα παρατήσω τα media και θα πάω να γίνω κουβατζής.
Επιφυλάσσομαι και θα επανέλθω.
[update] Τελικά το σκορ παρέμεινε ως είχε, ο Ποντόλσκι πήγε στα τρία γκολ και ο Κλόζε είχε και ευκαιρία τρανταχτή. Τι να πω, σταυρώνω τα δάχτυλα.
,16:45
Σάββατο πρωί στο Alter
Λοιπόν, έδειχνε η τηλεόραση ένα βιντεοκλίπ με κάτι μούλικα πάνω σε ένα μεσαιωνικό πειρατικό καράβι να τραγουδάνε... μαντολινάτα! Δεν κάνω πλάκα, τραγουδάγανε «κέρκυρα, κέρκυρα θα σε ξαναδώ, γλυκιά κεφαλλονιά μου κι εσένα σ’ αγαπώ», και γονείς δεν είχαν να τους μαζέψουν για την απόλυτη κατακρεούργηση του τραγουδιού.
Παρακάμπτουμε την αλλαγή (μάλλον πλαστική χειρουργική) στο στίχο και πάμε στο ντεκόρ. Όπως είπα, τα μούλικα τραγούδαγαν πάνω σε ένα πειρατικό για την Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά και είχαν έρθει στο κέφι. Το ένα μπάσταρδο κρατούσε μπουζούκι κι έπαιζε, ενώ από πίσω ακουγόταν το μαντολίνο. Τώρα, μαντολίνο και μπουζούκι είναι κάτι σα να ακούγεται φλάουτο κι εσύ να κρατάς σαξόφωνο. Άλλα δύο μύξικα τσουγκράγανε τους κατρούτζους με το κρασί! Είχαν στο χέρι τους μισόκιλα και τα τσουγκράγανε!!! Κοίταξα καλύτερα και είδα ότι όλα τα σκατόπαιδα κρατούσαν κατρούτζους!!! Μήπως τα σκατιάρικα ήταν τα εγγόνια του Ορέστη Μακρή; Δεν εξηγείται αλλιώς. Το κορυφαίο, όμως, το είδα λίγα δευτερόλεπτα μετά, ενώ ακόμη προσπαθούσα να συνέλθω. Ένα πιτσιρίκι κρατούσε ένα ψάρι στο χέρι και το έβαζε στο στόμα του! ΩΜΟ!!!! Μπαρμπούνι πρέπει να ήταν, αλλά και κουτσομούρα να ήταν, εγώ ωμό δε θα το άγγιζα καν, τα σιχαίνομαι τα ψάρια, βρωμάνε ψαρίλα.
Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι τα πειρατικά πλοία που έπλεαν στο Ιόνιο το Μεσαίωνα είχαν πάνω τους λιλιπούτειους τραγουδιστές που κατακρεουργούσαν κλασικά τραγούδια. Ίσως μάλιστα ανάμεσά τους να είχε και μια μικρή συμμετοχή ο Γιώργος Νταλάρας, με τον όρο η συνεργασία να αναφέρεται στο εξώφυλλο του δίσκου. Επίσης, εκείνη την εποχή, η τεχνολογία των μουσικών οργάνων βρισκόταν αρκετά μπροστά, με αποτέλεσμα να παίζεις μπουζούκι και να ακούγεται σαν μαντολίνο. Ενδέχεται να παίζεις μπαγλαμά και να ακούγεται σα βιολοντσέλο. Φυσικά δεν πρέπει να αγνοούμε και το ότι οι τότε πειρατές-τραγουδιστές-κωλόπαιδα-μούλικα έτρωγαν και σούσι-μπαρμπούνι.
Αφού τελείωσε η εκπομπή και έκανα τις σκέψεις που σας περιέγραψα στην αρχή για τη γκομενίτσα που την παρουσίαζε, είπα να παραμείνω συντονισμένος στο εν λόγω κανάλι και να παρακολουθήσω τις διαφημήσεις. Το αποτέλεσμα με αποζημίωσε. Διαφήμιζαν το νέο cd του συγκροτήματος «Ζουζούνια» με τίτλο «Τραγουδάμε Για Τα Σχήματα».
Το εν λόγω πόνημα θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τίτλο «Αποβλακώνουμε Τα Παιδιά Σας Για Να Μη Σας Ενοχλούν Όταν Σιδερώνετε» ή κάτι παρόμοιο. Ενδεικτικά αναφέρω τους ελάχιστους στίχους που πρόλαβα να συγκρατήσω:
- «Ποδόσφαιρο, ποδόσφαιρο, η μπάλα είναι σφαίρα».
Ο ίδιος στίχος θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τον Ίβιτσα Όσιμ ως εξής: «Γαμήστε τη, γαμήστε τη, η μπάλα είναι πουτάνα»
- «Κώωωωνος, κώωωωωνος»
Από το εν λόγω άσμα μόνο αυτές τις δύο λέξεις παίζει, αλλά αξίζει να σας πω ότι ο ρυθμός του είναι αυτός καψουροτράγουδου, σα να τραουδάει ο Γιώργος Τσαλίκης «Σούουουουλα, Σούουουουλα» ή κάτι παρόμοιο, τέλος πάντων.
Ποτέ δε μπορείς να φανταστείς πόσες εκπλήξεις σου επιφυλάσσει ένα πρωινό Σαββάτου μπροστά στην τηλεόραση...
,16:40
Για ποιον χτυπάει ο Καμπάνης;
Αυτός ο Γιαννούλης ο Καμπάνης, γαμώ τα παιδιά, ε; Μιλάω για τον απίθανο τύπο που εμφανίστηκε από το πουθενά και πήγε να πάρει τον ΠΑΟΚ. Τι απίστευτος τύπος, ενδεικτικός της επιχειρηματικής σοβαρότητας της χώρας μας. Πιστεύω ότι δείχνει επαρκώς την αρπακολατζίδικη νοοτροπία που μας διακατέχει, ή, όπως θα έλεγε και η Άντζελα, «μας διαπρέπει». Η δήλωσή του «θέλω γούστα με τον ΠΑΟΚ» θεωρώ πως ήταν όλα τα ευρά.
Η βραχεία παρουσία του Καμπάνη (που το μικρό του είναι «Γιαννούλης» και όχι «Γιάννης», αφού είναι νησιώτης) μου θύμισε αρκετά ευτράπελα της διοικητικής μας ποδοσφαιρικής κατάστασης. Είμαι αρκετά ευχαριστημένος, καθώς έχουμε προχωρήσει αρκετά σε αυτόν τον τομέα, ήδη βρισκόμαστε στην πλειτόκαινο εποχή και επελαύνουμε ακάθεκτα προς νέες εκπληκτικές εμπειρίες που θα πάνε το ελληνικό ποδόσφαιρο μπροστά.
Εννοείται ότι η αισθητική του Γιαννούλη (θα τον λέω με το μικρό του, λόγω της οικειότητας που μου ενέπνευσε) θύμισε Γιώργο Κοινούση, αν και περισσότερο προς «κυνούση» έφερε (όσοι το έπιασαν το λογοπαίγνιο, το έπιασαν). Μιλάμε ότι ήταν ολόιδιος! Αφού προχθές που είδα τον Κοινούση στο δρόμο, του φώναξα «Καμπάνη γερά, πάρτους τα λεφτά», αλλά κατάλαβα ότι ήταν ο Κοινούσης, γιατί ούτε που γύρισε να με κοιτάξει.
Το look «limo-σακάκι-με-μαντήλι-πουά-στην-τσέπη-μουστάκι-μακρύ-μαλλί-γυαλί-τεράστιο», όπως και η ως άνω δήλωση που μνημόνευσα που θύμισαν τον αλήστου μνήμης Σκλαβενίτη που κάποτε είχε εμφανιστεί ως σωτήρας της ΠΑΕ ΑΕΚ. Γαμώ τα παιδιά κι αυτός. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνεται αυτό, αφού ο Σκλαβενίτης είχε κάνει τη μεγαλοπρεπή εμφάνισή του, φορώντας λουλουδάτη βερμούδα και σαγιονάρες mitsuko. Μαζί με τον Σκλαβενίτη είχαν εμφανιστεί και άλλοι δύο τύποι. Ο εις εξ αυτών, ο κ. Καραγεωργίου, νομίζω έτσι λεγόταν, απεδείχθη αργότερα ότι ήταν όργανο του Βαρδινογιάννη σε εντεταλμένη υπηρεσία να μετατρέψει την ΑΕΚ σε ΟΦΗ, προκειμένου ο ΠΑΟ να εξοικονομήσει τα μεταφορικά για τους παίκτες του. Άλλο είναι να φέρνεις τον παίκτη από το Ηράκλειο και άλλο να τον φέρνεις από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο Καραγεωργίου ήταν φτυστός, εξ όσων θυμάμαι, ο Χρήστος Βαλαβανίδης στους «Αυθαίρετους», μόνο που αυτός λεγόταν «Χατζηγιώργης».
Ο έτερος ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μάκης Ψωμιάδης, γνωστότερος στην πιάτσα ως «Μάκαρος».
Με τη γνωστή του πουράκλα, αλλά και κοράκλα, ο Μάκης βγήκε μπροστά ως σωτήρ-εκπρόσωπος και είπε ότι θα κάνει την ΑΕΚ μεγάλη. Πρώτη κίνηση να φέρει στην ΑΕΚ νέο προπονητή το Φερνάντο Σάντος. Δεύτερη κίνηση, μετά το κράξιμο που έπεσε, να εξαφανίσει από προσώπου γης το Σκλαβενίτη και τον Καραγεωργίου. Η τρίτη κίνηση να εμφανίσει ως νέο πρόεδρο της ΑΕΚ κάποιον διάττοντα αστέρα ονόματι «Φίλων Αντωνόπουλος». Μεταξύ φίλων, που λέμε. Εγγύηση ο Φίλων. Μου θύμισε εκείνο το πρόστυχο ποιηματάκι που λέγαμε στο σχολείο «Σόλων Σόλων θέλεις...», εν πάσει περιπτώσει δε θα τα θυμιθούμε τώρα όλα. Φίλων Φίλων, θέλεις ΑΕΚ;
Προφανώς δεν ήθελε περισσότερο από όσο έπρεπε, διότι το πολύ το ΑΕΚ ΑΕΚ το βαριέται και ο Φίλων, οπότε ο τύπος λάκισε και στο προσκήνιο ήλθε ο μεγαλοπρεπής Χαρίλαος Ψωμιάδης, του Μάκαρου ξάδελφος, αλλά μια κοψιά ήταν και οι δύο, μιλάμε για καταστάσεις τάλε-κουάλε.
Ο Μάκαρος, μπορώ να πω, ότι ήταν φοβερός. Α, όλα κι όλα, ήταν κορυφή. Μπορεί κανείς να ξεχάσει τις εισόδους του στο γήπεδο με τις μαύρες σακκούλες της softex; Τον έβλεπαν οι γείτονες και έλεγαν «μα τι καλό παιδί αυτός ο Μάκης, παίρνει τα σκουπίδια του και πάει να τα πετάξει αλλού, μα τόση καθαριότητα πια;». Εμ, δεν ήταν τα σκουπίδια του, καημένοι μου...
Έμπαινε μέσα στο αείμνηστο γήπεδο ο Μάκης την ώρα που η ομάς είχε προπόνηση. «Αγαπούλες μου, ελάτε να σας ταΐσει ο θείος Μάκης». Μιλάμε για τρελές ατάκες, τύπου Blackman («κυρίες μουουουου») και δε συμμαζεύεται. Και οι παίκτες της ΑΕΚ, ψωμόλυσσες όλοι, έτρεχαν σαν τις πάπιες του Εθνικού Κήπου όταν τους πετάς ποπ κορν ή σαν τους Πακιστανούς της πλατείας Βικτωρίας κάθε Κυριακή που έχει βρωμόσουπα συσσίτιο.
Πολύ παιδί ο Ψωμιάδης. Έφυγε κακήν κακώς από την ΑΕΚ, αφού πλακώθηκε με το Νικολαΐδη. Τεράστιος ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού, ο κ. Λιάνης, ξάδελφος της χήρας προέδρου. Έπρεπε να πιάσει το Ντέμη από τα πέτα ο Μάκαρος, προκειμένου η Πολιτεία να επέμβει. Μέχρι τότε είχε επέμβει μόνο το Κεφαλάρι που είναι πιο κάτω (κρύο αστείο). Υπόδικος ων ο Ψωμιάδης για καταχρήσεις και άλλα συναφή ευγαή ευεργετήματα, εθεάθη από τον γράφοντα να πίνει ανενόχλητος τους φρέντους του στο «Deals» του Ψυχικού. Άρχοντας σου λέω...
Λίγο καιρό αργότερα, ο Μάκης συνεργάστηκε με τον τότε δήμαρχο Άνω Λιοσίων κ. Παπαδήμα, πολύ καλός άνθρωπος και αυτός. Μου το έλεγε σε μια συνομιλία μας ένας δημοτικός σύμβουλος της περιοχής το πόσο καλός άνθρωπος είναι ο κ. Παπαδήμας. Τόσο καλός που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να πείσει τους εργαζόμενους στις δημοτικές επιχειρήσεις να τον ψηφίσουν, διότι αυτός ήταν η σωτηρία του τόπου. Όπως οι ψωμιαδοσκλαβενίτηδες ήταν η σωτηρία της ΑΕΚ. Η δημοφιλοσύνη του κου Παπαδήμα φαίνεται, εξάλλου, και από τα ποσοστά που κατελάμβανε στις εκλογές, κάτι ογδοντάρια, εβδομηντάρια τοις εκατό, μιλάμε για αριθμητικά δεδομένα μπανανιών, έτσι. Άμα ο άνθρωπος έχει λαϊκό έρεισμα. Τέλος πάντων, ο κ. Παπαδήμας είδε το Μάκη που έρεψε και του έδωσε τον Ακράτητο, να έχει κάτι να κάνει ο άνθρωπος. Ο Μάκης, από την πλευρά του, είδε το γιο του, ο οποίος είχε σπουδάσει στην Αγγλία κάτι σχετικό με μάνατζμεντ και είχε εν τω μεταξύ γυρίσει, να ψωλοβροντάει ολημερίς, διότι δουλειά δεν είχε ο διάολος, λάστιχο το’ χε κάνει, και του είπε «έλα εδώ γιε-αγαπούλα, να παίξουμε το ‘γίνε πρόεδρος’. Πάρε τον Ακράτητο και κάντον ομαδάρα. Εσύ θα είσαι ο από πάνω και εγώ ο από πάνω του από πάνω».
Έτσι, λοιπόν, μετά βαΐων και κλάδων ήρθε στον Ακράτητο ο Ίλιε Ντουμιτρέσκου. Λαμπρός κόουτς, είχε κάνει πρακτική εξάσκηση στην ΑΕΚ και είχε ρίξει μια πούτσα τέτοια με το συμπάθειο στον Ολυμπιακό, αφού η ΑΕΚ χωρίς λεφτά, χωρίς κόσμο, χωρίς να τη νοιάζει τίποτα είχε νικήσει μέσα στη Ριζούπολη 1-0 με γκολ του Βασίλη (Χασογκο)Λάκη. Το θυμάμαι σαν χθες αυτό, διότι τότε ήμουν φαντάρος και έβλεπα το ματς στο ΚαΨιΜί, το οποίο έκτοτε μετονομάστηκε σε ΚάΨεΜε, διότι με το έβαλε το γκολ ο Λάκης εγώ το έκαψα ολοσχερώς και είπα ότι ήταν ατύχημα.
Φοβερό παιδί ο Ντουμιτρέσκου, αλλά αδικημένο. Ήρθε στον Ακράτητο να δουλέψει, να δείξει σε όλους από πού αγοράζει αυτά τα φοβερά πουκάμισα, αλλά έτυχε ο αδελφός του να συνεργάζεται με το Μάκαρο σε επιχειρήσεις εισαγωγών εεεε, ας πούμε, πρώτων υλών. Τον έριξε, όμως, το Μάκαρο σε μία μπάζα και τα πλήρωσε όλα ο καημένος ο Ντούμι που έφαγε της χρονιάς του από το Μακούλη μας.
Τώρα το θέμα ποιο είναι. Τι σχέση έχει ο Καμπάνης με τον Ψωμιάδη και πού θέλω εγώ να καταλήξω. Μωρέ, καμία σχέση δεν έχει. Απλά, είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που όσο ξαφνικά έγινε γνωστός μέσω της υποψηφιότητάς του με τον ΠΑΟΚ τόσο ξαφνικά έγινε μπουχός. Αυτός είναι ο Καμπάνης, τι νομίζατε, ότι θα έπαιρνε το μαγικό ραβδάκι και θα έκανε τον ΠΑΟΚ Γιουβέντους; Μα σοβαρά περιμένατε προκοπή από υποψήφιο αγοραστή που εμφανίστηκε με μεσιτεία του Βίκτωρος; Ρε, πάτε καλά; Θα με τρελάνετε, ρε σεις.
Όσο το ποδόσφαιρό μας είναι μπουρδέλο, τόσο Σκλαβενίτηδες, Καμπάνηδες, Καραγεωργίου, Ψωμιάδηδες, Μητρόπουλοι θα μπαίνουν μέσα και θα αλωνίζουν. Απλά πράγματα, ένα κι ένα κάνουν δύο, που λέγουσι. Να αλλάξουν τα πράγματα, δεν αλλάζουν. Θέλει αρχίδια για να αλλάξουν κι εμείς οι Ελληνάρες που είμαστε αρπακολατζήδες, όπως έλεγα, αρχίδια έχουμε μόνο όταν φωνάζουμε. Στη θεωρία καλοί είμαστε, στην πράξη είμαστε One (δηλ. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν).
Τι θα γίνει με τον ΠΑΟΚ τώρα; Ειλικρινά, στ’ αρχίδια μου κι ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ και ο Γαύρος και ο Βάζελος, δε θα μπορούσα να αδιαφορήσω περισσότερο για τις κωλοομάδες μας. Μουντιάλ 11 μήνες + 1 μήνα επαναλήψεις το χρόνο μπορούμε να βλέπουμε; Αφού και μπάλα ελληνική που βλέπουμε, μία φορά ασχολούμαστε με το τόπι και εννέα με τα λογής λαμόγια, πλάκα με κάνετε; Λοιπόν το θέμα δεν είναι τι θα γίνει με τον ΠΑΟΚ (όπου ΠΑΟΚ βάλε οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να βρεθεί στη θέση του, γιατί πραγματικά ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ομάδα μπορεί να βρεθεί στη θέση του).
Το θέμα είναι τι θα γίνει επιτέλους με την πάρτη μας.
Η βραχεία παρουσία του Καμπάνη (που το μικρό του είναι «Γιαννούλης» και όχι «Γιάννης», αφού είναι νησιώτης) μου θύμισε αρκετά ευτράπελα της διοικητικής μας ποδοσφαιρικής κατάστασης. Είμαι αρκετά ευχαριστημένος, καθώς έχουμε προχωρήσει αρκετά σε αυτόν τον τομέα, ήδη βρισκόμαστε στην πλειτόκαινο εποχή και επελαύνουμε ακάθεκτα προς νέες εκπληκτικές εμπειρίες που θα πάνε το ελληνικό ποδόσφαιρο μπροστά.
Εννοείται ότι η αισθητική του Γιαννούλη (θα τον λέω με το μικρό του, λόγω της οικειότητας που μου ενέπνευσε) θύμισε Γιώργο Κοινούση, αν και περισσότερο προς «κυνούση» έφερε (όσοι το έπιασαν το λογοπαίγνιο, το έπιασαν). Μιλάμε ότι ήταν ολόιδιος! Αφού προχθές που είδα τον Κοινούση στο δρόμο, του φώναξα «Καμπάνη γερά, πάρτους τα λεφτά», αλλά κατάλαβα ότι ήταν ο Κοινούσης, γιατί ούτε που γύρισε να με κοιτάξει.
Το look «limo-σακάκι-με-μαντήλι-πουά-στην-τσέπη-μουστάκι-μακρύ-μαλλί-γυαλί-τεράστιο», όπως και η ως άνω δήλωση που μνημόνευσα που θύμισαν τον αλήστου μνήμης Σκλαβενίτη που κάποτε είχε εμφανιστεί ως σωτήρας της ΠΑΕ ΑΕΚ. Γαμώ τα παιδιά κι αυτός. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνεται αυτό, αφού ο Σκλαβενίτης είχε κάνει τη μεγαλοπρεπή εμφάνισή του, φορώντας λουλουδάτη βερμούδα και σαγιονάρες mitsuko. Μαζί με τον Σκλαβενίτη είχαν εμφανιστεί και άλλοι δύο τύποι. Ο εις εξ αυτών, ο κ. Καραγεωργίου, νομίζω έτσι λεγόταν, απεδείχθη αργότερα ότι ήταν όργανο του Βαρδινογιάννη σε εντεταλμένη υπηρεσία να μετατρέψει την ΑΕΚ σε ΟΦΗ, προκειμένου ο ΠΑΟ να εξοικονομήσει τα μεταφορικά για τους παίκτες του. Άλλο είναι να φέρνεις τον παίκτη από το Ηράκλειο και άλλο να τον φέρνεις από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Ο Καραγεωργίου ήταν φτυστός, εξ όσων θυμάμαι, ο Χρήστος Βαλαβανίδης στους «Αυθαίρετους», μόνο που αυτός λεγόταν «Χατζηγιώργης».
Ο έτερος ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μάκης Ψωμιάδης, γνωστότερος στην πιάτσα ως «Μάκαρος».
Με τη γνωστή του πουράκλα, αλλά και κοράκλα, ο Μάκης βγήκε μπροστά ως σωτήρ-εκπρόσωπος και είπε ότι θα κάνει την ΑΕΚ μεγάλη. Πρώτη κίνηση να φέρει στην ΑΕΚ νέο προπονητή το Φερνάντο Σάντος. Δεύτερη κίνηση, μετά το κράξιμο που έπεσε, να εξαφανίσει από προσώπου γης το Σκλαβενίτη και τον Καραγεωργίου. Η τρίτη κίνηση να εμφανίσει ως νέο πρόεδρο της ΑΕΚ κάποιον διάττοντα αστέρα ονόματι «Φίλων Αντωνόπουλος». Μεταξύ φίλων, που λέμε. Εγγύηση ο Φίλων. Μου θύμισε εκείνο το πρόστυχο ποιηματάκι που λέγαμε στο σχολείο «Σόλων Σόλων θέλεις...», εν πάσει περιπτώσει δε θα τα θυμιθούμε τώρα όλα. Φίλων Φίλων, θέλεις ΑΕΚ;
Προφανώς δεν ήθελε περισσότερο από όσο έπρεπε, διότι το πολύ το ΑΕΚ ΑΕΚ το βαριέται και ο Φίλων, οπότε ο τύπος λάκισε και στο προσκήνιο ήλθε ο μεγαλοπρεπής Χαρίλαος Ψωμιάδης, του Μάκαρου ξάδελφος, αλλά μια κοψιά ήταν και οι δύο, μιλάμε για καταστάσεις τάλε-κουάλε.
Ο Μάκαρος, μπορώ να πω, ότι ήταν φοβερός. Α, όλα κι όλα, ήταν κορυφή. Μπορεί κανείς να ξεχάσει τις εισόδους του στο γήπεδο με τις μαύρες σακκούλες της softex; Τον έβλεπαν οι γείτονες και έλεγαν «μα τι καλό παιδί αυτός ο Μάκης, παίρνει τα σκουπίδια του και πάει να τα πετάξει αλλού, μα τόση καθαριότητα πια;». Εμ, δεν ήταν τα σκουπίδια του, καημένοι μου...
Έμπαινε μέσα στο αείμνηστο γήπεδο ο Μάκης την ώρα που η ομάς είχε προπόνηση. «Αγαπούλες μου, ελάτε να σας ταΐσει ο θείος Μάκης». Μιλάμε για τρελές ατάκες, τύπου Blackman («κυρίες μουουουου») και δε συμμαζεύεται. Και οι παίκτες της ΑΕΚ, ψωμόλυσσες όλοι, έτρεχαν σαν τις πάπιες του Εθνικού Κήπου όταν τους πετάς ποπ κορν ή σαν τους Πακιστανούς της πλατείας Βικτωρίας κάθε Κυριακή που έχει βρωμόσουπα συσσίτιο.
Πολύ παιδί ο Ψωμιάδης. Έφυγε κακήν κακώς από την ΑΕΚ, αφού πλακώθηκε με το Νικολαΐδη. Τεράστιος ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού, ο κ. Λιάνης, ξάδελφος της χήρας προέδρου. Έπρεπε να πιάσει το Ντέμη από τα πέτα ο Μάκαρος, προκειμένου η Πολιτεία να επέμβει. Μέχρι τότε είχε επέμβει μόνο το Κεφαλάρι που είναι πιο κάτω (κρύο αστείο). Υπόδικος ων ο Ψωμιάδης για καταχρήσεις και άλλα συναφή ευγαή ευεργετήματα, εθεάθη από τον γράφοντα να πίνει ανενόχλητος τους φρέντους του στο «Deals» του Ψυχικού. Άρχοντας σου λέω...
Λίγο καιρό αργότερα, ο Μάκης συνεργάστηκε με τον τότε δήμαρχο Άνω Λιοσίων κ. Παπαδήμα, πολύ καλός άνθρωπος και αυτός. Μου το έλεγε σε μια συνομιλία μας ένας δημοτικός σύμβουλος της περιοχής το πόσο καλός άνθρωπος είναι ο κ. Παπαδήμας. Τόσο καλός που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να πείσει τους εργαζόμενους στις δημοτικές επιχειρήσεις να τον ψηφίσουν, διότι αυτός ήταν η σωτηρία του τόπου. Όπως οι ψωμιαδοσκλαβενίτηδες ήταν η σωτηρία της ΑΕΚ. Η δημοφιλοσύνη του κου Παπαδήμα φαίνεται, εξάλλου, και από τα ποσοστά που κατελάμβανε στις εκλογές, κάτι ογδοντάρια, εβδομηντάρια τοις εκατό, μιλάμε για αριθμητικά δεδομένα μπανανιών, έτσι. Άμα ο άνθρωπος έχει λαϊκό έρεισμα. Τέλος πάντων, ο κ. Παπαδήμας είδε το Μάκη που έρεψε και του έδωσε τον Ακράτητο, να έχει κάτι να κάνει ο άνθρωπος. Ο Μάκης, από την πλευρά του, είδε το γιο του, ο οποίος είχε σπουδάσει στην Αγγλία κάτι σχετικό με μάνατζμεντ και είχε εν τω μεταξύ γυρίσει, να ψωλοβροντάει ολημερίς, διότι δουλειά δεν είχε ο διάολος, λάστιχο το’ χε κάνει, και του είπε «έλα εδώ γιε-αγαπούλα, να παίξουμε το ‘γίνε πρόεδρος’. Πάρε τον Ακράτητο και κάντον ομαδάρα. Εσύ θα είσαι ο από πάνω και εγώ ο από πάνω του από πάνω».
Έτσι, λοιπόν, μετά βαΐων και κλάδων ήρθε στον Ακράτητο ο Ίλιε Ντουμιτρέσκου. Λαμπρός κόουτς, είχε κάνει πρακτική εξάσκηση στην ΑΕΚ και είχε ρίξει μια πούτσα τέτοια με το συμπάθειο στον Ολυμπιακό, αφού η ΑΕΚ χωρίς λεφτά, χωρίς κόσμο, χωρίς να τη νοιάζει τίποτα είχε νικήσει μέσα στη Ριζούπολη 1-0 με γκολ του Βασίλη (Χασογκο)Λάκη. Το θυμάμαι σαν χθες αυτό, διότι τότε ήμουν φαντάρος και έβλεπα το ματς στο ΚαΨιΜί, το οποίο έκτοτε μετονομάστηκε σε ΚάΨεΜε, διότι με το έβαλε το γκολ ο Λάκης εγώ το έκαψα ολοσχερώς και είπα ότι ήταν ατύχημα.
Φοβερό παιδί ο Ντουμιτρέσκου, αλλά αδικημένο. Ήρθε στον Ακράτητο να δουλέψει, να δείξει σε όλους από πού αγοράζει αυτά τα φοβερά πουκάμισα, αλλά έτυχε ο αδελφός του να συνεργάζεται με το Μάκαρο σε επιχειρήσεις εισαγωγών εεεε, ας πούμε, πρώτων υλών. Τον έριξε, όμως, το Μάκαρο σε μία μπάζα και τα πλήρωσε όλα ο καημένος ο Ντούμι που έφαγε της χρονιάς του από το Μακούλη μας.
Τώρα το θέμα ποιο είναι. Τι σχέση έχει ο Καμπάνης με τον Ψωμιάδη και πού θέλω εγώ να καταλήξω. Μωρέ, καμία σχέση δεν έχει. Απλά, είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που όσο ξαφνικά έγινε γνωστός μέσω της υποψηφιότητάς του με τον ΠΑΟΚ τόσο ξαφνικά έγινε μπουχός. Αυτός είναι ο Καμπάνης, τι νομίζατε, ότι θα έπαιρνε το μαγικό ραβδάκι και θα έκανε τον ΠΑΟΚ Γιουβέντους; Μα σοβαρά περιμένατε προκοπή από υποψήφιο αγοραστή που εμφανίστηκε με μεσιτεία του Βίκτωρος; Ρε, πάτε καλά; Θα με τρελάνετε, ρε σεις.
Όσο το ποδόσφαιρό μας είναι μπουρδέλο, τόσο Σκλαβενίτηδες, Καμπάνηδες, Καραγεωργίου, Ψωμιάδηδες, Μητρόπουλοι θα μπαίνουν μέσα και θα αλωνίζουν. Απλά πράγματα, ένα κι ένα κάνουν δύο, που λέγουσι. Να αλλάξουν τα πράγματα, δεν αλλάζουν. Θέλει αρχίδια για να αλλάξουν κι εμείς οι Ελληνάρες που είμαστε αρπακολατζήδες, όπως έλεγα, αρχίδια έχουμε μόνο όταν φωνάζουμε. Στη θεωρία καλοί είμαστε, στην πράξη είμαστε One (δηλ. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν).
Τι θα γίνει με τον ΠΑΟΚ τώρα; Ειλικρινά, στ’ αρχίδια μου κι ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ και ο Γαύρος και ο Βάζελος, δε θα μπορούσα να αδιαφορήσω περισσότερο για τις κωλοομάδες μας. Μουντιάλ 11 μήνες + 1 μήνα επαναλήψεις το χρόνο μπορούμε να βλέπουμε; Αφού και μπάλα ελληνική που βλέπουμε, μία φορά ασχολούμαστε με το τόπι και εννέα με τα λογής λαμόγια, πλάκα με κάνετε; Λοιπόν το θέμα δεν είναι τι θα γίνει με τον ΠΑΟΚ (όπου ΠΑΟΚ βάλε οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να βρεθεί στη θέση του, γιατί πραγματικά ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ομάδα μπορεί να βρεθεί στη θέση του).
Το θέμα είναι τι θα γίνει επιτέλους με την πάρτη μας.
Αλρούδιος
23.6.06,23:45
Κρυφά Καλντερίμια
Παρακολούθησα την Παρασκευή, δυστυχώς για πρώτη φορά, την εκπληκτικής ποιότητας σειρά του ΑΝΤ1 «Κρυφά Μονοπάτια» που φέρει κι αυτή, όπως όλες οι μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες, την υπογραφή, όχι του Γιώργου Νταλάρα, αλλά του Μανούσου Μανουσάκη. Λέω «δυστυχώς», επειδή δεν την έβλεπα όλη τη χρονιά, και ανακάλυψα αυτό το σπάνιο τηλεοπτικό διαμάντι σε μια περίληψη που δείχνει η τηλεόραση του ΑΝΤ1, τώρα που έκοψε όλες τις εκπομπές του και δεν έχει τι να δείξει και δείχνει μαλακίες.
Δουλειά δεν είχα να κάνω και είπα να δω το εν λόγω πόνημα του συμπαθούς κρητικού σκηνοθέτου. Τι να δω, δηλαδή; Να δω Γαλλία-Τόγκο; Σιγά μη βάλω να δω και το Τσάμπιονς Λιγκ μπιρίμπας, περισσότερο ενδιαφέρον θα έχει αυτό.
Όπως έλεγα, από πού να αρχίσω;
Για τους μη μυημένους: Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης (Πέτρος), αυτό το τεράστιο μέγεθος της υποκριτικής, είναι ένας αγνός έφηβος Λάκων που ζει στην αγνή ορεινή Λακωνία. Ο εξάδελφός του, ο Αλέξης, η αποτυχία η ίδια, έρχεται στην επαρχία με την αραβωνιάρα του, η οποία είναι η Μαίρη Ακριβοπούλου και επαγγέλεται καθηγήτρια μαθηματικών (ουστ, θάνατος μωρή). Για την ακρίβεια, έρχονται στην ορεινή Λακωνία, επειδή η Μαιρούλα μας διορίστηκε μαθηματικός στο Λύκειο Κατσικοχωρίου.
Έλα μου, όμως, που μαθητής της Μαιρούλας μας είναι ο Γιαννάκης μας, ο οποίος τυγχάνει και μαθηματική ιδιοφυία. Είδε και απόειδε με τα κριάρια το παιδί, είπε να δοκιμάσει και πώς είναι το γυναικείο. Έφηβος γαρ, αντίκρισε τη Μαιρούλα και του πήγε το τσουτσούνι στα ύψη. Την εκουτούπωσε κοινώς, ή, για την ακρίβεια (αφού τη λένε και Ακριβοπούλου), εκουτουπώθησαν. Δηλαδή, όχι μόνο συνουσιάστηκαν, γαμήθηκαν κιόλας.
Έλα, όμως, που τα πλάνα είναι πολύ ευρηματικά. Αυτό με εντυπωσίασε περισσότερο. Ο Τσιμιτσέλης-Πέτρος, που είναι και πολύ Λάκων λάβερ, να ούμε, κουτούπωσε τη μια βραδιά την Μαιρούλα, όμως την επομένη το βράδυ κουτούπωσε και τη γκόμενά του που τη λένε Μάρθα και που είναι και συμμαθήτριά του. Η γκόμενα είναι πολύ καλή, όμως, πώς να το κάνουμε, είναι και χωριατοπούλα, πολύ μπας-κλας. Ενώ η Μαιρούλα, μπορεί να είναι σα μυγόχεσμα, αλλά, όσο να’ ναι, είναι και καθηγήτρια, έχει και ένα πτυχίο.
Κατά τη διάρκεια της εξιστόρησης του θυελλώδους αυτού έρωτος έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε εξαιρετικές σκηνές της ελληνικής υπαίθρου. ΠουΧου, είμαι στην τουαλέτα και χέζω (άνθρωπος είμαι κι εγώ) και ακούω ένα μουγκρητό άλλο πράμα. Τρέχω αβράκωτος στην τιβί μου και τι να δω. Ο Τσιμιπέτρος ξεγεννάει ένα γίδι, το οποίο μάλλον δεν επέζησε έτσι που ούρλιαζε, και, τσουπ!, φάντης-μπαστούνι ξεπετάγεται η ξαδέλφη-καθηγήτρια-άρτι κουτουπωθείσα. Προφανώς ήθελε να δει το σχήμα του κεράτου που είχε το γίδι για να πάρει ιδέες για αυτό που φόρεσε στον άνδρα της, τον Αλέξη, τον αποτυχημένο, ή ήθελε να δει τι θα της συμβεί αν σε κάποιο τσιμιτσελοκουτούπωμα ξεχάσει να βάλει την καπότα.
Κάμποσες σκηνές νωρίτερα, είχα γυρίσει το κεφάλι μου στην άλλη μεριά, από το παράθυρο, και χάζευα ένα ζευγάρι, το οποίο προφανώς έβλεπε την ίδια σειρά και είχε ξανάψει και ξεσπούσε ξεσχιζούμενο, όταν άκουσα τον Πετροτσέλη να καλεί γυνή τινά «βασίλισσά μου» και να την ασπάζεται. «Τον πούστη, λέω, πάλι την πηδάει;». Γυρνάω να δω και τι να δω; Ο αθεόφοβος είχε βγάλει τις μέλισσες από το μελίσσι και φίλαγε τη βασίλισσα.
Α, ρε Μανουσάκη, θεός είσαι…
Του χρόνου, λέει, ο αντένας ανακοίνωσε ότι θα παίξει δύο σειρές του Μανούσου, όπου θα έχει στη μία τη σκηνοθεσία και στην άλλη τη γενική εποπτεία. Μόλις το έμαθα έσπευσα στο Βασιλόπουλο της Εθνικής Οδού, ο οποίος είναι και κοντά στο σπίτι μου, διότι διαμένω σε ένα φτωχικό σπίτι στην Εκάλη, και αγόρασα προμήθειες ποπ κορν που μπαίνουν στα μικροκύματα, προκειμένου να εμπλουτίσω τη θέαση αυτών των αριστουργημάτων.
Άσε που συνεχίζεται και το «Του Αράπη η Ψωλιά» με τον Κώστα Σομεράκη εις τον αυτόν σταθμόν. Αυτό κι αν θα με καθηλώσει. Όμως για το εν λόγω αριστούργημα λέω να σας μιλήσω κάποια άλλη φορά.
15.6.06,21:53
Καλώς τα παιδιά
Ο μόνος τρόπος να μάθεις για άλλους bloggers, χωρίς να δεις τα ονόματά τους σε άλλα blogs, είναι να σου αφήσουν ένα σχόλιο. Ο RockOrDie άφησε το σχόλιό του, λοιπόν, για τα σκουλήκια και έκανε γνωστή την παρουσία του σε μένα. Το blog του, λοιπόν, είναι, όπως και του icedearth μια rock'n'beer όαση σε ένα διαδίκτυο που δε θέλει όλους εμάς που έχουμε "σατανιστικά" ακούσματα και ασχολούμεθα με ποταπά πράγματα, όπως η μπάλα.
Rockordie, καλώς σε έβαλα, φυσικά χωρίς να σε ρωτήσω, στην πλαϊνή στήλη με τους my people bloggers.
Μου ήρθε κάτι καλό: ROCK OR DIE, MAKE YOUR CHOICE...
Cheerz
Αλρούδιος
13.6.06,23:28
Περί σκωλήκων...
Τέσσερα σκουλήκια τοποθετήθηκαν σε τέσσερα χωριστά δοχεία.
Το πρώτο σκουλήκι τοποθετήθηκε σε ένα δοχείο με οινόπνευμα.
Το δεύτερο σκουλήκι τοποθετήθηκε σε ένα δοχείο με σύννεφα καπνού τσιγάρου.
Το τρίτο σκουλήκι τοποθετήθηκε σε ένα δοχείο με σπέρμα.
Το τέταρτο σκουλήκι τοποθετήθηκε σε ένα δοχείο με χώμα.
Μετά από 24 ώρες:
Το πρώτο σκουλήκι πέθανε.
Το δεύτερο σκουλήκι πέθανε.
Το τρίτο σκουλήκι πέθανε.
Το τέταρτο σκουλήκι επέζησε.
ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ
Αν πίνεις, καπνίζεις και πηδάς, δεν πιάνεις σκουλήκια.
,22:17
Φοιτητικό κούνημα
Επειδή από φοιτητικά έδρανα, γενικές συνελεύσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις και λοιπά συμπαρομαρτούντα έχουμε περάσει κι εμείς και αφ' ενός δεν είμεθα άσχετοι, όπως οι πιο πολλοί εξ όσων απ' έξω κάνουν δηλώσεις περί φοιτητικού κινήματος, αφ' ετέρου δεν είμαστε νεοσσοί, όπως οι φοιτητές που κάνουν δηλώσεις, έχω να πω τα εξής.
Ο μόνος τρόπος για να έχουν αποτέλεσμα οι φοιτητικοί αγώνες είναι να είναι πολιτικοί.
ΠΡΟΣΟΧΗ!
Όταν λέμε "πολιτικοί", δεν εννοούμε "κομματικοί". Άλλο το ένα πράγμα και άλλο το άλλο. Όταν βλέπετε τον ΟΝΝΕΔίτη-ΠΑΣΠίτη-ΠΚΣίτη να ωρύεται για το φοιτητικό κίνημα στις τηλεοράσεις και τις γενικές συνελεύσεις, να ξέρετε ότι το μόνο πράγμα που τον νοιάζει είναι να εξαργυρώσει τις φωνές του σε ψήφους ή/και εγγραφές στην παράταξη ή/και πολιτική νεολαία που εκπροσωπεί. Αυτό ισχύει για όλους! Είναι μιλάμε για ΟΝΝΕΔ, είτε για νεολαία ΠαΣοΚ, είτε για ΠΚΣ/ΚΝΕ. Οι φωνές έχουν μόνο μία ιδιοτέλεια: ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.
Φυσικά, το να οργανώνεσαι σε μία πολιτική νεολαία δεν είναι κακό, ή, αν προτιμάτε, δεν είναι απαραιτήτως κακό. Όμως το πρόβλημα είναι ότι οι γραμμές που κατεβαίνουν σε γενικές συνελεύσεις κλπ δεν είναι προϊόντα φοιτητικής σκέψης, αλλά φοιτητοπατρικής σκέψης και τις περισσότερες φορές προέρχονται από άτομα που έχουν τριανταρήσει στα έδρανα και κατηγορούν τους κακούς καθηγητές που τους έχουν στη μπούκα και δεν τους περνάνε, επειδή είναι "αντιδεξιά κομμούνια" ή "αντιπασόκ/αντικκε φασιστόμουτρα".
Ο μόνος δρόμος για να βγει το φοιτητικό κίνημα από το αδιέξοδο είναι να ενδιαφερθεί σοβαρά ο φοιτητής, ο μέσος φοιτητής. Διότι όλοι αυτοί οι φοιτητοπατέρες τύπου Κουσουρή (οι παλιότεροι εξ ημών θυμόμαστε τι εστί Κουσουρής) μόνο μέσοι φοιτητές δεν είναι.
Φυσικά δεν είναι λύση η στροφή στις λεγόμενες "ανεξάρτητες" κινήσεις. Τι σημαίνει, δηλαδή, "ανεξάρτητος"; Ποιος είναι ο "εξαρτημένος"; Μαλακίες και κολοκύθια τούμπανα. Κι αυτοί στο ίδιο καζάνι βράζουν, ψήφους θέλουν, διότι κι αυτοί κάπου πρέπει να λογοδοτήσουν.
Με τους αριστεριστές των ΕΑΑΚ βλέπετε ότι δεν ασχολούμαι, δεν αξίζει, εξάλλου.
Η μόνη λύση είναι μία: ΕΞΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ. Δεν υπάρχει λόγος να το σκέφτεστε. Το πώς θα γίνει θα το δείτε εσείς, δεν είναι δική μου δουλειά. Απλά, να έχετε υπόψην ότι όταν γίνουν κάποιες ρυθμίσεις, οι οποίες θα θίγουν τους φοιτητές, θα θίγουν όλους τους φοιτητές, δε θα κάνουν "χρωματικές" ρυθμίσεις. Ο μόνος άξονας είναι το καλό του φοιτητή και όχι το καλό της εκάστοτε παράταξης. Η κοινή πλατφόρμα είναι έτοιμη. Απλά, οι πολιτικάντηδες των ΑΕΙ και ΤΕΙ το μόνο που κάνουν είναι να χωρίζουν τους φοιτητές και στην τελική να τους διώχνουν μακριά από οποιαδήποτε συλλογική κίνηση, κάνοντάς τους τελικά παθητικούς αποδέκτες οποιασδήποτε ρύθμισης.
Επι παραδείγματι, αν, τώρα που είναι καλοκαίρι και οι σχολές είναι υπό κατάληψη, ψάξετε τα ΑΕΙ δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν ακομμάτιστο να μη συμμετέχει στην κατάληψη. Σας μπέρδεψα; Να το πω πιο απλά. Οι μόνοι που συμμετέχουν στην κατάληψη είναι τα μέλη των παρατάξεων που τις ψήφισαν. Οι υπόλοιποι χαίρονται που έχασαν την εξεταστική τους και, είτε ψωλοβροντάνε είτε πήγαν διακοπές.
Όπως, εξάλλου, και το φοιτητικό κίνημα...
Ακούστε με κι εμένα, ήμουν εκεί και ξέρω.
Και εις άλλα με υγεία.
Ο μόνος τρόπος για να έχουν αποτέλεσμα οι φοιτητικοί αγώνες είναι να είναι πολιτικοί.
ΠΡΟΣΟΧΗ!
Όταν λέμε "πολιτικοί", δεν εννοούμε "κομματικοί". Άλλο το ένα πράγμα και άλλο το άλλο. Όταν βλέπετε τον ΟΝΝΕΔίτη-ΠΑΣΠίτη-ΠΚΣίτη να ωρύεται για το φοιτητικό κίνημα στις τηλεοράσεις και τις γενικές συνελεύσεις, να ξέρετε ότι το μόνο πράγμα που τον νοιάζει είναι να εξαργυρώσει τις φωνές του σε ψήφους ή/και εγγραφές στην παράταξη ή/και πολιτική νεολαία που εκπροσωπεί. Αυτό ισχύει για όλους! Είναι μιλάμε για ΟΝΝΕΔ, είτε για νεολαία ΠαΣοΚ, είτε για ΠΚΣ/ΚΝΕ. Οι φωνές έχουν μόνο μία ιδιοτέλεια: ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.
Φυσικά, το να οργανώνεσαι σε μία πολιτική νεολαία δεν είναι κακό, ή, αν προτιμάτε, δεν είναι απαραιτήτως κακό. Όμως το πρόβλημα είναι ότι οι γραμμές που κατεβαίνουν σε γενικές συνελεύσεις κλπ δεν είναι προϊόντα φοιτητικής σκέψης, αλλά φοιτητοπατρικής σκέψης και τις περισσότερες φορές προέρχονται από άτομα που έχουν τριανταρήσει στα έδρανα και κατηγορούν τους κακούς καθηγητές που τους έχουν στη μπούκα και δεν τους περνάνε, επειδή είναι "αντιδεξιά κομμούνια" ή "αντιπασόκ/αντικκε φασιστόμουτρα".
Ο μόνος δρόμος για να βγει το φοιτητικό κίνημα από το αδιέξοδο είναι να ενδιαφερθεί σοβαρά ο φοιτητής, ο μέσος φοιτητής. Διότι όλοι αυτοί οι φοιτητοπατέρες τύπου Κουσουρή (οι παλιότεροι εξ ημών θυμόμαστε τι εστί Κουσουρής) μόνο μέσοι φοιτητές δεν είναι.
Φυσικά δεν είναι λύση η στροφή στις λεγόμενες "ανεξάρτητες" κινήσεις. Τι σημαίνει, δηλαδή, "ανεξάρτητος"; Ποιος είναι ο "εξαρτημένος"; Μαλακίες και κολοκύθια τούμπανα. Κι αυτοί στο ίδιο καζάνι βράζουν, ψήφους θέλουν, διότι κι αυτοί κάπου πρέπει να λογοδοτήσουν.
Με τους αριστεριστές των ΕΑΑΚ βλέπετε ότι δεν ασχολούμαι, δεν αξίζει, εξάλλου.
Η μόνη λύση είναι μία: ΕΞΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ. Δεν υπάρχει λόγος να το σκέφτεστε. Το πώς θα γίνει θα το δείτε εσείς, δεν είναι δική μου δουλειά. Απλά, να έχετε υπόψην ότι όταν γίνουν κάποιες ρυθμίσεις, οι οποίες θα θίγουν τους φοιτητές, θα θίγουν όλους τους φοιτητές, δε θα κάνουν "χρωματικές" ρυθμίσεις. Ο μόνος άξονας είναι το καλό του φοιτητή και όχι το καλό της εκάστοτε παράταξης. Η κοινή πλατφόρμα είναι έτοιμη. Απλά, οι πολιτικάντηδες των ΑΕΙ και ΤΕΙ το μόνο που κάνουν είναι να χωρίζουν τους φοιτητές και στην τελική να τους διώχνουν μακριά από οποιαδήποτε συλλογική κίνηση, κάνοντάς τους τελικά παθητικούς αποδέκτες οποιασδήποτε ρύθμισης.
Επι παραδείγματι, αν, τώρα που είναι καλοκαίρι και οι σχολές είναι υπό κατάληψη, ψάξετε τα ΑΕΙ δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν ακομμάτιστο να μη συμμετέχει στην κατάληψη. Σας μπέρδεψα; Να το πω πιο απλά. Οι μόνοι που συμμετέχουν στην κατάληψη είναι τα μέλη των παρατάξεων που τις ψήφισαν. Οι υπόλοιποι χαίρονται που έχασαν την εξεταστική τους και, είτε ψωλοβροντάνε είτε πήγαν διακοπές.
Όπως, εξάλλου, και το φοιτητικό κίνημα...
Ακούστε με κι εμένα, ήμουν εκεί και ξέρω.
Και εις άλλα με υγεία.
Αλρούδιος
6.6.06,21:33
Πρωτοφανής ανακάλυψη
Επιστημονικό κλιμάκιο του Πανεπιστημίου Ανθρωπολογίας του Αμβούργου, ανακάλυψε στα υψίπεδα της Μογγολίας, εκπρόσωπο της φυλής Τίγκερι-Χαν ο οποίος έφερε δύο κώλους!!!!
Ιδού και η φωτογραφία για του λόγου το αληθές:
4.6.06,04:50
Καλοκαιράκι, βραδινό μπανάκι...
Σύντροφοι καταναλωτές, Ναι, λοιπόν, είναι γεγονός. Το καλοκαίρι είναι προ των πυλών, ή λατινιστί ante portas. Δεν τα μιλάω πολύ ωραία τα λατινικά; Εγώ πιστεύω ότι διαθέτω απαράμμιλο ταλέντο στο να λέω μαλακίες σε όλες τις γλώσσες, των λατινικών συμπεριλαμβανομένων, όμως άλλο ήταν το θέμα μου.
Έτσι είναι, το καλοκαίρι είναι εδώ και μας χαμογελάει προκλητικά. Όταν όμως είσαι στη δουλειά, έξω έχει 30 βαθμούς Κελσίου και πρέπει να δουλέψεις και να φύγεις γύρω στις 12 από τη δουλειά και το καλοκαίρι σου χαμογελάει, τότε σου έρχεται να του κάνεις ένα κωλοδάχτυλο περιποιημένο και να έρθεις στα ίσα σου με το γαμοκαλόκαιρο.
Καλό μήνα σας είπα; Δε σας είπα. Να φύγει ο πούστης και να μην ξανάρθει. Με το που μπήκε έσκασα 237 ευρώ για σέρβις στο αμάξι μου (30.000 χλμ) και 217 για ασφάλεια. Σύνολο 447 ευρώ. Αποπληξία μου έρχεται που το σκέφτομαι. Βάλε 165,78 η δόση για τον υπολογιστή και 100 ευρώ το πάρκινγκ, ε, αγαμήσου κε. Αλογοσκούφη μου με τους μισθούς που παίρνουμε. Συγγνώμη, πάω να καταρρεύσω τώρα που το σκέφτηκα και επανέρχομαι.
---
Επανήλθα μετά το σύντομο διάλλειμμα για κατάρρευση. Έλεγα ότι μας ήρθε το καλοκαίρι. Και λοιπόν; Στα τσακίδια γαμημένο καλοκαίρι. Πρέπει να πάω διακοπές. Πού να πάω; Με τι λεφτά; Με τι άδεια; Πού να βρω το χρόνο και πού το κουράγιο; Άμα δουλεύεις σαν τον πούστη, γιατί να πας διακοπές κάπου και να τρέχεις για αξιοθέατα, επίσης σαν τον πούστη;
Θα μου πεις, "καλός είσαι ρε Αλρούδιε, μας παραμυθιάζεις ότι δουλεύει και όλο το blog σου φτιάχνεις όταν πηγαίνεις στη δουλειά". Δίκιο έχετε εν μέρει, όμως σήμερα είναι άλλο, γιατί είναι Σάββατο βράδυ και, όπως ίσως γνωρίζετε, Σάββατο βράδυ οι δημοσιογράφοι ξύνουν τα παπάρια τους μέχρι να ματώσουν, γιατί δεν έχει ειδήσεις. Προκειμένου, λοιπόν να γεμίσω τα νύχια μου με τη βρώμα που κουβαλάνε πάνω τους τα αρχίδια μου, να τα ματώσω και να τρέχω για σφουγγαρίστρα μετά, είπα να ασχοληθώ με το blog μου που, αν το καλοσκεφτείς, σε τελική ανάλυση κι αυτό ένα αρχιδοξύσιμο είναι.
Εγώ ξέρετε τι τη θέλω την άδεια; Να κάτσω σπίτι και να κωλοβαράω ολημερίς. Δεν κάνω πλάκα. Μετά το χειμώνα που πέρασα στη δουλειά (θα σας μιλήσω άλλη μέρα γι' αυτό), αυτό που θέλω είναι να ανάψω το αρκοντίσιον και να κάθομαι όλη μέρα να σαπίζω. Όχι πολύ, καμιά εβδομάδα. Να θυμηθώ τα φοιτητικά μου χρόνια που έφευγαν οι γονείς μου, έμενα μόνος στο σπίτι και γέμιζα κάθε επίπεδο χώρο στο δωμάτιό μου με φραπεδοπότηρα... Συγκινήθηκα τώρα που τα θυμήθηκα.... Ένα δάκρυ κύλησε στου ματιού την άκρη.
Δυστυχώς ή ευτυχώς θα πάω διακοπές, γιατί έχω και μια γυναίκα, η οποία θέλει να πάμε διακοπές μαζί. Τραβάτε με κι ας κλαίω είμαι ο παλιοπούστης, λες κι εγώ δε θέλω να πάω. Η αλήθεια είναι ότι θέλω, όμως κλαίγομαι, επειδή θέλω να ψωλοβροντήξω κι εγώ λίγο. Όταν λέμε διακοπές μη φανταστείτε τίποτα φοβερό, μιλάμε για καμιά βδομάδα το πολύ. Άντε με κάνα ρεπό να γίνει 8ήμερο. Της πούτσας, δηλαδή. Αλλά την κάνει τη δουλειά του. Καλύτερα από πέρυσι.
Πέρυσι, χάρη στον εκπληκτικό, σούπερ ντούπερ προϊστάμενό μου όλο το καλοκαίρι πήρα μόνο 5 μέρες άδεια (7 με το ρεπό). Θα μου πεις "νέος". Η αλήθεια είναι αυτή, όμως η προκλητικότητα και η ευνοιοκρατία έχουν κάποια όρια. Ήταν η πρώτη φορά που είπα ότι ο αρχισυντάκτης μου είναι μαλάκας. Από τότε το είπα πολλές φορές και, δόξα τω Θεώ, συνεχίζω να το λέω.
Η ώρα έχει πάει δώδεκα παρά και πρέπει σιγά σιγά να τα μαζεύω να πάω σπίτι. Θα συνεχίσουμε την αμπελοφιλοσοφία μας αύριο, πολυαγαπημένο μου κοινό. Ελπίζω, δηλαδή, γιατί η Κυριακή είναι λίγο γαμημένη ημέρα από άποψης δουλειάς σε εμάς τους δημοσιοκάφρους.
Σας φιλώ σταυρωτά στη μούρη και σας γεμίζω με τα σάλια μου.
Αλρούδιος
3.6.06,22:17
Σπαρίλα...
Λοιπόν,
Είμαι στη δουλειά, δουλειά δεν έχει, η ώρα είναι περίπου 22:00, θέλω δύο ώρες ακόμη για να σχολάσω και βαριέμαι σαν τον πούστη. Λέω να σας γράψω καμιά βλακεία, να βαρεθείτε κι εσείς μαζί μου.
Μάλιστα λέω να αλλάξω και το όνομα του blog, να το κάνω "Αρλούμπιος" με τις τόσες αρλούμπες που έχω αραδιάσει εδώ μέσα. Αναρωτιέμαι αν εκτός από τον icedearth (link στη διπλανή στήλη, στα blogs) κι εμένα με διαβάζει κανείς άλλος. Ο Πιτσιρίκος (ομοίως όρα διπλανή στήλη) έχει βάλει ένα ωραίο tracker στο site του και είναι πολύ γαμώ αυτό που έκανε. Προσπάθησα να κάνω το ίδιο, όμως διαπίστωσα εκ νέου την ασχετοσύνη μου. Αν έχω την ευτυχία να με διαβάζει αυτός ο blogόλιθος ο Πιτσιρίκος ας επικοινωνήσει μαζί μου να μου πει πώς να κάνω κι εγώ το ίδιο.
Ο Πιτσιρίκος είναι το πρότυπό μου. Η ασέβειά του είναι παροιμιώδης, καθώς και η σατιρική του διάθεση. Αν όμως κάνετε τον κόπο και διαβάσετε τα "σοβαρά" του κείμενα θα δείτε ότι ο τύπος γράφει και βάζει ψυχή σε αυτό που κάνει. Ειρωνικό, έτσι; Είναι το πρότυπό μου, δηλαδή όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Πιτσιρίκος. Για να είμαι ακριβής, αυτό εδώ το blog δε θα υπήρχε, αν δεν είχα διαβάσει τον Πιτσιρίκο.
Επίσης κάνει κι ένα άλλο που δε μπορώ να το κάνω με τίποτα. Δεν έχει ολόκληρα κατεβατά, βάζει μόνο το teaser του κειμένου και κάνεις κλικ σε ένα σύνδεσμο, προκειμένου να δεις ολόκληρο το κείμενο.
Άσχετο, αλλά δεν είναι πολύ μαλακία αυτές οι διαφημήσεις για τα γιαούρτια; Είναι η τύπισσα μούχλα του κερατά, η αγαμησιά προσωποιημένη, μπαίνει στο σπίτι, βγάζει με μια κίνηση το ταγεράκι και από μέσα φοράει ένα μαγιό ολόσωμο. Μετά αρχίζει να χτυπιέται σαν αφιονισμένη (της είπαν ότι αυτό λέγεται χορός) και πάει στο ψυγείο να φάει γιαούρτι. Γιατί δεν πάει στο ντουλάπι με τα χάπια να πάρει ένα λεξοτανίλ να ηρεμήσει. Προσωπικά, όταν γυρνάω σπίτι από τη δουλειά δύο είναι τα ενδεχόμενα. Ή να πέσω νεκρός στο κρεβάτι μου εξοντωμένος από τη δουλειά ή να πέσω νεκρός στο κρεβάτι μου τίγκα στο νεύρο με το φανταστικό μου προϊστάμενο (δες σχετικά εδώ, εδώ κι εδώ). Εδώ που τα λέμε, αν δεν υπήρχε ο φανταστικός μου προϊστάμενος πάλι δε θα υπήρχε τούτο εδώ το blog.
Άρα το ότι έγινα υπέρ το δέον διαδικτυακά διάσημος το χρωστάω σε δύο άτομα (στην πορεία ίσως να σκεφτώ κι άλλα...): τον Πιτσιρίκο και το φανταστικό μου Προϊστάμενο.
Φαντάζομαι ότι τα εκατομμύρια των αναγνωστών (των surfers που λέει και ο Κωνσταντίνος - όχι ο τέως βασιλιάς, ο άλλος ο καραφλός, το γιάννενο που νομίζει ότι τραγουδάει κι ότι με το να φοράει ηλίθια καπέλα έχει άποψη, λες κι εμείς δεν καταλαβαίνουμε ότι είναι καραφλός του κερατά...) θα αναρωτιούνται με αυτές τις σκόρπιες μπούρδες που πετάω πού θέλω να καταλήξω.
Η απάντηση είναι απλή.
Πουθενά συγκεκριμένα, απλά ήθελα να πω μια μαλακία κι αντί να πάρω κάποιον τηλέφωνο είπα να τα γράψω στο blog. Αν έχετε πρόβλημα με αυτό, ζμπούτσαμ που λέγαμε και στο στρατό, γιατί δικό μου είναι το blog κι ό,τι θέλω κάνω.
Ο φίλος σας
Αλρούδιος
,19:37
Αλλαγές...
Είπα λόγω καλοκαιριού να κάνω κάποιες μικροαλλαγές, διότι το καλοκαίρι είναι πιο trendy το άσπρο. Αν δε σας αρέσει, στ' αρχίδια μου, ούτως ή άλλως κι εσείς γραμμένο με έχετε. Συγγνώμη για τις κακές λέξεις, δε θα ξαναγράψω τη λέξη "γραμμένος" εδώ μέσα.
Έχω βάλει και links. Αργότερα θα βάλω κι άλλα.
Από το φθινόπωρο θα επανέλθουμε στο μαύρο. "Μαύρος Σεπτέμβρης" που λένε. Αν, φυσικά, υπάρχουμε.
Άμα μου τη βαρέσει, μπορεί να το αλλάξω και νωρίτερα. Σιγά μη σας δώσω και λογαριασμό. Ου να μου χαθείτε, αδιάκριτοι.
Έχω βάλει και links. Αργότερα θα βάλω κι άλλα.
Από το φθινόπωρο θα επανέλθουμε στο μαύρο. "Μαύρος Σεπτέμβρης" που λένε. Αν, φυσικά, υπάρχουμε.
Άμα μου τη βαρέσει, μπορεί να το αλλάξω και νωρίτερα. Σιγά μη σας δώσω και λογαριασμό. Ου να μου χαθείτε, αδιάκριτοι.
Αλρούδιος
,16:40
Τι πραγματικά συνέβη νοτίως της Καρπάθου;
Πώς κατερρίφθη ο ηρωικός πιλότος Κ. Ηλιάκης.
Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να συγκαλύψει τα πραγματικά γεγονότα της αερομαχίας νοτίως της Καρπάθου. Είναι απορίας άξιο γιατί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις αιφνιδιάζονται πάντα από την τουρκική προκλητικότητα όταν συμβαίνει ένα θερμό επεισόδιο, καθώς και η ελληνική υποχωρητικότητα στις τουρκικές απαιτήσεις όταν κλιμακώνεται η ένταση. Προκαλεί επίσης το θράσος τους να προσπαθούν κάθε φορά να μας πείσουν ότι η διαχείριση της κρίσεως εκ μέρους τους ήταν αυτή που απέτρεψε τα χειρότερα χωρίς η πατρίδα μας να έχει απολέσει το ελάχιστο των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Το ότι είναι όλοι τους «καραγκιόζηδες» κατά δήλωση του βουλευτή Κεφαλογιάννη δεν τους απαλλάσσει από τις ευθύνες τους απέναντι στο Έθνος.
Ας έρθουμε όμως στα πραγματικά δραματικά γεγονότα που συνέβησαν νοτίως της Καρπάθου και όχι στα διαστρεβλωμένα που παρουσιάζουν όλα τα ΜΜΕ κατόπιν εντολών. Την Τρίτη 23 Μαΐου το μεσημέρι απογειώνονται από τουρκικό αεροδρόμιο απέναντι από την Ρόδο δύο F-16 και ένα RF-4, παράλληλα μία τουρκική φρεγάτα πλέει στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κρήτης. Τα ραντάρ της Κρήτης από την προηγούμενη μέρα έχουν εντοπίσει την μεταστάθμευση των τουρκικών πολεμικών στην βάση απέναντι από την Ρόδο, άρα γνώριζαν ότι οι Τούρκοι θα επιχειρούσαν έξοδο για την συνηθισμένη κατασκοπευτική τους δράση.
Τα τουρκικά μαχητικά κινούνται προς την Κρήτη και δύο ελληνικά F-16 απογειώνονται από την βάση των Χανίων. Όταν αποκτούν οπτική επαφή διαπιστώνουν ότι το ένα τουρκικό αεροσκάφος είναι αεροφωτογραφικό. Τα τρία τουρκικά πετούν σχεδόν παράλληλα και τα δύο ελληνικά έρχονται από πίσω. Ο σμηναγός Κ. Ηλιάκης μπαίνει ανάμεσα στο ένα τουρκικό F-16 και το RF-4 για να πάρει τα νούμερά του και να διαπιστώσει τα φωτογραφικά μηχανήματα και τα όπλα που φέρει. Το άλλο τουρκικό F-16 (σμηναγός Xαλί Iμπραήμ) αφήνει τον σχηματισμό και έρχεται πίσω από τον Έλληνα πιλότο Κ. Ηλιάκη, ενώ ο άλλος Έλληνας πιλότος έχοντας μείνει πιο πίσω, έρχεται πίσω από τον Τούρκο και τον εγκλωβίζει. Ο Τούρκος σμηναγός λέει στον Κ. Ηλιάκη να φύγει δίπλα από το RF-4 ενώ παράλληλα τον εγκλωβίζει. Ο Έλληνας πιλότος δεν φεύγει, ο Τούρκος μιλά συνθηματικά στους άλλους δύο Τούρκους πιλότους και εξαπολύει ένα πύραυλο, ενώ ταυτόχρονα τα τρία τουρκικά αεροσκάφη στρίβουν προς διάφορες κατευθύνσεις. Ο πύραυλος πλήττει το αεροσκάφος του Κ. Ηλιάκη το οποίο εκρήγνυται. Ο άλλος Έλληνας πιλότος εξαπολύει και αυτός ένα πύραυλο, αλλά λόγω του απότομου ελιγμού του Τούρκου τον βρίσκει στο φτερό και τον καταρρίπτει. Συνέβη λοιπόν αερομαχία και όχι «σύγκρουση ή ατύχημα» όπως προσπαθούν να μας πείσουν.
Ας δούμε τώρα και μερικά στοιχεία καθώς και πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, τα οποία σημειώνω δεν αποτελούν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κατ' αρχήν ο Αιγύπτιος πιλότος του πολιτικού αεροσκάφους δήλωσε ότι είδε δύο εκρήξεις (στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων την πρώτη μέρα, οι εφημερίδες την επομένη έγραψαν για μία έκρηξη). Αν όντως είχε γίνει σύγκρουση των δύο μαχητικών με ταχύτητες άνω των 500 μιλίων που πετούσαν θα έβλεπε μία έκρηξη και δεν θα είχε σωθεί κανείς.
Έπειτα ο Φιλιππινέζος καπετάνιος δήλωσε και αυτός ότι άκουσε και είδε πρώτα μία μεγάλη έκρηξη και μετά είδε και μία μικρότερη δεύτερη με λιγότερο καπνό (τηλεοπτικός σταθμός Αlpha). Ακριβώς, επειδή ο άλλος Έλληνας πιλότος τον βρήκε στο φτερό για αυτό είδε λιγότερο καπνό. Επίσης αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πρόλαβε να ενεργοποιηθεί το αυτόματο σύστημα εκτίναξης του καθίσματος και να διασωθεί τελείως ανέπαφος. Ο Φιλιππινέζος καπετάνιος, ενώ είχε προορισμό τον Πειραιά, τελικά πήγε στη Μάλτα, γιατί;
Πως δικαιολογείται ο πανικός και το σοκ της ελληνικής κυβέρνησης αν όντως ήταν «σύγκρουση-ατύχημα»; Στην δεκαετία του 1990 είχαν πέσει δύο τουρκικά και ένα ελληνικό μαχητικό με νεκρούς πιλότους και από τις δύο πλευρές κατά την διάρκεια αναχαιτίσεων και εμπλοκών, όμως δεν ακολούθησε ούτε κλιμάκωση της κρίσης, ούτε θερμό επεισόδιο όπως στην τελευταία περίπτωση, ενώ οι ελληνοτουρκικές σχέσεις τότε δεν ήταν καθόλου «ειδυλλιακές» σε αντίθεση με την σημερινή συνεχώς καλλιεργούμενη «ελληνοτουρκική φιλία».
Γιατί βρέθηκαν στον αέρα περί τα 120 μαχητικά και από τις δύο πλευρές, πράγμα που δεν συνέβη στις προηγούμενες περιπτώσεις; Στην Κρήτη ενεργοποιήθηκαν οι S-300 κάτι που δεν μεταδόθηκε από πουθενά. Οι Τούρκοι έδειξαν διάθεση να τελειώσει γρήγορα αυτή η ένταση που δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή γνώριζαν ότι από υπαιτιότητα του πιλότου τους ξεκίνησε και για αυτό και τα τουρκικά μέσα κράτησαν χαμηλούς τόνους μετά από υποδείξεις της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας της Άγκυρας. Οι Τούρκοι από τις τρεις η ώρα το μεσημέρι της Τρίτης ανακοίνωσαν ότι ο Έλληνας πιλότος είναι νεκρός. Είναι επόμενο αφού ο πιλότος τους, τους είχε αναφέρει ότι είδε τα πάντα, αφού είχε «εκτελέσει» τον Έλληνα πιλότο από πολύ κοντά.
Γιατί το ΥΠΕΘΑ δεν δίνει στη δημοσιότητα την αναφορά του άλλου Έλληνα πιλότου, καθώς και το video από το δεύτερο F-16 αφού ήταν «ατύχημα»; Είναι φανερό ότι επιχειρείται συγκάλυψη των αληθινών γεγονότων όπως και στην περίπτωση των Ιμίων.
Οι παραπάνω διαπιστώσεις και τα ερωτήματα επιβεβαιώνουν κατηγορηματικά την περιγραφή της αερομαχίας και της κατάρριψης του ηρωικού σμηναγού Κ. Ηλιάκη. Για αυτούς τους λόγους οι Έλληνες πιλότοι μας είναι τόσο εξαγριωμένοι και τρέχουν οι πολιτικοί να κατευνάσουν τα πνεύματα. Δεν είναι δε καθόλου απίθανο τώρα που η κ. Μπακογιάννη θα πάει στην Τουρκία, να επισκεφθεί τον Τούρκο πιλότο για να δει πως είναι η υγεία του και να του ζητήσει συγνώμη επειδή τον καταρρίψαμε.
Οι αφιλότιμοι και ανελλήνιστοι πολιτικοί «μας» δυστυχώς συνεχίζουν να εμπαίζουν τον ελληνικό λαό και να συρρικνώνουν τα κυριαρχικά του δικαιώματα, καθιστώντας τον συμμέτοχο σε αυτά που ήδη του ανήκουν και για τα οποία έχει καταβάλλει βαρύ φόρο αίματος για να τα ελευθερώσει, αλλά και για να τα κρατά ελεύθερα. Η υποχωρητικότητα τους έναντι των παραλόγων και ανιστόρητων διεκδικήσεων των γειτόνων μας και όχι μόνον, δεν έχει όρια. Έχει όμως όρια η ανοχή και η υπομονή των Ελλήνων.
Ο ήρωας Κ. Ηλιάκης έπεσε υπέρ πατρίδος εκτελώντας το καθήκον του σαν πιστός και φιλότιμος στρατιώτης, στις επάλξεις του Αιγαίου σαν Έλληνας. Τον κλείνουμε και αυτόν μέσα στις καρδιές μας μαζί με τους άλλους ήρωες συναδέλφους του: Ν. Σαλμά, Χρ. Καραθανάση, Π. Βλαχάκο και Εκ. Γιαλοψό.
Το παραπάνω κείμενο ήρθε στο email μου προχθές και μου φαίνεται ότι τα επιχειρήματά του στέκουν. Θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας ως μια άλλη οπτική γωνία στο χαμό του Κώστα Ηλιάκη.