Έχετε ποτέ σκεφτεί ποιοι είναι οι πιο άσχετοι μέσα σε έναν εργασιακό χώρο;
Θα σας δώσω μια μικρή βοήθεια. Όσο προχωράμε πιο πάνω στην παραγωγική αλυσίδα, τόσο η ασχετοσύνη αυξάνεται με αριθμητική (ευτυχώς όχι γεωμετρική πρόοδο). Πάρτε, ας πούμε, έναν εργάτη. Αυτός ξέρει περισσότερα για την παραγωγική διαδικασία από έναν διευθυντή. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι διευθυντές είναι είδος εν ανεπαρκεία και πλέον φέρουν τον πιο politically correct τίτλο του manager.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι το ότι ο από πάνω σου δεν πρόκειται να κοιτάξει τη δουλειά σου. Θα περιμένει να ακούσει γι αυτήν από κάποιον άλλον, πιθανότατα τον από πάνω του. Και τότε θα εισπράξεις τα ανάλογα... εύσημά σου. Έτσι πάει, μάι φρεντ. Αν περιμένεις να ακούσεις καλή κουβέντα, καλύτερα περίμενε λεωφορείο του ΟΑΣΑ σε μέρα απεργίας. Πιο πιθανό είναι να πάρεις το λεωφορείο, παρά να ακούσεις καλό λόγο.
Όταν, ας πούμε, σου λέει ο αρχισυντάκτης σου «σου έστειλα δύο δελτία τύπου, μπορείς να τα περάσεις στο site;» και στο λέει μία ώρα αφού σου τα έστειλε, τρεισήμισυ ώρες αφού σας τα έστειλαν ταυτόχρονα απ’ το γραφείο επικοινωνίας, σύνολο τεσσεράμισυ ώρες μετά και τρεις ώρες αφού τα έχεις περάσει και αυτά επιπλέουν χαρωπά στον κυβερνοχώρο, τότε σκέφτεσαι μόνο ένα πράμα να του πεις: «σου έστειλα στο γραφείο σου το πουλί μου, δεν το βάζεις εκεί που ξέρεις;». Επειδή, όμως, ο κόσμος είναι κακός κι εσύ, αν το πεις αυτό, θα είσαι άνεργος, επιλέγεις την ασφαλή οδό του «τα έχω περάσει εδώ και τρεις ώρες, μπορείς να μπεις να τα δεις;», λέγοντας, φυσικά με το πάντα αθώο χαμόγελο και κάτω από τις λέξεις «πόσο μαλάκας είσαι, στ’ αρχίδια μου σε γράφω». Τόσο απλά.
Κι αν φρίττεις με την ασχετοσύνη τους τώρα, το χειρότερο είναι να παίρνεις τηλέφωνο, ενώ είσαι μέχρι το λαιμό, για να ρωτήσεις για εν εξελίξει θέμα κι επειδή ο αρχισυντάκτης σου από το «πρωί» (12 το μεσημέρι που έρχεται) δεν έχει ξεκαβαλήσει το γαμημένο το ακουστικό με τις γκόμενες και τη μαμά του, δαγκώνεις το στυλό για να μη δαγκώσεις τα χείλη σου και γεμίσει με αίμα το πληκτρολόγιο. Κι όταν τελικά τον πετυχαίνεις, μπουκωμένο, διότι είναι η ώρα που τρώει το χρυσό μου τη σαλατούλα του μην τυχόν και ρέψει, πρέπει να του εξηγήσεις όλο το θέμα από την αρχή, διότι αυτός, ένας τρανός αρχισυντάκτης, σιγά μην ασχοληθεί να κοιτάξει την επικαιρότητα. Αστεία πράγματα καλέ.
Εννοείται ότι όταν τελειώνεις τη διήγηση του φλέγοντος θέματος και κάνεις τη μεγάλη ερώτηση («τι να το κάνω;»), ο αρχισυντάκτης σου βγάζει το ακουστικό από τα γεννητικά του όργανα, όπου το είχε εναποθέσει («πολύ ενδιαφέρουσα όσα μας λέτε») και σου πετάει την τρελή ατάκα, εν μέσω σόδας και ζαντάκ για τη χώνεψη: «Τι να σου πω, δεν έχω ενημέρωση, πάρε με σε λίγο να σου πω». Δηλαδή «άσε μας ρε αγόρι μου να φάμε, με τις ειδήσεις θα ασχολούμαι τώρα, αρχισυντάκτης πράμα».
Μη ρωτήσεις ποιος είναι ο μαλάκας της υπόθεσης, θα με αναγκάσεις να σου μιλήσω άσχημα...
Arena Of Pleasures
,15:47
Κάτι που δε μου αρέσει
Αυτό που δε μπορώ να χωνέψω με τίποτα και που ποτέ δε μπόρεσα να χωνέψω στη ζωή μου ήταν το να με κοροϊδεύουν μπροστά στη μούρη μου. Φαντάσου να είσαι δεμένος κάπου με αλυσίδες, να μη μπορείς να αντιδράσεις και να εμφανίζεται από κάπου ένας καλικάντζαρος και να σου βγάζει τη γλώσσα στα μούτρα. Το γαμείς ή δεν το γαμείς, κύριε πρόεδρε;
Φοβερές καταστάσεις. Να σου δίνουν τρεις κι εξήντα και να πρέπει να λες κι ευχαριστώ από πάνω. Κι όταν αυτές τις τρεις κι εξήντα στις κάνουν τρεις και εξηνταμία, θα πρέπει να τους κάνεις τεμενάδες. Άσχετα αν το 2,8% ήταν γενναιόδωρη αύξηση, ε κύριε Οδυσσέα μας. Ακόμη κι αν είπατε ότι επρόκειτο περί ατυχούς δηλώσεως, ό,τι γράφει δεν ξεγράφει. Έτσι δεν είναι; Λες και θα τα βγάζατε από την τσέπη σας. Εσείς πόση αύξηση πήρατε; Όχι ότι την έχετε ανάγκη, ποταπά πράματα τώρα, απλά διερωτώμαι αν πήρατε και πόση ήταν αυτή που πήρατε...
Ε ρε γλέντια. Κι έχεις και τον κυρ Παναγιώτη να ευλογάει τα γένια των εκδοτών που του δίνουν ψωμί. Σιγά μη σπάσεις κάνα τακούνι ρε μεγάλε. Τι σκατά έχουν κάνει εκεί κάτω στην ΕΣΗΕΑ δε μπορώ να καταλάβω. Χαλάει ο κόσμος στις απεργίες κι εκείνοι στον κόσμο τους. 24ωρη γενική απεργία όλος ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι κάνουν στάση εργασίας 8-12 το πρωί. Δηλαδή ίσα ίσα για να χάσουμε τον Αυτιά, τον Παπαδάκη κι όλους τους συμπαρομαρτούντες πρωινούς καταθλιψιολόγους (πλην του δασκάλου Καμπουράκη). Στάση εργασίας 8-12 το πρωί και χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί.